जननिया बाळका रे घातलें पाळणा । पंचतत्वी जडियेल्या वारतिया चहूं कोणा ।
अखंड जडियेल्या तया ढाळ अंगणा । वैखरी धरूनि हातीं भाव दावी खेळणा ॥१॥
निजीं रे निजीं आतां । म्हणोनि परिये दे माता । खेळतां कष्टलासी बाळा तूं रे नेणतां । निजीं रे निजीं आतां ॥ध्रु.॥
खेळतां बाहेरि रे मुला लोकांच्या सवें । बागुल काळ तोंडा नाहीं नेतो तें ठावें ।
खेळतां दुश्चित्ता रे देखोनि तें न्यावें । म्हणोनि सांगें तुज शीघ्र वचन पाळावें॥२॥
संचित मागें तुज शुद्ध होतें सांगाती । तेणें तुज वांचविलें वेरझारिया हातीं ।
आणीक नेली मागें काय जाणों तीं किती । आलासि येथवरि थोरपुण्यें बहुतीं ॥३॥
खेळतां शुक देवा तो रे लागला पाठीं । लपाला वरुषें बारा तिये मातेचे पोटीं ।
रिघतां बाहेरि रे पळे घेऊनि कासोटी । ते चि परी जाली स्वामी भेणें रिघें कपाटीं ॥४॥
खेळतां चक्रवर्ती जनका लागला धाक । पडिला अग्नीमाजी पाव जळत एक ।
भरलासे कांप अंगीं सुख नाठवें दुःख । आप पर तें ही नाहीं देहभाव सकळिक ॥५॥
सिभ्रीया चक्रवर्ती कव पडिली अवचिती । धीट तो न भे तया मास कापिलें हातीं ।
टाकिलें तयावरी खुणें गोविला अंतीं । पावला मायबाप हिरोन घेतला हातीं ॥६॥
बांधलें अजामेळा वेश्यागणीका कैसी । मारिली हाक धाकें कळलें मायबापासी ।
घातली धांव नेटें वेगीं पावला त्यासी । हिरोनि नेलीं दोघें आपणयां तीं पासी ॥७॥
धरूनी आठवू रे बाळा राहें निश्चळ । खेळतां दुश्चिता रे नको जाऊं बरळ।
टोंकताहे तुजलागीं दिवस लेखूनी काळ । मग नेदी आठवूं रे नेत्रीं घालीं पडळ ॥८॥
ऐसी तीं कृपावंतें बाळा मोहिलें चित्त । सुस्वरें कंठ गाय मधुर आणि संगीत ।
तेणें तें चि चित्त राहे होऊनियां निवांत । पावती तुका म्हणे नाहीं विश्वास ते घात ॥९॥
मायेने जीवाला या पंचमहाभूतांच्या शरीराच्या पाळण्यात ठेवले आहे. आई ज्याप्रमाणे बाळाला अंगाई गीत गाऊन 'बाळा खेळून थकलास, आता शांत नीज' असे सांगते, तशी ही माया जीवाला शांत निजवते. बाहेर काळरूपी बागुलबोवा फिरत आहे, जो गाफील जीवाला धरून नेतो, म्हणून आई मुलाला सावध करते. मागचे संचित पुण्य चांगले होते म्हणूनच तू जन्म-मरणाच्या तावडीतून वाचून येथपर्यंत आलास. शुकमुनी मायेच्या भीतीने बारा वर्षे गर्भात राहिले आणि बाहेर पडताच अरण्यात निघून गेले. जनकराजालाही संसाराची भीती वाटल्यामुळे त्याने आत्मज्ञानाचा आश्रय घेतला. शिबि राजाने स्वतःचे मांस कापून अर्पण केले, पण पणाला लागलेल्या जिवाला देवाने शेवटी वाचवले. अजामिळ आणि गणिकेने शेवटी अंतःकरणापासून हाक मारताच देवाने त्यांना यमदूतांच्या तावडीतून सोडवून स्वतःकडे घेतले. म्हणूनच हे बाळा, तू एकाग्र होऊन देवाचे स्मरण कर, संसारात गाफील राहून भटकू नकोस, कारण काळ तुझ्या दिवसांची मोजणी करत आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात, देव असा कृपावंत आहे की, जो त्याच्यावर विश्वास ठेवतो त्याला तो शांत आणि निवांत करतो, तर अविश्वास ठेवणारा स्वतःचा घात करून घेतो.