सात पांच गौळणी आलिया मिळोनी यशोदे गार्हाणें देती कैसें ।
काय व्यालीस पोर चोरटें सिरजोर जनावेगळें ची कैसें ।
दहिं दुध लोणी शिंकां नुरे चि कांहीं कवाड जैशाचें तैसें ।
चाळवूनि नाशिली कन्याकुमरें आमुच्या सुनांसि लाविलें पिसें गे बाइये ॥१॥
आझुनि तरी यासि सांगें बरव्या परी नाहीं तरी नाहीं उरी जीवेसाटी ।
मिळोनि सकळै जणी करूं वाखा सखीं तुज मज होईल तुटी गे बाइये ॥ध्रु.॥
नेणे आपपर लौकिक वेव्हार भलते ठायीं भलतें करी ।
पाळतुनि घरीं आम्ही नसतां तेथें आपण संचार करी ।
सोगया चुंबन देतो आलिंगन लोळे मेजाबाजावरी ।
शिंकीं कडा फोडी गोरसाचे डेरे धरितां न सांपडे करीं गे बाइये ॥२॥
आतां याची चाड नाहीं आम्हां भीड सांपतां कोड पुरवूं मनिचें ।
सोसिलें बहु दिस नव्हता केला निस म्हणुनि एकुलतें तुमचें ।
चरण खांबीं जीवें बांधैन सरिसा जवें न चले कांहीं याचें ।
अर्थ प्राण देतां न सोडी सर्वथा भलतें हो या जिवाचें गे बाइये ॥३॥
घेउनी जननी हातीं चक्रपाणी देतिसे गौळणी वेळोवेळां ।
निष्ठ वाद झणीं बोलाल सकळा क्षोभ जाइल माझ्या बाळा ।
जेथें लागे हात वाढतें नवनीत अमृताच्या कल्लोळा ।
देखोनि तुकयास्वामी देश देहभाव विसरल्या सकळा गे बाइये ॥४॥
अनेक गवळणी मिळून यशोदेकडे येतात आणि म्हणतात, 'बाई यशोदे, तू हा कसला अजब, चोरटा आणि उनाड मुलगा जन्माला घातला आहेस? हा घरातली कवाडे (दरवाजे) न उघडता, आहे तशीच ठेवून आत कसा शिरतो कुणास ठाऊक! शिंक्यावरील दही, दूध, लोणी काही शिल्लक ठेवत नाही. याने आमच्या घरातील पोराबाळांना बिघडवले आहे आणि आमच्या सुनांना याने जणू वेड (पिसें) लावले आहे. तू अजूनही याला नीट समजून सांग, नाहीतर आमच्याशी गाठ आहे. याला जगाचा कोणताही व्यवहार समजत नाही, आम्ही घरी नसताना हा घरात घुसतो, आमच्या मुलांचे मुके घेतो, त्यांना आलिंगन देतो आणि खाटांवर लोळतो. तो माठ फोडून सर्व दूध-दही पळवतो आणि पकडायला गेले तर हातात सापडत नाही. जरी तो तुझा एकुलता एक असला, तरी आता आम्ही त्याची गय करणार नाही. आम्ही त्याला खांबाला बांधून ठेवू.' हे ऐकून यशोदा माता त्या चक्रपाणी कृष्णाला जवळ घेते आणि गवळणींना म्हणते, 'माझ्या बाळाला असे कठोर बोलू नका, तो खूप लहान आहे.' तुकोबा म्हणतात, तो श्रीकृष्ण ज्या दह्याच्या माठाला हात लावतो, तिथे अमृताचे लोट वाहू लागतात (लोणी वाढू लागते); आणि त्याचे हे अद्भूत रूप पाहून गवळणी स्वतःचा राग, देश आणि देहभाव सर्व काही विसरून कृष्णमयी होतात.