तेणें वेशें माझीं चोरिलीं अंगें । मानावया जग आत्मैपणे ।
नाहीं चाड भीड संसाराचें कोड । उदासीन सर्व गुणें ।
भय मोह लज्जा निरसली शंका । अवघियां एक चि पणें ।
विठ्ठलाच्या पायीं बैसोनि राहिलीं । भागलीं नुटित तेणें ॥१॥
आतां त्यांसीं काय चाले माझें बळ । जालोंसें दुर्बळ सत्वहीन ।
दग्ध पट दिसे संगति बरवंट । काय त्याचें कारण ॥ध्रु.॥
आळसें दृष्टी न पाहे आपुलें । एक चि देखिलें सर्वरूप ।
मानामान तेथें खुंटोनि राहिलें । पिसुन तो कोण बाप ।
ज्योति ना अंधार अवघा एकंकार । तेथें काय पुण्यपाप ।
विठ्ठलावांचुनि कांहीं च नावडे । वेगळाल्या भावें रूप ॥२॥
बळबडिवार लौकिक वेव्हार । गेली आशा तृष्णा माया ।
सुखदुःखाची वार्ता नाइके । अंतरलों दुरी तया ।
मीतूंपणनिःकाम होऊनि । राहिलों आपुलिया ठायां ।
तुजविण आतां मज नाहीं कोणी । तुका म्हणे देवराया ॥३॥
त्या विठ्ठलाच्या रूपाने माझे सर्व अंगच चोरून नेले आहे, ज्यामुळे मला संपूर्ण जग आत्मरूपाने दिसत आहे. आता मला संसाराची कोणतीही चाड, भीती किंवा कोड उरलेले नाही, सर्व गुणांच्या बाबतीत मी उदासीन झालो आहे. भय, मोह, लज्जा आणि शंका या सर्वांचे निरसन होऊन सर्वत्र एकच भाव उरला आहे. माझे चित्त विठ्ठलाच्या पायांशी स्थिर झाले असून सर्व थकवा निघून गेला आहे. आता त्यांच्यावर माझे काहीही बळ चालत नाही, मी स्वतः अगदी दुर्बळ झालो आहे. जसा जळलेला कापड आकाराने दिसतो पण त्याचे धागे नष्ट झालेले असतात, तशी माझी अवस्था झाली आहे. आळसामुळे माझी दृष्टी आता स्वतःकडे पाहत नाही, तर सर्वत्र एकाच परमेश्वराचे रूप पाहते. मान-अपमान तिथेच थांबले आहेत, मग आता निंदक कोण उरला? तिथे प्रकाशही नाही आणि अंधारही नाही, सर्व एकाकार झाले आहे, मग पुण्य नि पाप कसले उरले? आता विठ्ठलाशिवाय इतर काहीही आवडत नाही. लौकिक व्यवहार, बडबड, आशा, तृष्णा आणि माया सर्व निघून गेले आहे. सुख-दुःखाची गोष्टही मी ऐकत नाही, त्यापासून मी फार दूर झालो आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात, हे देवराया, मी-तू-पणा सोडून मी निष्काम होऊन आपल्या स्वरूपात स्थिर झालो आहे, आता तुझ्याशिवाय मला कोणीही उरलेले नाही.