संत निळोबाराय गाथा - भाग 26

॥ अभंग १ ॥ अभंग रचना

अवघ्याचि संपत्ती आलीया घरा । तुमचिया दातारा आगमनें ॥१॥
शीतळ झालों पावन झालों । तुमचिया लागलों चरणांसी ॥२॥
धरिलीया जन्माचें सार्थक झालें । तुम्हीं अवलोकिलें म्हणोनियां ॥३॥
निळा म्हणे धरिलें हातीं । जेव्हांचि संतीं तुम्हीं मज ॥४॥

॥ अभंग २ ॥ अभंग रचना

ऐका हो संत तुम्ही मुनेश्वर । माझिये निर्धार अंतरींचा ॥१॥
विठोबावांचूनि न मानीं दैवत । न धरी माझें चित्त भाव कोठें ॥२॥
काय मतांतरें करुं ते साधनें । हरिनामकीर्तना वांचूनियां ॥३॥
निळा म्हणे न लगे वायूची धारणा । तत्त्वसंख्या कोण कामा आली ॥४॥

॥ अभंग ३ ॥ अभंग रचना

उपायाच्या करितां श्रेणी । परि जेथ कोणी न पवेचि ॥१॥
तया पावविलों ठायां । संतीं करुनियां निज कृपा ॥२॥
ज्याचे प्राप्ती लागीं योगी । धांवती मार्गीं सुषुम्नेच्या ॥३॥
निळा म्हणे सिद्ध मुनी । ज्यांतें अनुदिनीं चिंतिती ॥४॥

॥ अभंग ४ ॥ अभंग रचना

उत्तीर्ण त्यांचे काय व्हावें । न कळे भावें वंदितों ॥१॥
जीव पायीं ठेवूं म्हणे । लटिकेपणें तो मिथ्या ॥२॥
देह मांस चर्म हाडें । अर्पिता अपाडें नश्वर तीं ॥३॥
निळा म्हणे चरणीं माथा । ठेवूं आतां संतांचिये ॥४॥

॥ अभंग ५ ॥ अभंग रचना

उत्तीर्ण त्याचें नव्हिजे आतां । जीवही अर्पितां थोडाची ॥१॥
ओंवाळूनि सांडूं काया । वरुनी पायां संतांच्या ॥२॥
मायबापा काय दयावें । कैसें व्हावें उताराई ॥३॥
निळा म्हणे ज्यांची कृपा । जन्मखेपा निवारी ॥४॥

॥ अभंग ६ ॥ अभंग रचना

उत्तम संचित होतें गांठीं । तेणेंचि या भेटी संतांसवें ॥१॥
सुकृतासी आलीं फळें । भावबळें लगटोनी ॥२॥
त्याच्या भाग्या आलें भाग्य । लाधले संग संतांचा ॥३॥
निळा म्हणे पूर्णते आले । जिहीं या सेविलें संतचरणा ॥४॥

॥ अभंग ७ ॥ अभंग रचना

ऐसा संतांचा उपकार । काय मी पामर आठवूं ॥१॥
करुनियां अनुमोदन । दिधलें वचन अभयाचें ॥२॥
म्हणती करीं नामपाठ । न करीं खटपट यावीण ॥३॥
निळा म्हणे कृपावंत । करिल सनाथ श्रीहरी ॥४॥

॥ अभंग ८ ॥ अभंग रचना

कोठें फावो येतां मग । निश्चळ ऐसा हा प्रसंग ॥१॥
आजि संतसंगगुणें । हरिचीं नामें उच्चारणें ॥२॥
अनायासेंचि कथा कीर्ति । जोडली याचि संगती ॥३॥
निळा म्हणे फळोन्मुख । झालें परमार्थिक सुख ॥४॥

॥ अभंग ९ ॥ अभंग रचना

कृपा केली संतजनीं । लाविलों भजनीं श्रीहरीच्या ॥१॥
नाहीं तरी जातों वायां । लक्ष भोगावया चौऱ्यांशीं ॥२॥
आणिकां साधनीं गुंताचि पडतां । अभिमान वाढतां नित्य नवा ॥३॥
निळा म्हणे धांवणें केलें । सुपंथें लाधिलें नीट वाटें ॥४॥

॥ अभंग १० ॥ अभंग रचना

खाती आपण जें जेविती । तेंचि आणिकांही वाढिती ॥१॥
आजि बहुता भाग्यां भेटी । झाली चरणीं पडली मिठी ॥२॥
नाहींचि आम्हांसी वंचिलें । निजगुज अवघेंचि आपुलें ॥३॥
निळा म्हणे कृपावंत । केलें अनाथा सनाथ ॥४॥

॥ अभंग ११ ॥ अभंग रचना

जिकडे जिकडे भासे रवी । प्रभा नीच नवी सांगातें ॥१॥
तैसें केलें माझें वाचे । तुम्हीं सामर्थ्याचे बोलणे ॥२॥
उजळिल्या दाही दिशा । करुनी प्रकाशा निजबोधें ॥३॥
निळा म्हणे सत्या चाली । वाट दाविली तुम्हीं ते ॥४॥

॥ अभंग १२ ॥ अभंग रचना

धन्य काळ आजिचा दिवस । हरिचे दास भेटले ॥१॥
दंडवत घालीन पायां । करीन काया कुरवंडी ॥२॥
पाप ताप दैन्य गेलें । येथुनी पाउलें देखतां ॥३॥
निळा म्हणे पावलों फळ । केलिया निर्मळ सुकृतातें ॥४॥

॥ अभंग १३ ॥ अभंग रचना

धन्य झालों कृपा केली । भेटी दिधली अवचिती ॥१॥
सांभाळिलें तुम्ही संतीं । केल्या आर्ती परिपूर्ण ॥२॥
मी तो दीन तुमचा रंक । घातली भीक अभयाची ॥३॥
निळा म्हणे न भेणें आतां । सन्मुख येतां काळिकाल ॥४॥

॥ अभंग १४ ॥ अभंग रचना

नव्हती माझे फुकट बोल । जाणे विठ्ठल सत्य मिथ्या ॥१॥
संतकृपेची हे जाती । ओघेंचि चालती अक्षरें ॥२॥
कैंची मती बोलावया । ठायींचि पायां विदित तें ॥३॥
निळा म्हणे बाहेरी आलें । होतें सांठविलें हृदयीं जें ॥४॥

॥ अभंग १५ ॥ अभंग रचना

न वजों यावरी आतां कोठें । सांडुनि चरण हे गोमटे ॥१॥
जोडलें तें भाग्ययोगें । येणे काळें संतसंगें ॥२॥
दुभिन्नले वरुषोनी वरी । प्रेमअमृताच्या धारीं ॥३॥
निळा म्हणोनी सांठी । केली जिवें देउनी मिठी ॥४॥

॥ अभंग १६ ॥ अभंग रचना

निज सायासें जोडुनी । होतें निक्षेपुनी ठेविलें ॥१॥
तेंचि दिधलें माझया हातीं । आजीं संतीं कृपादान ॥२॥
कल्पादीचें पुरातन । जें महा धन परमार्थिक ॥३॥
निळा म्हणे पोटा आलों । म्हणोनी झालों अधिकारी ॥४॥

॥ अभंग १७ ॥ अभंग रचना

नेणोनिया आपपर । होतें सुकर निक्षेपींचें ॥१॥
तेणें हातीं धरोनिया । संतीं ठाया पावविलों ॥२॥
विटेवरी दाविलें धन । होतें पोटाळून महर्षी ज्या ॥३॥
निळा म्हणे बैसला ध्यानीं । ज्याचिये चिंतनीं सदाशिव ॥४॥

॥ अभंग १८ ॥ अभंग रचना

परम सुखाचा सुकाळ । चित्तीं वसे सर्वही काळ ॥१॥
ऐसें केलें कृपादान । तुम्हीं मनातें मोहुन ॥२॥
जिवा पैलाडिये खुणे । पावविलें सामर्थ्यें गुणें ॥३॥
निळा म्हणे ऐसे किती । उपकार वानूं पुढतोपुढतीं ॥४॥

॥ अभंग १९ ॥ अभंग रचना

पूर्ण केला पूर्ण केला । पूर्ण केला मनोरथ ॥१॥
घरा आले घरा आले । घरा आले कृपाळू ॥२॥
सांभाळिलें सांभाळिलें । सांभाळिलें अनाथा ॥३॥
केला निळा केला निळा । केला निळा पावन ॥४॥

॥ अभंग २० ॥ अभंग रचना

पूर्वार्जित होतें पुण्य । तेणें हे चरण आतुडलों ॥१॥
आतां सुखा नाहीं उणें । इहलोकीं भोगणें परत्रींचें ॥२॥
ऐशिया सुखा पात्र केलें । तुम्हीं अवलोकिलें कृपादृष्टीं ॥३॥
निळा म्हणे पूर्णकाम । पावलों संभ्रम सुखाचा ॥४॥

॥ अभंग २१ ॥ अभंग रचना

ब्रह्मानंद मुसावला । अंगीं बाणला आविर्भावो ॥१॥
संतवचनामृतें तृप्ति । झाली विश्रांति इंद्रियां ॥२॥
मन बैसलें ऐक्यासनीं । निश्चळ आसनीं सुखाचिये ॥३॥
निळा म्हणे लाभ ऐसा । जोडे सरिसा संतसंगें ॥४॥

॥ अभंग २२ ॥ अभंग रचना

बोलिले शब्द निश्चयाचे । प्रतीति साचे आले ते ॥१॥
माझा मजचि परिचय झाला । संतीं दाविला हितार्थ ॥२॥
निमिषमात्रें सावध केलें । आपुलिये लाविलें निजसेवें ॥३॥
निळा म्हणे उपकार त्यांचा । सहस्र वाचा न वर्णवे ॥४॥

॥ अभंग २३ ॥ अभंग रचना

भाग्याची उजरी । दिसे यावरी वोडवली ॥१॥
म्हणोनियां कृपावंत । झाले संत मायबाप ॥२॥
पाचारुनी देत मोहें । प्रेमपेहे पाजिती ॥३॥
निळा म्हणे सांगती कानीं । माझें मजलागुनी स्वहित ॥४॥

॥ अभंग २४ ॥ अभंग रचना

भाग्य माझें उभें ठेलें । संतीं दाविलें निधान ॥१॥
आतां उणें कोठें कांहीं । न पडे ठायीं भरलेंसें ॥२॥
जेथें पाहे तेथें आहे । न पाहतांही राहे कवळुनी ॥३॥
निळा म्हणे व्यापुनी अंतरीं । गगनाही बाहेरीं तेंचि दिसे ॥४॥

॥ अभंग २५ ॥ अभंग रचना

भोळा देव । दाखविला आम्हां केला सन्मुख ॥१॥
पंढरियें विटेवरी । उभा द्वारीं पुंडलिका ॥२॥
संतीं केला परोपकार । आम्हां उद्धार दीनांचा ॥३॥
निळा म्हणे जवळी नेलें । हातीं दिलें निरवुनी ॥४॥

॥ अभंग २६ ॥ अभंग रचना

मज तों सांभाळिलें संतीं । धरिलें हातीं दीन म्हणुनी ॥१॥
सांगतां नये विश्वास लोकां । बाधी अशंका ज्याची त्या ॥२॥
मी तों बोलें त्याचिया सत्ता । पुढें विचारितां कळेल ॥३॥
निळा म्हणे जुनाट नाणें । नव्हे हें उणें पारखितां ॥४॥

॥ अभंग २७ ॥ अभंग रचना

मायबाप उत्तीर्ण होणें । न घडे देणें अपत्या ॥१॥
जरी लक्ष जोडी दिली । परि न तुळे उपकारांसी ॥२॥
जैसा आत्मा विश्व प्रसवे । तेणें त्या व्हावें उत्तीर्ण केवढें ॥३॥
निळा म्हणे शुद्ध भावे । चरणा जावें लिगटोनी ॥४॥

॥ अभंग २८ ॥ अभंग रचना

मी तों संतांचें पोसणें । देती समयीं तेंचि खाणें ॥१॥
अवघी चुकली जाचणी । उण्यापुऱ्याची सोसणी ॥२॥
करूं सांगितलें काज । चिंता दवडूनियां लाज ॥३॥
निळा म्हणे फिटली खंती । जिणें मरणें त्यांचे हातीं ॥४॥

॥ अभंग २९ ॥ अभंग रचना

मी ज्या बोलिलों निगुती । संतकृपेच्या त्या युक्ती ॥१॥
येरवीं हें काय जाणें । प्रसादाचें करणें त्यांचिया ॥२॥
छायाचित्र नाचवितां । प्रकाशितां दीप त्यासी ॥३॥
निळा म्हणे माझें कर्म । जाणती वर्म ते संत ॥४॥

॥ अभंग ३० ॥ अभंग रचना

लेवविले अलंकार । केलें थोर वाढवुनी ॥१॥
आपुली दृष्टी निववितां । मी तो नेणतां लळेवाड ॥२॥
गोड घास मुखीं भरा । जेवितां पाचारा आवडी ॥३॥
निळा म्हणे शिकवा बोलों । पुढें चालों आपणा ॥४॥

॥ अभंग ३१ ॥ अभंग रचना

होतें तैसें पायीं केलें निवेदन । अंतरलों दीन बहुत होतों ॥१॥
संबोखून केलें समाधान चित्ता । वोगरुनि भाता प्रेमरस ॥२॥
नामरत्नमणी करुनि भूषण । अळंकारीं मंडण माळा दिली ॥३॥
निळा तेणें सुखें झाला निरामय । नामीं नाम सोये निमग्नता ॥४॥

॥ अभंग ३२ ॥ अभंग रचना

कृपा केली संतजनीं । अर्थ दाविले उघडुनि ॥१॥
तेचि प्रगट केलें आतां । नाहीं बोलिलों मी स्वतां ॥२॥
नेणों काय केलें संतीं । माझी चेतवुनियां मती ॥३॥
निळा म्हणे वोढावारा । नाहीं तोंडा ना अक्षरा ॥४॥

सार्थ निळोबाराय गाथा : संतकृपेनें प्राप्त झालेल्या…