जळो माझी ऐसी बुद्धी । मज घाली तुजमधीं । आवडे हे विधि । निषेधीं चि चांगली ॥१॥
तूं स्वामी मी सेवक । उंच पद निंच एक । ऐसें करावें कौतुक । नको करूं खंडणा ॥ध्रु.॥
जळ न खाती जळा । वृक्ष आपुलिया फळा । भोक्ता निराळा । तेणें गोडी निवडिली ॥२॥
हिरा शोभला कोंदणें । अळंकारीं मिरवे सोनें । एक असतां तेणें । काय दुजें जाणावें ॥३॥
उष्णें छाये सुख वाटे । बाळें माते पान्हा फुटे । एका एक भेटे । कोण सुख ते काळीं ॥४॥
तुका म्हणे हित । हें चि मानी माझें चित्त । नव्हे आतां मुक्त । ऐसा जाला भरवसा ॥५॥
मला तुझ्यापासून दूर ठेवणारी माझी बुद्धी जळून जावो; मला तुझ्या स्वरूपात सामावून घे. मला तुझी भक्ती करण्याचे विधी आणि नियमच चांगले वाटतात. तू माझा स्वामी आणि मी तुझा सेवक, असे हे नाते सदैव टिकून राहो, यात खंड पडू देऊ नकोस. पाणी स्वतःला खात नाही, वृक्ष स्वतःची फळे खात नाही, त्यांचा आस्वाद घेणारा भोक्ता वेगळाच असतो, तद्वतच तुझ्या भक्तीची गोडी घेण्यासाठी आपण वेगळे राहिलेले बरे. हिरा अंगठीच्या कोंदणातच शोभतो आणि सोने दागिन्यांच्या रूपात मिरवते; दोघे एकच असले तरी त्यांच्यातील हा संबंध सुंदर दिसतो. उन्हात फिरणाऱ्यालाच सावलीचे सुख कळते, बाळाला पाहूनच मातेला पान्हा फुटतो; जेव्हा दोन प्रिय व्यक्ती एकमेकांना भेटतात, तेव्हा मिळणारा आनंद अलौकिक असतो. तुका म्हणतो, तुझ्या चरणी सेवक म्हणून राहण्यातच माझे खरे हित आहे, मला आता मोक्षाची (मुक्तीची) अजिबात अपेक्षा नाही, असा मला दृढ विश्वास आहे.