मन वोळी मना । बुद्धी बुद्धी क्षण क्षणां ॥१॥
मी च मज राखण जालों । ज्याणें तेथें चि धरिलों ॥ध्रु.॥
जें जें जेथें उठी । तें तें तया हातें कुंटी ॥२॥
भांजिली खांजनी । तुका साक्ष उरला दोन्ही ॥३॥
मी च मज राखण जालों । ज्याणें तेथें चि धरिलों ॥ध्रु.॥
जें जें जेथें उठी । तें तें तया हातें कुंटी ॥२॥
भांजिली खांजनी । तुका साक्ष उरला दोन्ही ॥३॥
माझे मन आता अंतर्मुख होऊन स्वतःकडेच वळले आहे आणि बुद्धीही क्षणोक्षणी आत्मस्वरूपात स्थिर होत आहे. मीच आता माझ्या मनाचा रक्षक झालो आहे, कारण ज्या आत्मज्ञानाने मनाला आवरले, त्याने त्याला तिथेच खिळवून ठेवले आहे. मनात ज्या ज्या वेळी जे जे विषय किंवा संकल्प-विकल्प उठतात, त्या त्या वेळी मन स्वतःच आपल्या हाताने त्यांचा नाश करते. तुकाराम महाराज म्हणतात, मनाची ही धावपळ आता पूर्णपणे थांबली आहे आणि मी स्वतः व माझा देव, हे दोघेच आता एकमेकांचे साक्षीदार उरलो आहोत.