अलिप्त संसारी हरिनामपाठे ।
जाईजे वैकुंठे मुक्तलग ॥१॥
हरिविण मुक्त न करि हो सर्वदां ।
संसारआपदा भाव तोडी ॥२॥
आशेच्या निराशीं अचेतना मारी ।
चेतविला हरि आप आपरूपें ॥३॥
मुक्ताई जीवन्मुक्तची सर्वदां ।
अभिनव भेदा भेदिलें ॥४॥
जाईजे वैकुंठे मुक्तलग ॥१॥
हरिविण मुक्त न करि हो सर्वदां ।
संसारआपदा भाव तोडी ॥२॥
आशेच्या निराशीं अचेतना मारी ।
चेतविला हरि आप आपरूपें ॥३॥
मुक्ताई जीवन्मुक्तची सर्वदां ।
अभिनव भेदा भेदिलें ॥४॥
या संसारात राहूनही जो मनुष्य हरिपाठाचे (नामस्मरणाचे) अखंड वाचन व चिंतन करतो, तो संसारापासून अलिप्त राहतो आणि शेवटी आपल्या प्रियजनांसह वैकुंठाला जातो. हरीच्या नामाशिवाय इतर कोणतीही गोष्ट जीवाला संसारातून कायमची मुक्त करू शकत नाही; भक्ती आणि हरीवरील भाव संसारातील सर्व संकटे व बंध तोडून टाकतात. मनातील भौतिक आशा-आकांक्षा सोडून देऊन जेव्हा माणूस आपल्या आळसाला व अज्ञानाला मारतो, तेव्हा त्याच्या अंतःकरणात हरी स्वतःच्या मूळ आत्मरूपाने प्रकट होतो. मुक्ताबाई म्हणतात, आम्ही तर सर्वदा जीवन्मुक्तच आहोत, कारण आम्ही द्वैत आणि अद्वैत या सर्व नवनवीन भेदांच्या पलीकडे जाऊन त्या परमात्म्याला प्राप्त केले आहे.