चहूं आश्रमांचे धर्म । न राखतां जोडे कर्म ॥१॥
तैसी नव्हे भोळी सेवा । एक भाव चि कारण देवा ॥ध्रु.॥
तपें इंद्रियां आघात । क्षणें एका वाताहात ॥२॥
मंत्र चळे थोडा । तरि धड चि होय वेडा ॥३॥
व्रतें करितां सांग । तरी एक चुकतां भंग ॥४॥
धर्म सत्व चि कारण । नाहीं तरी केला सिण ॥५॥
भूतदयेसि आघात । उंचनिच वाताहात ॥६॥
तुका म्हणे दुजें । विधिनिषेधाचें ओझें ॥७॥
ब्रह्मचर्य, गृहस्थ, वानप्रस्थ आणि संन्यास या चारही आश्रमांचे कठीण नियम पाळताना जर थोडीही चूक झाली, तर उलट कर्माचे बंधन मागे लागते; परंतु भगवंताची भोळीभाबडी सेवा तशी नाही, तिथे देवाला फक्त भक्ताचा शुद्ध भावच कारणीभूत ठरतो. कठीण तपाने इंद्रियांना त्रास दिला, तरी मनातील वासनेमुळे एका क्षणात त्या तपाची वाताहात होऊ शकते. मंत्राच्या उच्चारात किंवा विधीत थोडीही चूक झाली, तर धडधाकट माणूसही वेडा होऊ शकतो. सर्व व्रते अगदी साग्रसंगीत केली, तरी त्यातील एखादा नियम चुकला की व्रताचा भंग होतो. कोणत्याही धर्माचे आचरण करताना मनाचे सात्त्विकपण आणि शुद्ध हेतू महत्त्वाचा असतो, नाहीतर तो केवळ शरीराला दिलेला विनाकारण त्रास (सिण) ठरतो. केवळ बाह्य भूतदया दाखवतानाही मनातील उच्च-नीच भावामुळे घात होऊ शकतो. तुकाराम महाराज म्हणतात, म्हणूनच या सर्व कर्मकांडांच्या आणि विधिनिषेधांच्या नियमांचे ओझे वाहण्यापेक्षा भगवंताची सरळ भक्ती करणे हाच सोपा मार्ग आहे.