वंदूनि तुकया सद्गुरुचें चरण । ब्रह्मानंदे गर्जोनि पूर्ण । स्वानुभवभरें हांकारुन । औषध घ्या घ्या म्हणतुसे ॥१॥
निजात्मनगरीहुनी धडफुडा । वैद्य आलों गा या तुमच्या चाडा ॥ तोडीन नाना व्याधींचा झगडा । करीन रोकडा अमरा ऐसा ॥२॥
जे औषधीचेनि सुवासमेळें । द्वैतरोग उठोनि पळे । अहं कुपिताचें पेटाळें । उमळोनियां सगळें तात्काळ पडे ॥३॥
घेतां माझीं दिव्य औषधें । सनकादिकांसि निघालीं दोंदें । महर्षि मातले ब्रह्मानंदे । जाणिजे नारदें प्रतीत हे ॥४॥
अहंविषानळें घेरला । सदाशिवही झिजणीं पडिला । त्रिविध तापें होता आहाळला । तो म्या उपचारिला निजात्मवैद्यें ॥५॥
देऊनि स्मरणाचें रसायन । हरिलें बद्धतेचें कठीणपण । देहातीत करुनियां जाण । ठेविला करुन पूर्वी जैसा ॥६॥
क्षराक्षरातीत वृक्षाची मुळी । ते म्यां प्रल्हादचिये हृदयकमळीं । घातली होती म्हणोनि विषकल्लोळीं । वाचला अग्निज्वाळी शस्त्रघाती ॥७॥
ऐसे एकैक स्वानुभव । सांगतां नवल त्याची ठेव । कैंचा उरेल अहंभाव । जाईल ठाव सांडोनियां ॥८॥
ऐशा नानाप्रकारच्या दिव्य औषधी । देऊनि उपचारिलीं लक्षावधी । भ्रमें भ्रमलीयांचिये शुद्धी । उपाव त्रिशुद्धी मज हातीं ॥९॥
म्हणोनियां आलों गा धांवत । विश्वास पहावया द्या हो हात । नाहीं नाडीलेति केला घात । फुटली घात ईतकरें अहंकारें ॥१०॥
विषय कुपथ्याचेनी भरें । त्रिविधतापें तापलेती ज्वरें । अहंममतेचें लागलें स्यारें । बद्धता थोरे देहबुद्धी ॥११॥
ममाभिमानेंसी कुंथत । भेदबुद्धिचेनि विकारें बरळत । मी माझें लटिकेंचि बोलत । पडिलेति लाळत शुद्धि नाही ॥१२॥
विधीचा न साहेचि वारा । अविधि जातसां चाचरा । तेणेंचि सन्निपात विकारा । प्रबळ शरीरा वाढली तृष्णा ॥१३॥
न चलवे ऐक्याचिया भूमिके । विपरीत ज्ञानाचे खातसे झोंके । अंधारी पडिलेती देखोनि निकें । सत्यातेंचि लटिकें मानुनी ॥१४॥
तयासी एकचि विचार । क्षणमात्रेंचि होईल उतार । घ्या माझें वचन हे साचार । द्वैत कल्पना संचार न करावा ॥१५॥
एक चमत्कारिक औषध देईन । वैराग्यवल्लीचें रसायन । वरी माझिये अभेदमात्रेसी सेवन । चिदैक्यभावें करावें ॥१६॥
सांडुनी रसनें रसाची गोडी । नित्यानित्यविवेक आवडी । प्रत्यगावृत्ति धारण फुडी । निरसेल गाढी भ्रमभावना ॥१७॥
पथ्येंसी असावें निरंतर । हो नेदावा विपरीत ज्ञानाचा संचार । माझीये वचनी विश्वास धरा । धरितां साचार हरेल व्यथा ॥१८॥
मागें म्यां थोराथोरांकारणें । दिधलीं होतीं हीं रसायणें । नांवे सांगों तरी शास्त्रें पुराणें । उदंड व्याख्यानें गर्जताती ॥१९॥
अर्जुन वांचविला नाना सांकडीं । उद्धव उपचारिला काढाकाढी । शुक वामदेवादिक परवडी । ऋषींची भवभयसांकडीं निवारिली ॥२०॥
ऐसे उपचारिले बहुत जन । संख्यारहित विवक्षण । आतांही हें रसायन । सेविती ते होउनी आरोग्य ठाती ॥२१॥
निळा म्हणे वस्ताद माझा । शिरीं असतां सद्गुरुराजा । निवारीन रोग घेउनी पैजा । धरितां वोजा विश्वास मनीं ॥२२॥
यापरि सादावूनियां सकळां । जातो आपुल्या निजात्मस्थळा । रामराम करुनियां म्हणे निळा । कृपा अखंडित असों द्यावी ॥२३॥
सद्गुरू तुकाराम महाराजांच्या चरणांना वंदन करून, ब्रह्मानंदाने गर्जना करत आणि स्वानुभावाने हाक मारत मी आत्मज्ञानाचे औषध वाटत आहे. मी आत्मनगरीहून आलेला खरा वैद्य आहे. मी तुमच्या भवरोगाच्या सर्व व्याधी नष्ट करेन आणि तुम्हाला अमर करेन. माझ्या या औषधाच्या वासानेच द्वैताचा रोग पळून जातो आणि अहंकाराचे संकट तात्काळ नष्ट होते. हे दिव्य रसायन प्राशन केल्यामुळे सनकादिक, नारद, महर्षी ब्रह्मानंदात मग्न झाले. अहंकाराच्या आणि त्रिविध तापाच्या जाळाने पोळलेल्यांना मी हरिनाम-स्मरणाचे रसायन देऊन देहातीत केले. प्रल्हादाच्या हृदयात मीच ही भक्तीची मुळी घातली होती, म्हणूनच तो विष, अग्नी आणि शस्त्रांच्या आघातातून वाचला. विषयरूपी कुपथ्यामुळे आणि अहंकारामुळे मानव जन्माच्या फेऱ्यांत अडकलेल्या लोकांसाठी माझ्याकडे हे ज्ञानौषध आहे. वैराग्याचे रसायन आणि अभेदाची मात्रा घेऊन तुम्ही नित्यानित्य विवेक आणि गुरूवचनावर विश्वास ठेवा, तुमचे सर्व भवताप नष्ट होतील. अर्जुनाला संकटातून वाचवणारे, उद्धवाला आणि ऋषीमुनींना भवभयातून ताराणारे हेच नामरसायन आहे. निळोबाराय म्हणतात, माझ्या शिरावर तुकोबांसारखा सद्गुरू-राजा पाठीशी आहे, त्यामुळे जो कोणी विश्वासाने हे नामौषध घेईल, त्याचा भवरोग नक्कीच बरा होईल. आता मी माझ्या मूळ आत्मस्थानी जातो, सर्वांना रामराम!