सार्थ निळोबाराय गाथा : आळंदीची व पंढरीची तुलना

एक भूवैकुंठ एक शिवपीठ । महिमा वरिष्ठ दोहींचा ॥१॥
तेथें पेरिलें नुगवे शेतीं । अस्थी विरती तेथें उदकीं ॥२॥
चंद्रभागा चक्रतीर्थ । भीमा समर्थ इंद्रायणी ॥३॥
निळा म्हणे तेथें हनुमंत । येथें अश्वत्थ कनकाचा ॥४॥

पंढरपुरीं ज्ञानेश्वरीं । मुक्ति कामारी वोळंगती ॥१॥
तेथें देव येथें भक्त । महिमा अदभुत दोहींचा ॥२॥
तेथें ध्यान येथें ज्ञान । परलोक साधन दो ठायीं ॥३॥
निळा म्हणे तेथें गरुड । येथें झाड अजानतरु ॥४॥

यात्रे अलंकापुरा येती । ते ते आवडती विठ्ठला ॥१॥
पांडुरंगे प्रसन्नपणें । केलें देणें हे ज्ञाना ॥२॥
भूवैकुंठ पंढरपूर । त्याहुनी थोर महिमा या ॥३॥
निळा म्हणे जाणोनी संत । येती धांवत प्रतिवर्षी ॥४॥

वर्णितां महिमा तो अगाध । जेथें सिद्ध अवतरले ॥१॥
पशुमुखें वदवूनि श्रुती । निर्जीव भिंती चालविली ॥२॥
सन्मुख पुढें अजानवृक्ष । पिंपळ प्रत्यक्ष सोन्याचा ॥३॥
निळा म्हणे ऐकोनी कीर्ती । चांगदेव येती दर्शना ॥४॥

उभारिला ध्वज तिहीं लोकांवरी । ऐशी चराचरी कीर्ति ज्याची ॥१॥
ते हे निवृत्तिनाथ ज्ञानेश्वर सोपान । मुक्ताबाई ज्ञान दीप्ती कळा ॥२॥
धरुनि सगुण रुपें केली क्रीडा । बोलविला रेडा निगम वावे ॥३॥
बैसूनियां वरी चालविली भिंती । चांगदेवा प्रती दिली भेटी ॥४॥
मग वास केला अळंकापुरासी । पिंपळ द्वारासी कनकाचा ॥५॥
निळा म्हणे ज्याच्या नामें करितां घोष । नातळती दोष कळिकाळाचे ॥६॥