करितों कवित्व ह्मणाल हें कोणी । नव्हे माझी वाणी पदरींची ॥१॥
माझिये युक्तीचा नव्हे हा प्रकार । मज विश्वंभर बोलवितो ॥ध्रु.॥
काय मी पामर जाणे अर्थभेद । वदवी गोविंद तें चि वदें ॥२॥
निमित्त मापासी बैसविलों आहें । मी तों कांहीं नव्हे स्वामिसत्ता ॥३॥
तुका ह्मणे आहें पाइऩक चि खरा । वागवितों मुद्रा नामाची हे ॥४॥
माझिये युक्तीचा नव्हे हा प्रकार । मज विश्वंभर बोलवितो ॥ध्रु.॥
काय मी पामर जाणे अर्थभेद । वदवी गोविंद तें चि वदें ॥२॥
निमित्त मापासी बैसविलों आहें । मी तों कांहीं नव्हे स्वामिसत्ता ॥३॥
तुका ह्मणे आहें पाइऩक चि खरा । वागवितों मुद्रा नामाची हे ॥४॥
तुकाराम महाराज म्हणतात की, जर कोणी असे समजत असेल कि मी स्वतः हे कवित्व रचित आहे, तर ती माझी स्वतःची वाणी नाही. ही माझ्या बुद्धीची किंवा युक्तीची किमया नाही, तर माझ्याकडून स्वतः पांडुरंग (विश्वंभर) हे बोलवून घेत आहे. मी एक पामर जीव असून मला अर्थांमधील भेद काय समजणार? तो गोविंद जसे मला सुचवतो, तसेच मी बोलतो. मी केवळ धान्याच्या मापापाशी मापणारा म्हणून निमित्तमात्र बसलो आहे, खरे तर ही सगळी माझ्या स्वामीचीच सत्ता आहे. तुका म्हणतो, मी देवाचा एक खरा सेवक असून त्याच्या नामाची मुद्रा धारण करून वावरत आहे.