निवृत्तीनाथासीं ठेविलें उन्मनीं । सोपानदेवा नामसंकीर्तनी । मुक्ताबाई निजमुक्तिस्थानीं । निजानंदीं गौरविलें ॥१॥
ज्ञानदेवा दिधली समाधी । नामदेवा स्थापिलें निजपदीं ॥ परसा भागवताची वाडनदी । सुस्नात केली कीर्तनें ॥२॥
वच्छरा आणि विसोबा खेंचर । कानुपात्रा मिराबाई परम सुंदर । अंतोबा नरहरी सोनार । चरणीं थारा दिधला त्या ॥३॥
गोरा सांवता कूर्मदास । सगुण स्वरुप भेटलें त्यास । नरसी मेहता पिपा भानुदास । केला वास त्यांच्या ह्रदयीं ॥४॥
एका जनार्दन स्वरुपस्थिती । जनजसवंताची परम प्रीति । कबिराचीं पुष्पें करुनी अंतीं । निजधामाप्रती पाठविलें ॥५॥
तुकयासी विमानीं वाहिलें । संतोबासी वैराग्यें न्हाणिले । निजस्थान पालखीं निजवलें । निजभुवनीं आपुलिये ॥६॥
निळा म्हणे आपुलीं बाळें । कडिये घेउनी पुरवी लळे । स्नेहाळु माउली कळवळे । प्रेम देउनी वाढवी ॥७॥
देवाने निवृत्तीनाथांना उन्मनी अवस्थेत, सोपानदेवांना नामसंकीर्तनात आणि मुक्ताबाईंना मुक्तीत स्थिर केले. ज्ञानेश्वरांना समाधी दिली आणि नामदेवाला आपल्या पदी बसवले. कान्होपात्रा, मीराबाई, विसोबा खेचर, गोरा कुंभार, सावता माळी, एकनाथ, कबीर आणि तुकाराम महाराज या सर्वांचा सांभाळ केला. संत निळोबाराय म्हणतात, प्रेमळ माऊलीप्रमाणे देव आपल्या या बाळांना कडेवर घेऊन त्यांचे सर्व लळे पुरवतो.