सांडुनी वैकुंठ न धरत पातलों । तुज भेटावया आलों पुंडलिका ॥१॥
प्रीतीचा वोरसू ह्लदयीं दाटला । नुठेचि कां वहिला आलिंगना ॥२॥
भक्त शिरोमणी आमचा जीवलग । म्हणे पांडुरंग पुंडलिका ॥३॥
स्फुरती भुजादंड आणि वक्षस्थळ । हरुषें नयनक-मळ विकासलें ॥४॥
आनंदें रोमांच उद्भवले आंगीं । क्षेमा देई वेगीं भक्ताराया ॥५॥
मज नामरूप तुमचेनी संभ्रमें । केलीं जन्म कर्में असंख्यात ॥६॥
तुमचीया आवडी असे म्यां विकिला । सांग कोण्या बोला रुसलासी ॥७॥
ह्लदयींचें निजगुज सांगरे सकळीक । तेणें मज सुख होईल जीवा ॥८॥
परतोनियां दृश्टि पाहें आळूमाळ । तेणें हरेल सकळ श्रम माझा ॥९॥
ऐसा भक्तजनवत्सलू भक्तांचा विसावा । भक्तांचिया भावा भाळलासे ॥१०॥
कटावरी दोनी हात उभा पुंडलिका द्बारीं । नामया स्वामी हरि विनवीतसे ॥११॥
पांडुरंग म्हणतात, "हे पुंडलिका, मी वैकुंठ सोडून अजिबात वेळ न लावता तुला भेटण्यासाठी आलो आहे. माझ्या मनात तुझ्याबद्दल प्रेमाचा पूर आला आहे, मग तू मला आलिंगन देण्यासाठी लवकर का उठत नाहीस?" पांडुरंग पुंडलिकाला भक्तांमध्ये श्रेष्ठ आणि जिवाभावाचा मानतात. देवाची छाती आणि बाहू भेटीसाठी स्फुरण पावत आहेत, डोळे आनंदाने उमलले आहेत आणि अंगावर रोमांच उभे राहिले आहेत. देव म्हणतात, "भक्तराजा, मला लवकर मिठी मार. तुझ्यासारख्या भक्तांच्या प्रेमापोटीच मी अनंत जन्म आणि कर्मे घेतली आहेत. मी तुमच्या आवडीसाठी स्वतःला विकून घेतले आहे, मग तू कोणत्या गोष्टीवरून माझ्यावर रुसला आहेस? तुझ्या मनातील गुपित मला सांग, त्याने माझ्या जीवाला सुख मिळेल. तू केवळ एकवार वळून माझ्याकडे पाहा, त्याने माझा मार्ग चालण्याचा सर्व थकवा दूर होईल." नामदेव महाराज म्हणतात, असा हा भक्तांचा विसावा असणारा हरी पुंडलिकाच्या दारात कंबरेवर हात ठेवून उभा राहिला आहे आणि त्याला विनवणी करत आहे.