सार्थ निळोबाराय गाथा : देवाची स्तुति

अगा ये नरकासुरमर्दना । कुशदैत्यनिकंदना । अगा कंसमधुकैटभसूदना । अगा मर्दना हिरण्याक्षा ॥१॥
अगा वृत्रासुरनिहंत्या । हिरण्यकश्यपा विदारित्या । अगा रावण संहारित्या । कुंभकरणादीराक्षसां ॥२॥
अगा रिठासुराच्या वैया । सहस्रभुजांच्या वधणारा । अगा निवटीत्या भौमासुरा । सत्यभामावरा गोविंदा ॥३॥
अगा ये काळियादमना । शकटासुर विध्वंसना । अगा शिशुपाळवक्रदंतहनना । जरासंधभंजना कागबगा ॥४॥
अगा बळी बंधनाअसुरारी । अगा अरिमन्मथ तमारी । अगा ताटिकापूतनारी । गोवर्धनधारी बळिवंता ॥५॥
अगा ये केशियादमना । तृणासुरधेनुकहनना । अगा मारीचा सुबाहुउद्धरणा । त्रिशिराखरदूषणप्राणहर्त्या ॥६॥
अगा ये विरोचनजालंधरअंतका । अहिरावणमहिरावणघातका । कबंधवाळीच्या हंतका । रघुकुलटिळका सांबहरणा ॥७॥
अगा ये शंखासुराचिरणारा । मत्स्यरुपिया पोहणारा । शुंभनिशुंभाचिया घातणारा । मोहिनीरुप धरा दैत्यांतका ॥८॥
अगा ये अपारभक्तपाळका । पंढरीभूवैकुंठनायका । विश्व चराचरव्यापका । अभय वरदायका निळ्याच्या ॥९॥

वस्तुचा जो स्वभावगुण । वोसंडूं नेणे तो आपणा ॥१॥
तेवीं हा परमात्मा श्रीहरी । सांडूं नेणें आपुली थोरी ॥२॥
जेवीं कस्तुरी परिमळ । शीतळपणा मलयानिळ ॥३॥
निळा म्हणे परिसपणा । नेणे सांडूं आपुल्या गुणा ॥४॥

मत्स्य कच्छ वराह झाला । खुजाहि शोभला विक्राळ ॥१॥
भक्तप्रिय प्रियोत्तम । सदा अविश्राम दासाविशीं ॥२॥
फरशधारी धनुर्धर । स्वरूप सुंदर गोपवेषीं ॥३॥
निळा म्हणे बौद्ध कलंकी । धरी नेटकीं रुपें अशीं ॥४॥

महिमा अद्भुतची पाहतां । चरणीं उद्धार झाला पतिता ॥१॥
अहिल्या शिळा झाली शापें । चरणस्पर्शे ते निष्पाप ॥२॥
उद्धरिले यमलार्जुन । अगाध चरणाचें महिमान ॥३॥
निळा म्हणे तारिल्या शिळा । हाही प्रताप आगळा ॥४॥

रसना एकी रस तों नाना । कैसी विवंचना रचिली हे ॥१॥
नकळे लाघव तुमचें हरी । करितां भरोवरी जाणिवेच्या ॥२॥
काय पिंजूनी मेघपडळ । घडिलें ज्वाळ विजुवाचें ॥३॥
निळा म्हणे तडक भारी । फुटें अंबरीं कासियाचा ॥४॥

वीज पडे गगन गडाडी । रचिली परवडी कशाची ॥१॥
अद्भुत प्रकाशाचा लोळ । पडतां अंतराळ दणाणीत ॥२॥
काय हे तुमची कैशी लीला । नेणवे सकळां चोजवितां ॥३॥
निळा म्हणे गर्भीं बाळा । वाढवा गोपाळा कैशा परी ॥४॥

शकटासुर काळियासी । प्रताप ठाउका हा तयासी ॥१॥
बळिसी झाला विद्यमान । देतां तीन पाद दान ॥२॥
लवणासुरा अनुभव । कुशा गोमताचळा सर्व ॥३॥
निळा म्हणे चतुरानना । नित्य करितां पूजा ध्याना ॥४॥

सकळांचिया नेत्रें तुम्हां सर्वही देखणें । सकळांचिया श्रोत्रें तुम्हां सर्वही ऐकणें ॥१॥
ऐसे सर्वज्ञची तुम्हीं सर्वदा देवा । जेथिल तेथें ज्याच्या तैशा जाण तसा भावा ॥२॥
सकळांच्याही रसना सर्वही रस सेवितां । सकळांच्याही चरणें लंघुनी जातां दिगंता ॥३॥
निळा म्हणे सकळांच्याही जीवाचें जीव । होकरुनियां अलिप्त शेखीं रुप ना नांव ॥४॥

सर्वांतरीं वास याचा । महदादी अणूचा हृदयस्थ ॥१॥
नाहीं दुरी जवळी ऐसा । कोंडोनी दिशा भरलासे ॥२॥
एकवीसही ही स्वर्गांपरी । पाताळाभीतरी भूमंडळा ॥३॥
निळा म्हणे सर्वांतरीं । वसोनी विटेवरी ठाकला ॥४॥

सूर्य प्रकाशाचा नेणेचि महिमा । रात्रीचिया तमा न देखोनि ॥१॥
क्षीरसिंधु नेणे तृप्ती कैसी असे । क्षुधेचे वळसे इतरांसी ॥२॥
कल्पतरु नेणें औदार्य आपुलें । दैन्यचि देखिलें नाहीं तेणें ॥३॥
अमृता नाठवे अमरत्व कैसेंही । मृत्यूचि त्या नाहीं म्हणोनियां ॥४॥
कामधेनु नेणें कामनेचा भोस । अपूर्णता तीस नातळतां ॥५॥
निळा म्हणे तैसा तुम्ही पांडुरंगा । नेणांचि वियोगा व्यापकपणें ॥६॥

संत गाती सनकादिक । तुमचिये कौतुक कीर्तिचें ॥१॥
तारिल्या शिळा गिळीला वन्ही । पर्वत उचलूनि धरिला वरी ॥२॥
सागर सारुनी द्वारकापुरी । वसविली नगरी उदकांत ॥३॥
निळा म्हणे गोवळवत्सें । झाला निज इच्छें क्षणमात्रें ॥४॥

श्रीकृष्ण विचरे कुंजवनीं । तैसाचि दंडकारण्यीं श्रीराम ॥१॥
एकें वधिले खरदूषण । एकें मर्दन कागबगा ॥२॥
नासिक छेदनें शूर्पणखा । येणें पूतना देखा शोषियेली ॥३॥
निळा म्हणे चरित्रमाला । रचिली स्वलीला रामकृष्णें ॥४॥

श्रुतीदेवाच्या कणिया खाणें । श्लाघ्य अन्नें विदुराच्या ॥१॥
द्रौपदीहातींचे भाजीपान । मानी समान पंचामृता ॥२॥
मुद्गला घरींचा वेचक पाक । मानी अधिक क्षीराब्धीहुनी ॥३॥
निळा म्हणे नामयासवें । बैसोनि जेवावें परम प्रीती ॥४॥