बरें आम्हां कळों आलें देवपण । आतां गुज कोण राखे तुझें ॥१॥
मारिलें कां मज सांग आजिवरी । आतां सरोबरी तुज मज ॥ध्रु.॥
जें आम्ही बोलों तें आहे तुझ्या अंगीं । देईंन प्रसंगीं आजि शिव्या ॥२॥
निलाजिरा तुज नाहीं याति कुळ । चोरटा शिंदळ ठावा जना ॥३॥
खासी धोंडे माती जीव जंत झाडें । एकलें उघडें परदेसी ॥४॥
गाढव कुतरा ऐसा मज ठावा । बईंल तूं देवा भारवाही ॥५॥
लडिका तूं मागें बहुतांसी ठावा । आलें अनुभवा माझ्या तें ही ॥६॥
तुका म्हणे मज खविळलें भांडा । आतां धीर तोंडा न धरवे ॥७॥
संत तुकाराम महाराज देवाशी भक्तीच्या अत्यंत निसंग आणि लाडिक भाषेत भांडताना म्हणतात, तुझे देवपण काय आहे हे आता मला चांगलेच कळून आले आहे, आता तुझे गुपित कोण राखणार? आजपर्यंत तू मला संसारात का त्रास दिलास ते सांग, आता तुझी आणि माझी पूर्ण बरोबरी झाली आहे. आम्ही तुझ्याबद्दल जे काही बोलतो ते सर्व तुझ्या अंगी आहेच, म्हणून प्रसंग आल्यास मी तुला बोल सुनावणारच. तुला कसलेही जात-कुळ नाही, तू निर्लज्ज आहेस आणि तू कसा चोरटा व व्यभिचारी आहेस हे सर्व जगाला ठाऊक आहे (म्हणजे तू भक्तांचे मन चोरतोस). तू दगड, माती, झाडे आणि कीटक या सर्वांमध्ये भरून राहिला आहेस आणि स्वतः मात्र उघडा, एकटा व परदेशी असल्यासारखा उभा राहतोस. तू गाढव, कुत्रे अशा सर्व प्राण्यांच्या रूपात आहेस आणि भार वाहणारा बैलही तूच आहेस. तू मागे कित्येकांशी लबाडी केली आहेस हे सर्वांना माहीत आहे आणि तोच अनुभव मलाही आला आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात, या भांडकुद देवाने मला इतके चिडवले आहे की आता माझ्या तोंडाला धीर धरवत नाही.