निश्चळ ब्रह्मी चंचळ आत्मा । सकळां पर जो परमात्मा ।
चैतन्य साक्षी ज्ञानात्मा । शड्गुणैश्वरु ॥१॥
निश्चळ अशा परब्रह्मामध्ये हा चंचल अंतरात्मा वास करतो, जो सर्वांच्या पलीकडचा परमात्मा, चैतन्यरूप, साक्षी, ज्ञानस्वरूप आणि षड्गुणैश्वर्यसंपन्न आहे.
सकळ जगाचा ईश्वरु । म्हणौन नामें जगदेश्वरु ।
तयापासून विस्तारु । विस्तारला ॥२॥
तो संपूर्ण विश्वाचा नियंत्रक असल्याने त्याला 'जगदीश्वर' म्हणतात; आणि त्याच्यापासूनच या नामरूपात्मक विश्वाचा अफाट विस्तार झाला आहे.
शिवशक्ती जगदेश्वरी । प्रकृतिपुरुष परमेश्वरी ।
मूळमाया गुणेश्वरी । गुणक्षोभिणी ॥३॥
शिव आणि शक्ती, प्रकृती आणि पुरुष, तसेच मूळमाया, गुणांची स्वामिनी आणि त्रिगुणांना चालना देणारी गुणक्षोभिणी ही सर्व त्याचीच रूपे आहेत.
क्षेत्रज्ञ द्रष्टा कूटस्त साक्षी । अंतरात्मा सर्वसाक्षी ।
सुद्धसत्व महत्तत्त्व परीक्षी । जाणता साधु ॥४॥
शरीराला जाणणारा क्षेत्रज्ञ, द्रष्टा, कूटस्थ साक्षी, सर्वांच्या अंतर्यामी राहणारा अंतरात्मा आणि शुद्ध सत्त्वमय महत्तत्त्व हे सर्व सुजाण साधक विवेकाने ओळखतात.
ब्रह्मा विष्णु महेश्वरु । नाना पिंडी जीवेश्वरु ।
त्यास भासती प्राणीमात्रु । लहानथोर ॥५॥
तोच ब्रह्मा, विष्णू आणि महेश बनतो आणि प्रत्येक शरीरात जीवेश्वर रूपाने राहतो; लहान-मोठे सर्व जीव त्यालाच भासतात.
देहदेउळामधें बैसला । न भजतां मारितो देहाला ।
म्हणौनि त्याच्या भेणें तयाला । भजती लोक ॥६॥
हा अंतरात्मा देहरूपी मंदिरात बसला आहे; जर देहाने त्याचे भजन केले नाही (त्याच्या गरजा पुरवल्या नाहीत), तर तो शरीराला रोग व वेदनांनी पीडित करतो; म्हणूनच त्याच्या भीतीने लोक त्याची सेवा करतात.
जे वेळेसी भजन चुकले । तें तें तेव्हां पछ्याडिलें ।
आवडीनें भजों लागले । सकळ लोक ॥७॥
ज्या वेळी देहाकडून त्याच्या गरजांकडे दुर्लक्ष होते, त्या वेळी तो शरीराला आजाराने पछाडतो; मग नाइलाजाने सर्व लोक प्रेमाने त्याची सेवा करू लागतात.
जें जें जेव्हां आक्षेपिले । तें तें तत्काळचि दिधलें ।
त्रैलोक्य भजों लागलें । येणें प्रकरें ॥८॥
त्याने ज्या ज्या वेळी ज्या वस्तूची इच्छा धरली, त्या त्या वेळी देहाने ती तात्काळ पुरवली पाहिजे; अशा प्रकारे हे संपूर्ण त्रिभुवन त्याच्या आज्ञेत वागते.
पांचा विषयांचा नैव्यद्य । जेव्हां पाहिजे तेव्हां सिद्ध ।
ऐसें न करितां सद्य । रोग होती ॥९॥
शब्द, स्पर्श, रूप, रस आणि गंध या पाच विषयांचा नैवेद्य अंतरात्म्याला वेळच्या वेळी अर्पण करावा लागतो; तसे न केल्यास तात्काळ रोग जडतात.
जेणें काळें नैव्यद्य पावेना । तेणें काळें देव राहेना ।
भाग्य वैभव पदार्थ नाना । सांडून जातो ॥१०॥
ज्या वेळी शरीराकडून त्याला नैवेद्य मिळत नाही, त्या वेळी हा अंतरात्मा देहात थांबत नाही; तो सर्व धन, वैभव आणि ऐहिक सुखे एका क्षणात सोडून निघून जातो.
जातो तों कळो देईना । कोणास ठाउकें होयेना ।
देवेंविण अनुमानेना । कोणास देव ॥११॥
तो शरीरातून कधी निघून जातो हे कोणालाही कळू देत नाही; आणि आत्म्याशिवाय निर्जीव शरीरात देवाची कोणतीही खूण उरत नाही.
देव पाहावयकारणें । देउळें लागती पाहाणें ।
कोठेंतरी देउळाच्या गुणें । देव प्रगटे ॥१२॥
त्या देवाला पाहण्यासाठी देहरूपी मंदिरांचे निरीक्षण करावे लागते; कारण मंदिराच्या गुणधर्मावरूनच आत बसलेल्या देवाची खरी ओळख पटते.
देउळें म्हणिजे नाना शरीरें । तेथें राहिजें जीवेश्वेरे ।
नान शरीरें नाना प्रकारें । अनंत भेदें ॥१३॥
मंदिरे म्हणजे ही नाना प्रकारची शरीरे होत, ज्यांत हा जीवेश्वर वास करतो; ही शरीरे अगणित प्रकारची आणि अनंत भेदांनी नटलेली आहेत.
चालतीं बोलतीं देउळें । त्यामधें राहिजें राउळें ।
जितुकीं देउळें तितुकीं सकळें । कळली पाहिजे ॥१४॥
ही सर्व शरीरे म्हणजे चालती-बोलती मंदिरे आहेत आणि त्यांच्या आत साक्षात देव वास करतो; ही सर्व मंदिरे माणसाला समजून घेता आली पाहिजेत.
मछ कूर्म वाराह देउळें । भूगोळ धरिला सर्वकाळें ।
कराळें विक्राळें निर्मळें । कितियेक ॥१५॥
मत्स्य, कूर्म आणि वराह ही अवतारी शरीरेही त्याचीच मंदिरे होती, ज्यांनी या पृथ्वीला आधार दिला; त्याशिवाय काही अक्राळविक्राळ तर काही अत्यंत निर्मळ मंदिरे आहेत.
कित्येक देऊळीं सौख्य पाहे । भरतां आवघें सिंध आहे ।
परी तें सर्वकाळ न राहे । अशाश्वत ॥१६॥
काही देहरूपी मंदिरांमध्ये अपार सुख दिसते, तिथे वैभवाची समृद्धी असते; परंतु हे सर्व बाह्य वैभव नाशवंत असून कायम टिकणारे नसते.
अशाश्वताचा मस्तकमणीं । जयाची येवढी करणी ।
दिसेना तरी काय जालें धनी । तयासीच म्हणावें ॥१७॥
या नश्वर शरीरांचा शिरोमणी असणारा हा अंतरात्मा आहे, ज्याची लीला अफाट आहे; डोळ्यांना दिसत नसला तरी या शरीराचा खरा मालक त्यालाच म्हटले पाहिजे.
उद्भवोन्मुख होतां अभेद । विमुख होतां उदंड खेद ।
ऐसा अधोर्ध संवाद । होत जातो ॥१८॥
आत्म्याकडे पाहिले असता अद्वैताचा आनंद मिळतो, आणि आत्म्यापासून विमुख होऊन प्रपंचात पाहिले की अपार दुःख भोगावे लागते; असा हा चढ-उताराचा संवाद अंतरात चालू असतो.
सकळांचे मूळ दिसेना । भव्य भारी आणी भासेना ।
निमिष्य येक वसेना । येके ठाइं ॥१९॥
सर्वांचे मूळ कारण डोळ्यांना दिसत नाही, त्याचे स्वरूप अथांग असूनही कल्पनेला सापडत नाही; आणि तो एका जागी क्षणभरही स्थिर राहत नाही.
ऐसा अगाध परमात्मा । कोण जाणे त्याचा महिमा ।
तुझी लीळा सर्वोत्तमा । तूंच जाणसी ॥२०॥
असा हा अगाध परमात्मा आहे, त्याचा महिमा कोण जाणू शकेल? हे सर्वोत्तमा, तुझी अद्भुत लीला केवळ तूच जाणतोस.
संसारा आलियाचें सार्थक । जेथें नित्यानित्यविवेक ।
येहलोक आणी परलोक । दोनीं साधिले ॥२१॥
या संसारात जन्म घेतल्याचे खरे सार्थक तेव्हाच होते, जेव्हा नित्य आणि अनित्य यांतील विवेक जागृत होतो; आणि साधक इहलोक व परलोक दोन्ही जिंकून घेतो.
मननसीळ लोकांपासीं । अखंड देव आहिर्निशीं ।
पाहातां त्यांच्या पूर्वसंचितासी । जोडा नाहीं ॥२२॥
जे लोक सतत आत्मचिंतन करतात, त्यांच्याजवळ हा परमात्मा रात्रंदिवस वास करतो; त्यांच्या पूर्वपुण्याईची बरोबरी कशाशीही होऊ शकत नाही.
अखंड योग म्हणोनि योगी । योग नाहीं तो वियोगी ।
वियोगी तोहि योगी । योगबळें ॥२३॥
ज्याचा ईश्वराशी अखंड संयोग आहे तोच खरा योगी, ज्याचा संयोग तुटला तो वियोगी; पण वियोगी मनुष्यही योगाभ्यासाच्या बळावर पुन्हा योगी बनू शकतो.
भल्यांची महिमा ऐसी । जे सन्मार्ग लावी लोकांसी ।
पोहणार असतां बुडतयासी । बुडों नेदावें ॥२४॥
सत्पुरुषांचे मोठेपण असे असते की ते लोकांना सन्मार्गाला लावतात; पोहणारा माणूस सोबत असताना बुडणाऱ्याला कधीही बुडू देत नाही.
स्थूळसूक्ष्मतत्वझाडा । पिंडब्रह्मांडाचा निवाडा ।
प्रचित पाहे ऐसा थोडा । भूमंडळीं ॥२५॥
स्थूल आणि सूक्ष्म तत्त्वांचे पृथक्करण करून पिंड आणि ब्रह्मांडाचा खरा निवाडा करणारा, आणि प्रत्यक्ष प्रचिती घेणारा पुरुष या जगात विरळाच असतो.
वेदांतीचें पंचिकर्ण । अखंड तयाचें विवर्ण ।
महांवाक्यें अंतःकरण । रहस्य पाहे ॥२६॥
वेदांतातील पंचीकरणाचे जो अखंड चिंतन करतो, तो महावाक्यांच्या साहाय्याने अंतःकरणातील गूढ रहस्य जाणून घेतो.
ये पृथ्वीमधें विवेकी असती । धन्य तयांची संगती ।
श्रवणमात्रें पावती गती । प्राणीमात्र ॥२७॥
या पृथ्वीवर जे आत्मज्ञानी विवेकी पुरुष आहेत त्यांची संगत धन्य होय; त्यांच्या मुखातून तत्त्वज्ञान ऐकल्याने सर्वसामान्य जीवांचाही उद्धार होतो.
सत्संग आणी सत्शास्त्रश्रवण । अखंड होतसे विवर्ण ।
नाना सत्संग आणी उत्तम गुण । परोपकाराचे ॥२८॥
सत्संगती आणि शास्त्रांचे श्रवण यांमुळे अखंड आत्मविचार घडतो; आणि सत्संगाने परोपकाराचे अनेक उत्तम गुण अंगी बाणतात.
जे सद्कीर्तीचे पुरुष । ते परमेश्वराचे अंश ।
धर्मस्थापनेचा हव्यास । तेथेंचि वसे ॥२९॥
ज्यांची जगात निष्कलंक कीर्ती पसरली आहे ते पुरुष साक्षात परमेश्वराचे अंश असतात; कारण त्यांच्या अंतःकरणात नेहमी धर्मस्थापनेची तळमळ वास करते.
विशेष सारासार विचार । तेणें होय जग्गोद्धार ।
संगत्यागें निरंतर । होऊन गेले ॥३०॥
विशेषतः सारासार विचारानेच जगाचा खरा उद्धार होतो; आणि संसारातील आसक्तीचा त्याग करून आजवर अनेक संत महात्मे मुक्त झाले आहेत.