रज्जु धरूनियां हातीं । भेडसाविलीं नेणतीं । कळों येतां चित्ती । दोरी दोघां सारिखी ॥१॥
तुम्हांआम्हांमध्यें हरी । जाली होती तैसी परी । मृगजळाच्या पुरीं । ठाव पाहों तरावय ॥ध्रु.॥
सरी चिताक भोंवरी । अळंकाराचिया परी । नामें जालीं दुरी । एक सोनें आटितां ॥२॥
पिसांचीं पारवीं । करोनि बाजागिरी दावी । तुका म्हणे तेवीं । मज नको चाळवूं ॥३॥
तुम्हांआम्हांमध्यें हरी । जाली होती तैसी परी । मृगजळाच्या पुरीं । ठाव पाहों तरावय ॥ध्रु.॥
सरी चिताक भोंवरी । अळंकाराचिया परी । नामें जालीं दुरी । एक सोनें आटितां ॥२॥
पिसांचीं पारवीं । करोनि बाजागिरी दावी । तुका म्हणे तेवीं । मज नको चाळवूं ॥३॥
हातात दोरी धरून अज्ञानी माणसांना सापाची भीती दाखवून भिववले जाते, पण खरी गोष्ट मनात कळल्यावर समजते की दोघांच्याही हातात ती केवळ दोरीच आहे. हे हरी, तुमच्या आणि माझ्यामध्ये अगदी तसेच घडले होते; जसे काही मृगजळाच्या पाण्यात पोहून पार होण्याचा प्रयत्न करावा. जसे सरी, चिताक, भोंवरी हे विविध अलंकारांचे प्रकार केवळ नावापुरते वेगळे असतात, पण ते वितळवल्यावर सर्व एकच सोने असते. तसेच गारुडी काल्पनिक पक्षांचा खेळ दाखवून लोकांना भुलवतो; तुकाराम महाराज म्हणतात, हे देवा, मला अशा प्रकारची आपली माया दाखवून भुलवू नकोस.