पंढरी चोहटा मांडियेला खेळ । वैष्णव मिळोनि सकळ रे । ॥
टाळ टिपरी मांदळे एक नाद रे । जाला बसवंत देवकीचा बाळ रे ॥१॥
चला तें कवतुक भाई रे । पाहों डोळां कामीं गुंतलेति काई रे । ॥
भाग्यवंत कोणी गेले सांगाति । ऐसें सुख त्रिभुवनीं नाहीं रे ॥ध्रु.॥
आनंदाचे वाद सुखाचे संवाद । एक एका दाखविती छंद रे । ॥
साही अठरा चारी घालुनियां घाई । नाचती फेरी टाळशुद्ध रे ॥२॥
भक्ताचीं भूषणें मुद्रा आभरणें । शोभती चंदनाच्या उट्या रे । ॥
सत्व सुंदर कास घालूनि कुसरी । गर्जती नाम बोभाटीं रे ॥३॥
हरि हर ब्रम्हा तीर्थासहित भीमा । देव कोटी तेहतीस रे । ॥
विस्मित होऊनि ठाकले सकळ जन । अमरावती केली ओस रे ॥४॥
वाणितील थोरी वैकुंठिचीं परी । न पवे पंढरीची सरी रे । ॥
तुकयाचा दास म्हणे नका आळस करूं । सांगतों नरनारींस रे ॥५॥
पंढरपूरच्या मुख्य चौकात (चोहटा) वैष्णवांनी जो भक्तीचा खेळ मांडला आहे, त्याचे हे भव्य वर्णन आहे. टाळ, टिपरी आणि मृदंगाच्या एकाच नादात देवकीचा बाळ असणारा कृष्ण स्वतः मुख्य सवंगडी बनून नाचत आहे. तुकोबा म्हणतात, "हे लोकांनो, तुम्ही संसाराच्या कामात का गुंतून पडला आहात? चला, हे अद्भूत कौतुक डोळे भरून पाहूया. जे भाग्यवान या वैष्णवांच्या सोबत गेले, त्यांना जे सुख मिळाले ते तिन्ही लोकात कुठेही नाही." तिथे केवळ आनंदाचे आणि सुखाचे संवाद चालू आहेत. सहा शास्त्रे, अठरा पुराणे आणि चार वेदांनाही एकत्र करून लोक शुद्ध टाळावर नाचत आहेत. भक्तांच्या अंगावर तुळशीच्या माळा, गोपीचंदनाची मुद्रा आणि कपाळावर चंदनाची उटी शोभून दिसत आहे. हा सोहळा पाहण्यासाठी विष्णू, शिव, ब्रह्मा आणि तेहतीस कोटी देव स्वर्गाची अमरावती ओस (रिकामी) करून चंद्रभागेच्या तीरावर विस्मित होऊन उभे राहिले आहेत. वैकुंठाचा महिमा कितीही मोठा असला, तरी तो पंढरीच्या सुखाची बरोबरी करू शकत नाही. म्हणूनच तुकोबा सर्व स्त्री-पुरुषांना आवाहन करतात की, आता आळस करू नका आणि पंढरीच्या या भक्तीत सामील व्हा.