पहिली माझी ओवी ।
परतून पाहिले दृष्टीने ।
देखिले निजरूप ॥१॥
दुसरी माझी ओवी ।
जे नाही मनी ।
लक्ष तुझे चरणी ।
लागीयेले ॥२॥
तीसरी माझी ओवी ।
लाभे सायुज्यता ।
हात तुझा माझा ।
सद्गुरुनाथा॥३॥
चवथी माझी ओवी ।
शून्य जेथे आटे वस्तु
घनदाट मागेपूढे ॥४॥
पाचवी माझी ओवी ।
पाचही अणुआरांचा ।
पंचवीसीयांचा ।
रीघ नाही ॥५॥
साहवी माझी ओवी ।
सादृश्य देखणे ।
वरकड बोलणे ।
फोल झाले ॥६॥
सातवी माझी ओवी ।
साच वाटे मना ।
अंतरीच्या खुणा ।
काय सांगो ॥७॥
आठवी माझी ओवी ।
आठव नाही जरा ।
निर्गुण सोयरा ।
पर्णियेला ॥८॥
नववी माझी ओवी ।
नांदू मी लागले ।
परपुरुषा रतले ।
जीवेभावे ॥९॥
दहावी माझी ।
ओवी धाले माजे ।
मन डोळां दिसे ऊन ।
रात्रीमाजी ॥१०॥
म्हणे बाई निवृत्तीचे ।
देणे योगीवाचे खुणे ।
योगी जाणे ॥११॥
परतून पाहिले दृष्टीने ।
देखिले निजरूप ॥१॥
दुसरी माझी ओवी ।
जे नाही मनी ।
लक्ष तुझे चरणी ।
लागीयेले ॥२॥
तीसरी माझी ओवी ।
लाभे सायुज्यता ।
हात तुझा माझा ।
सद्गुरुनाथा॥३॥
चवथी माझी ओवी ।
शून्य जेथे आटे वस्तु
घनदाट मागेपूढे ॥४॥
पाचवी माझी ओवी ।
पाचही अणुआरांचा ।
पंचवीसीयांचा ।
रीघ नाही ॥५॥
साहवी माझी ओवी ।
सादृश्य देखणे ।
वरकड बोलणे ।
फोल झाले ॥६॥
सातवी माझी ओवी ।
साच वाटे मना ।
अंतरीच्या खुणा ।
काय सांगो ॥७॥
आठवी माझी ओवी ।
आठव नाही जरा ।
निर्गुण सोयरा ।
पर्णियेला ॥८॥
नववी माझी ओवी ।
नांदू मी लागले ।
परपुरुषा रतले ।
जीवेभावे ॥९॥
दहावी माझी ।
ओवी धाले माजे ।
मन डोळां दिसे ऊन ।
रात्रीमाजी ॥१०॥
म्हणे बाई निवृत्तीचे ।
देणे योगीवाचे खुणे ।
योगी जाणे ॥११॥
मुक्ताबाई आत्मज्ञानाचा अनुभव सांगताना म्हणतात— मी जेव्हा माझी दृष्टी अंतर्मुख करून (परतून) पाहिले, तेव्हा मला माझे मूळ आत्मरूप दिसले. माझ्या मनात आता संसाराचे कोणतेही विचार उरले नसून, माझे पूर्ण लक्ष सद्गुरूंच्या चरणांशी लागले आहे. हे सद्गुरुनाथा, तुझ्या आणि माझ्या हातांच्या ऐक्यामुळे (तुझ्या कृपेमुळे) मला सायुज्य मुक्तीचा लाभ झाला आहे. जिथे केवळ शून्य अवस्था उरते, तिथे मूळ परमात्म वस्तू मागे-पुढे सर्वत्र घनदाट भरून राहते. या स्थितीत पाच तत्त्वे (अणू) आणि पंचवीस प्रकृतींचा कोणताही प्रवेश (रीघ) उरत नाही. त्या परमात्म्याशी जेव्हा एकरूपता (सादृश्य) अनुभवास येते, तेव्हा जगातील इतर सर्व बोलणे फोल आणि व्यर्थ वाटते. मनाला आता हेच सत्य वाटू लागले आहे, माझ्या अंतःकरणातील त्या सुखाच्या खुणा मी शब्दांत कशी सांगू? आता मला संसाराचा जराही आठव (स्मरण) उरलेला नाही, कारण मी त्या निराकार निर्गुणालाच माझा खरा सोयरा मानून त्याच्याशी नाते जोडले आहे. मी त्या परपुरुषाशी (परमात्म्याशी) जीवेभावे एकरूप होऊन राहू लागले आहे. यामुळे माझे मन तृप्त (धाले) झाले आहे आणि मला आता अज्ञानाच्या रात्रीमध्येही ज्ञानाचे कडक ऊन (प्रकाश) दिसू लागले आहे. मुक्ताबाई म्हणतात, हे माझ्यावर बंधू निवृत्तिनाथांनी केलेले मोठे कृपादान आहे, या दिव्य खुणा केवळ एखादा खरा योगीच जाणू शकतो.