करोनी आइत सत्यभामा मंदिरीं रे । वाट पाहे टळोनि गेली रात्री रे ।
न याचि देव येतील कामलहरी रे । पडिली दुश्चिती तंव तो कवाड टिमकारी रे ॥१॥
सर गा परता कळला तुझा भाव रे । कार्या पुरतें हें दाविसी लाघव रे ।
बोलतोसी तें अवघी तुझी माव रे । जाणोनि आलासी उजडता समयो रे ॥ध्रु.॥
मीच वेडी तुजला बोल नाहीं रे । दानावेळे विटंबणा जाली काय रे ।
मागुती रुद्रासि भेटी दिली तई रे । विश्वास तो तुझ्या बोला आझुनि तरी रे ॥२॥
भ्रम होता तो अवघा कळों आला रे । मानवत होतें मी भला भला रे ।
नष्टा क्रिया नाहीं मां तुझ्या बोला रे । तुकयाबंधु स्वामी कानडया कौसाल्या रे ॥३॥
न याचि देव येतील कामलहरी रे । पडिली दुश्चिती तंव तो कवाड टिमकारी रे ॥१॥
सर गा परता कळला तुझा भाव रे । कार्या पुरतें हें दाविसी लाघव रे ।
बोलतोसी तें अवघी तुझी माव रे । जाणोनि आलासी उजडता समयो रे ॥ध्रु.॥
मीच वेडी तुजला बोल नाहीं रे । दानावेळे विटंबणा जाली काय रे ।
मागुती रुद्रासि भेटी दिली तई रे । विश्वास तो तुझ्या बोला आझुनि तरी रे ॥२॥
भ्रम होता तो अवघा कळों आला रे । मानवत होतें मी भला भला रे ।
नष्टा क्रिया नाहीं मां तुझ्या बोला रे । तुकयाबंधु स्वामी कानडया कौसाल्या रे ॥३॥
सत्यभामेने श्रीकृष्णासाठी मंदिरामध्ये सर्व तयारी करून ठेवली आहे. ती रात्रभर त्याची वाट पाहत बसली, पण रात्र उलटून गेली तरी कृष्ण आला नाही. तिच्या मनात नाना शंका आणि विरहाच्या लहरी येऊ लागल्या. ती काळजीत पडली असतानाच अचानक दारावर थाप पडली. श्रीकृष्ण आलेला पाहून ती रुसून म्हणते, "हे कृष्णा, आता बाजूला सर, तुझा हेतू मला समजला आहे. काम असेल तितक्या पुरतेच तू प्रेम दाखवतोस (लाघव करतोस). तुझे बोलणे म्हणजे निव्वळ माया किंवा ढोंग आहे. आता उजाडत आल्यावर तुला माझी आठवण झाली का?"
सत्यभामा पुढे म्हणते, "मीच वेडी आहे, तुझा काही दोष नाही. तुळशीच्या पानात जेव्हा तुला तागडीत तोलले गेले (तुला दानात दिले), तेव्हा माझी किती विटंबणा झाली! त्यानंतर तू महादेवाला भेटायला गेलास, तरीही मी तुझ्या शब्दांवर विश्वास ठेवत राहिले. माझा जो भ्रम होता तो आता दूर झाला आहे. तू अत्यंत चतुर आणि अनाकलनीय (कानडा) आहेस, तुझ्या बोलण्यात आणि कर्मात काही ताळमेळ नाही."