करूं देईना मज दुध तुप बाई । मथितां दधि तो धरी रवीं ठायीं ठायीं ।
हट्टे का कदापि नुमजे समजाविल्यास काई । समजाउनी यातें तुझ्या घरांत नेई नेई ॥१॥
राधे हा मुकुंद कडिये उचलोनि घेइ घेइ । रडतानां राहिना करुं यांस गत काई काई ॥धृ॥
हरिसी आनंदे राधा मृदु मृदु बोलवीते । पाळण्यांत तुला कृष्णा निजवोणी हालवितें ।
गुह्मा नेऊनियां दही भात कालवितें । यशोदेसी सोडीं कान्हा माझ्याजवळी्या येई येई ॥२॥
हट्ट मोठा घेतो मला छळितो गे राधे पाहाणें । असाच हा नित्य राधे हरि घरा नेता जाणें ।
उगाचि हा निश्चळ कैसा राहे त्वां समजावल्यानें । तुझी धरिते हनुवटी यासी गुहां नेई नेई ॥३॥
गोविंदा गोपाळा कृष्ना मुकुंदा शेषशाई । जगज्जीवना गोकुळभुषणा गोपी भुलवणा बाई ।
उगा नको रडुं कृष्णा यशोदेसी सोडीं तूंही । एका जनार्दनीं शरण राधे । घेऊन यासी जाई जाई ॥४॥
माता यशोदा राधेला सांगते, "बाई, हा कृष्ण मला घरातील दूध-तूप काही करू देत नाही. मी दही घुसळायला गेले की हा जागोजागी माझी रवी पकडून ठेवतो. हा एवढा हट्ट का करतो, मला काही समजत नाही; मी याला कितीही समजावले तरी हा ऐकत नाही. म्हणून तूच याला समजावून तुझ्या घरी घेऊन जा. हे राधे, या मुकुंदाला तूच कडेवर उचलून घे; हा रडणे थांबवत नाही, आता मी याचे काय करू?" मग राधा मोठ्या आनंदाने श्रीकृष्णाशी मऊ, गोड भाषेत बोलते आणि म्हणते, "कृष्णा, मी तुला पाळण्यात निजवून झोके देते, माझ्या घरी नेऊन तुला दही-भात कालवून देते; तू यशोदेला सोड आणि माझ्याकडे ये." यशोदा पुन्हा म्हणते, "बघ राधे, हा किती मोठा हट्ट करतो आणि मला छळतो; पण तू समजावल्यावर हा इतका शांत कसा राहतो? मी तुझ्या पाया पडते (हनुवटी धरते), तू याला तुझ्या घरी घेऊन जा." शेवटी राधा त्या विष्णू स्वरूप, गोकुळचे भूषण आणि गवळणींना भुलवणाऱ्या कृष्णाला म्हणते, "कृष्णा, तू आता रडू नकोस आणि यशोदेला त्रास देणे सोड." संत एकनाथ म्हणतात की, मी या राधेच्या आणि कृष्णाच्या प्रेमळ चरणांना शरण गेलो आहे; हे राधे, तू या बालकृष्णाला घेऊन आता सुखानं जा.