करूनी चिंतन खेळों भोवतालें । चित्त येथें आलें पायांपाशीं ॥१॥
येथें नाहीं खोटा चालत परिहार । जाणसी अंतर पांडुरंगा ॥ध्रु.॥
सुखदुःखें तुज देऊनी सकळ । नाहीं ऐसा काळ केला आम्ही ॥२॥
तुका म्हणे जाला देहाचा विसर । नाहीं आतां पर आप दोन्ही ॥३॥
येथें नाहीं खोटा चालत परिहार । जाणसी अंतर पांडुरंगा ॥ध्रु.॥
सुखदुःखें तुज देऊनी सकळ । नाहीं ऐसा काळ केला आम्ही ॥२॥
तुका म्हणे जाला देहाचा विसर । नाहीं आतां पर आप दोन्ही ॥३॥
संत तुकाराम महाराज म्हणतात की, परमेश्वराचे चिंतन करत आम्ही सर्वत्र वावरतो, परंतु आमचे चित्त शेवटी पांडुरंगाच्या चरणांपाशीच स्थिरावते. हे पांडुरंगा, तुझ्यासमोर कोणतीही खोटी सबब चालत नाही, कारण तू सर्वांचे अंतःकरण जाणतोस. आम्ही आमची सर्व सुख-दुःखे तुलाच अर्पण केली आहेत आणि तुझ्या चिंतनाशिवाय एकही क्षण वाया घालवला नाही. तुकाराम महाराज म्हणतात की, आता मला देहभावाचा विसर पडला आहे आणि माझ्यासाठी आता आपला आणि परका असा कोणताही भेदभाव उरलेला नाही.