जेथें देखें तेथें तुझी च पाउलें । विश्व अवघें कोंदाटलें ।
रूप गुण नाम अवघा मेघश्याम । वेगळें तें काय उरलें ।
जातां लोटांगणीं अवघी च मेदिनी । सकळ देव पाट जालें ।
सदा पर्वकाळ सुदिन सुवेळ । चत्ति प्रेमें असे धालें ॥१॥
अवघा आम्हां तूं च जालासी देवा । संसार हेवा कामधंदा ।
न लगे जाणें कोठें कांहीं च करणें । मुखीं नाम ध्यान सदा ॥ध्रु.॥
वाचा बोले ते तुझे चि गुणवाद । मंत्रजप कथा स्तुति ।
भोजन सारूं ठायीं फल तांबोल कांहीं । पूजा नैवेद्य तुज होती ।
चालतां प्रदक्षणा निद्रा लोटांगण । दंडवत तुजप्रति ।
देखोन दृष्टी परस्परें गोष्टी । अवघ्या तुझ्या मूर्ति ॥२॥
जाल्या तीर्थरूप वावी नदी कूप । अवघें गंगाजळ जालें ।
महाल मंदिरें माड्या तनघरें । झोपड्या अवघीं देव देवाइलें ।
ऐकें कानीं त्या हरिनामध्वनी । नाना शब्द होत जाले ।
तुका म्हणे या विठोबाचे दास । सदा प्रेमसुखें धाले ॥३॥
मी जिथे पाहतो तिथे मला तुझीच पावले दिसतात, संपूर्ण विश्व तुझ्या अस्तित्वाने भरून गेले आहे. रूप, गुण आणि नाम हे सर्व काही मेघशाम विठ्ठलच झाले आहे, आता वेगळे काही उरलेच नाही. जमिनीवर लोटांगण घातले की संपूर्ण पृथ्वी आणि सर्व देव जणू पूजेची पाटे बनतात; आमचे चित्त प्रेमाने तृप्त झाल्यामुळे प्रत्येक वेळ ही पर्वणी ठरत आहे. हे देवा, तूच आमचा संसार, आमचे काम आणि आमची आवड बनला आहेस; त्यामुळे आता कुठेही जाण्याची किंवा काहीही करण्याची गरज उरली नाही. आमची वाणी जे बोलते ती तुझीच स्तुती आहे, आमचे जेवण हा तुला दाखवलेला नैवेद्य आहे; आमचे चालणे ही तुझी प्रदक्षिणा आहे आणि झोपणे हे तुला घातलेले लोटांगण आहे. विहिरी, नद्या सर्व तीर्थरूप आणि गंगाजळ बनल्या आहेत, सर्व घरे आणि झोपड्या ही मंदिरे झाली आहेत. कानावर पडणारा प्रत्येक शब्द हा हरिनामाचा ध्वनी वाटतो. तुकाराम महाराज म्हणतात, विठोबाचे हे दास सदा प्रेमसुखात तृप्त झाले आहेत.