सार्थ नामदेव गाथा : आऊबाईचे

या अभंगात आऊबाईंनी अद्वैत तत्त्वज्ञानाचे आणि निर्गुण समाधी स्थितीचे अत्यंत सुंदर वर्णन केले आहे. त्या म्हणतात, "साधनेच्या अंतिम टप्प्यात (साध्यांत) जे काही डोळ्यांना दिसते, ते त्या परब्रह्माचे निराकार किंवा 'शून्य' रूपच साकार होऊन समोर येते. जेव्हा संसारातील नाम-रूपाचा हा दृश्य आकार नाहीसा होतो, तेव्हा सर्वत्र केवळ तो एकच शून्याकार (परमात्मा) शिल्लक राहतो. या सृष्टीत ते परब्रह्म रूप 'शून्य' हेच एकमेव अंतिम सत्य (सार) आहे, कारण या शून्यामध्येच हे संपूर्ण चराचर जग सामावलेले आहे." नामदेव महाराजांची बहीण आऊबाई म्हणतात की, माझी अवस्थाही आता अशीच झाली असून मी त्या परब्रह्म शून्यात विरघळून सामावली आहे, आणि माझी चित्तवृत्ती अखंड विठ्ठल रूपातच स्थिर झाली आहे.

आऊबाई विठ्ठलाची करुणा भाकताना म्हणतात, "हे रुक्मिणीच्या पती (कांता), पंढरीच्या नाथा, माझ्या मायबापा विठ्ठला, आता तू मला या संसारातून तारून ने. तू अनाथांचा नाथ (कैवारी) आहेस, असे मी माझ्या कानांनी ऐकले आहे; साक्षात सनकादिक ऋषी-मुनीही तुझ्या याच रूपाचे गुणगान गातात. त्या थोर संतांच्या आणि ऋषींच्या वचनांवर पूर्ण विश्वास ठेवूनच, हे पांडुरंगा, मी तुझ्या भक्तीचा पदर (कास) धरला आहे. नामदेवाची लेक आऊ देवाला विनवणी करते की, हे कृपाळू केशवा, तू मला तुझ्या चरणांशी अखंड सांभाळून घे."