मुसळाचें धनु नव्हे हो सर्वथा । पाषाण पिळितां रस कैंचा ॥१॥
वांझे बाळा जैसें दुध नाहीं स्तनीं । गारा त्या अधणीं न सिजती ॥ध्रु.॥
नवखंड पृथ्वी पिके मृगजळें । डोंगर भेटे बळें असमानासी ॥२॥
नैश्वर ब्रम्ह तेव्हां होय ब्रम्ह । तुका म्हणे श्रम करुनी काय ॥३॥
वांझे बाळा जैसें दुध नाहीं स्तनीं । गारा त्या अधणीं न सिजती ॥ध्रु.॥
नवखंड पृथ्वी पिके मृगजळें । डोंगर भेटे बळें असमानासी ॥२॥
नैश्वर ब्रम्ह तेव्हां होय ब्रम्ह । तुका म्हणे श्रम करुनी काय ॥३॥
मुसळाचे धनुष्य कधीही होऊ शकत नाही आणि दगड पिळला तरी त्यातून रस निघू शकत नाही. वंध्य स्त्रीच्या स्तनात दुध नसते आणि खडे उकळत्या पाण्यात शिजत नाहीत. मृगजळाने नऊ खंड पृथ्वी पिकेल किंवा डोंगर आकाशाला भिडू शकेल, पण नश्वर जड गोष्टी कधीही परब्रह्म होऊ शकत नाहीत. तुकाराम महाराज म्हणतात, अशा अशक्य गोष्टींचा उगाच व्यर्थ श्रम करून काय उपयोग?