संसार करिती मोठ्या महत्वानें । दिसे लोका उणें न कळे त्या ॥१॥
पवित्रपण आपुलें घरच्यासी च दिसे । बाहेर उदास निंदिताती ॥ध्रु.॥
आपणा कळेना आपले अवगुण । पुढिलाचे दोषगुण वाखाणिती ॥२॥
विषयाचे ध्यासें जग बांधियेलें । म्हणोनि लागले जन्ममृत्यु ॥३॥
तुका म्हणे माझें संचित चि असें । देवाजीचें पिसे सहजगुण ॥४॥
पवित्रपण आपुलें घरच्यासी च दिसे । बाहेर उदास निंदिताती ॥ध्रु.॥
आपणा कळेना आपले अवगुण । पुढिलाचे दोषगुण वाखाणिती ॥२॥
विषयाचे ध्यासें जग बांधियेलें । म्हणोनि लागले जन्ममृत्यु ॥३॥
तुका म्हणे माझें संचित चि असें । देवाजीचें पिसे सहजगुण ॥४॥
लोक मोठ्या अहंकाराने आणि गर्वाने संसार करतात, पण त्यांना स्वतःतील दोष कधीच दिसत नाहीत. स्वतःचे श्रेष्ठत्व केवळ घरच्यांनाच जाणवते, पण बाहेरचे लोक मात्र उदासीन राहून त्यांची निंदा करतात. माणसाला स्वतःचे अवगुण कळत नाहीत आणि तो सतत दुसऱ्यांच्या गुण-दोषांची चर्चा करत राहतो. हे संपूर्ण जग विषयांच्या ध्यासात अडकले आहे, म्हणूनच त्याला जन्म-मरण या चक्रात फिरावे लागते. संत तुकाराम महाराज म्हणतात, माझे हे सर्व संचित कर्मच असे आहे आणि देवाचे वेड लागणे हाच माझा मूळ स्वभाव आहे.