संपूर्ण काकडा आरती संग्रह

॥ अभंग १ ॥ अभंग रचना

रुप पाहता लोचणी । सुख झाले वो साजणी ।। १ ।।
तो हा विठ्ठल बरवा । तो हा माधव बरवा ।। २ ।।
बहुता सुकृताची जोडी । म्हणोनि विठ्ठली आवडी ।। ३ ।।
सर्व सुखाचे आगर । बाप रखुमादेवीवर ।। ४ ।।

॥ अभंग २ ॥ अभंग रचना

राहो आता हेचि ध्यान । डोळां मन लंपट ।। १ ।।
कोंडकोंडुनि धरीन जीवे । देहभावे पूजीन ।। २ ।।
होईल येणे कळसा आलें । स्थिरावलें अंतरीं ।। ३ ।।
तुका म्हणे गोजिरिया । विठोबा पाया पडो द्या ।। ४ ।।

॥ अभंग ३ ॥ अभंग रचना

वचन ऐका कमळापती । माझी रंकाची विनंती ।। १ ।।
कर जोडितों कथेकाळीं । आपण असावें जवळीं ।। २ ।।
घेई घेई माझी भाक । जरीं का मागेन आणिक ।। ३ ।।
तुकयाबंधु म्हणे देवा । शब्द इतुकाची राखावा ।। ४ ।।

॥ अभंग ४ ॥ अभंग रचना

तुज पाहता सामोरी । दृष्टी न फिरे माघारी ।। १ ।।
माझे चित्त तुझ्या पाया । मिठी पडली पंढरीराया ।। २ ।।
नव्हे सारिता निराळे । लवण मेळविता जळे ।। ३ ।।
तुका म्हणे बळी । जीव दिला पायातळी ।। ४ ।।

॥ अभंग ५ ॥ अभंग रचना

तुम्ही सनकादिक संत । म्हणविता कृपावंत ।। १ ।।
एवढा करा उपकार । देवा सांगा नमस्कार ।। २ ।।
माझी भाकावी करुणा । विनवा वैकुंठीचा राणा ।। ३ ।।
तुका म्हणे मज आठवा । मुळ लवकरी पाठवा ।। ४ ।।

॥ अभंग ६ ॥ अभंग रचना

आता तुम्ही कृपावंत । साधुसंत जिवलग ।। १ ।।
ते ते करा माझे । भार ओझे तुम्हांसी ।। २ ।।
वंचिले ते पायापाशी । नाही यासी वेगळे ।। ३ ।।
तुका म्हणे सोडिल्या गांठी । दिली मिठी पायासी ।। ४ ।।

॥ अभंग ७ ॥ अभंग रचना

लेकुराचे हित । वाहे माउलीचे चित्त ।। १ ।।
ऐसी कळवळ्याची जाती । करी लाभाविण प्रीति ।। २ ।।
पोटी भार वाहे । त्याचे सर्वस्वही साहे ।। ३ ।।
तुका म्हणे माझे । तुम्हा संतावरी ओझे ।। ४ ।।

॥ अभंग ८ ॥ अभंग रचना

करुनि उचित । प्रेम घाली हृदयांत ।। १ ।।
आलो दान मागायास । थोर करुनिया आस ।। २ ।।
चिंतन समयी । सेवा आपुलीच देई ।। ३ ।।
तुकयाबंधु म्हणे भावा । मज निरवावे देवा ।। ४ ।।

॥ अभंग ९ ॥ अभंग रचना

न करी उदास । माझी पुरवावी आस ।। १ ।।
ऐका ऐका नारायणा । माझी परिसा विज्ञापना ।। २ ।।
मायबाप बंधुजन । तूचि सोयरा सज्जन ।। ३ ।।
तुका म्हणे तुजविरहित । कोण करील माझे हित ।। ४ ।।

॥ अभंग १० ॥ अभंग रचना

गरुडाचे पायी । ठेवी वेळोवेळां डोई ।। १ ।।
वेगीं आणावा तो हरी । मज दीनाते उद्धरी ।। २ ।।
पाय लक्ष्मीच्या हाती । म्हणोंन येतो काकुलती ।। ३ ।।
तुका म्हणे शेषा । जागे करा हृषीकेशा ।। ४ ।।

॥ अभंग ११ ॥ अभंग रचना

येग येग विठाबाई । माझे पंढरींचे आई ।। १ ।।
भिमा आणि चंद्रभागा । तुझे चरणींची गंगा ।। २ ।।
इतुक्यांसहित त्वां बा यावें । माझे रंगणीं नाचावें ।। ३ ।।
माझा रंग तुझे गुणीं । म्हणे नामयाची जनी ।। ४ ।।

॥ अभंग १२ ॥ अभंग रचना

सुंदर ते ध्यान उभे विटेवरी । कर कटावरी ठेवूनिया ।। १ ।।
तुळसीहार गळा कासे पीतांबर । आवडे निरंतर हेचि ध्यान ।। २ ।।
मकरकुंडले तळपती श्रवणी । कंठी कौस्तुभमणि विराजित ।। ३ ।।
तुका म्हणे माझे हेचि सर्व सुख । पाहीन श्रीमुख आवडीने ।। ४ ।।

॥ अभंग १३ ॥ अभंग रचना

राजस सुकुमार मदनाचा पुतळा । रविशशिकळा लोपलिया ।। १ ।।
कस्तुरीमळवट चंदनाची उटी । रुळे माळ कंठी वैजयंती ।। २ ।।
मुकुट कुंडले श्रीमुख शोभले । सुखाचे ओतले सकळही ।। ३ ।।
कासे सोनसळा पांघरे पाटोळा । घननीळ सांवळा बाइयांनो ।। ४ ।।
सकळही तुम्ही व्हागे एकीसवा । तुका म्हणे जीवा धीर नाही ।। ५ ।।

॥ अभंग १४ ॥ अभंग रचना

Sदा माझे डोळे जडो तुझी मूर्ती । रखुमाईच्या पती सोयरीया ।। १ ।।
गोड तुझे रूप गोड तुझे नाम । देई मज प्रेम सर्वकाळ ।। २ ।।
विठू माउलिये हाचि वर देई । संचरोनि राहीं हृदयी माझ्या ।। ३ ।।
तुका म्हणे काही न मागो आणिक । तुझे पायी सुख सर्व आहे ।। ४ ।।

॥ अभंग १५ ॥ अभंग रचना

आवडे हे रूप गोजिरे सगुण । पाहता लोचन सुखावले ।। १ ।।
आता दृष्टीपुढे ऐसाचि तू राहे । जो मी तुज पाहे पांडुरंगा ।। २ ।।
लांचावले मन लागलीसे गोडी । ते जीवे न सोडी ऐसे झाले ।। ३ ।।
तुका म्हणे आम्ही मागावी लडिवाळी । पुरवावी आळी मायबापा ।। ४ ।।

॥ अभंग १६ ॥ अभंग रचना

झणी दृष्टी लागो तुझ्या सगुणपणा । तेणे माझ्या मना बोध केला ।। १ ।।
अनंत जन्मीचे विसरलो दुःख । पाहता तुझे मुख पांडुरंगा ।। २ ।।
योगियांच्या ध्यानी ध्याता नातुडसी । तो तू आम्हांपासी मागे पुढे ।। ३ ।।
नामा म्हणे जीवे करीन निंबलोण । विटेसहित चरण ओवाळीन ।। ४ ।।

॥ अभंग १७ ॥ अभंग रचना

पाहता श्रीमुख सुखावले सुख । डोळियांची भूक न वजे माझ्या ।। १ ।।
जिव्हे गोड तीन अक्षरांचा रस । अमृत जयास फिके पुढे ।। २ ।।
श्रवणाची वाट चोखाळली शुद्ध । गेले भेदाभेद निवारोनी ।। ३ ।।
महामळे मन होते जेगादले । शुद्ध चोखाळले स्फटिक जैसे ।। ४ ।।
तुका म्हणे माझ्या जीवाचे जीवन । विठ्ठल निधान सापडले ।। ५ ।।

॥ अभंग १८ ॥ अभंग रचना

येणे मुखे तुझे वर्णी गुण नाम । तेचि मज प्रेम देई देवा ।। १ ।।
डोळे भरूनिया पाहीन तुझे मुख । तेचि मज सुख देई देवा ।। २ ।।
कान भरोनिया ऐकेन तुझी कीर्ती । ते मज विश्रांति देई देवा ।। ३ ।।
वाहे रंगी टाळी नाचेन उदास । हे देई हातांस पाया सुख ।। ४ ।।
तुका म्हणे माझा सकळ देहभाव । आणिक नको ठाव चिंतू यासी ।। ५ ।।

॥ अभंग १९ ॥ अभंग रचना

नको ब्रह्मज्ञान आत्मस्थितिभाव । मी भक्त तू देव ऐसे करी ।। १ ।।
दावी रूप मज गोपिकारमणा । ठेवू दे चरणांवरी माथा ।। २ ।।
पाहीन श्रीमुख देईन आलिंगन । जीवे निंबलोण उतरीन ।। ३ ।।
पुसता सांगेन हितगुज मात ।। बैसोनि एकांत सुखगोष्टी ।। ४ ।।
तुका म्हणे यासी न लावी उशीर । माझे अभ्यंतर जाणोनिया ।। ५ ।।

॥ अभंग २० ॥ अभंग रचना

उंच नीच काही नेणे भगवंत । तिष्ठे भावभक्त देखोनिया ।। १ ।।
दासीपुत्र कण्या विदुराच्या भक्षी । दैत्याघरी रक्षी प्रल्हादासी ।। २ ।।
चर्म रंगू लागे रोहिदासा संगे । कबिराचे मागे शेले विणी ।। ३ ।।
सजन कसाया विकु लागे मांस । माळ्या सावत्यास खुरपू लागे ।। ४ ।।
नरहरी सोनारा घडू फुंकू लागे । चोखामेळ्यासंगे ढोरे ओढी ।। ५ ।।
नामयाची जनी सवे वेची शेणी । धर्मा घरी पाणी वाहे झाडी ।। ६ ।।
नाम्यासवे जेवी नव्हे संकोचित । ज्ञानियाची भिंत अंगे ओढी ।। ७ ।।
अर्जुनाचे रथी होय हा सारथी । भक्षी पोहे प्रीती सुदाम्याचे ।। ८ ।।
गौळियांचे घरी अंगे गायी वळी । द्वारपाळ बळीद्वारी झाला ।। ९ ।।
येकोबाचे ऋण फेडी हृषीकेशी । अंबऋषींचे सोसी गर्भवास ।। १० ।।
मीराबाईसाठी घेतो विषप्याला । दामाजीचा झाला पाडेवार ।। ११ ।।
घडी माती वाहे गोऱ्याकुंभाराची । हुंडी त्या मेहत्याची अंगे भरी ।। १२ ।।
पुंडलिकासाठी अझूनि तिष्ठत । तुका म्हणे मात धन्य त्याची ।। १३ ।।

॥ अभंग २१ ॥ अभंग रचना

श्रवणे कीर्तने झाले ते पावन । सनकादिक जाण परम भक्त ।। १ ।।
झाली ते विश्रांती याचका सकळा । जीवी जीवनकळा श्रीमूर्तिरया ।। ध्रु ।।
पादसेवने अक्रूर झाला ब्रम्हरूप । प्रत्यक्ष स्वरूप गोविंदाचे ।। ३ ।।
सख्यपणे अर्जुन नरनारायण । सृष्टी जनार्दन एकरूप ।। ४ ।।
दास्यत्व निकट हनुमंते केले । म्हणोनी देखिले रामचरण ।। ५ ।।
बळी आणि भीष्म प्रल्हाद नारद । बिभीषणवरद चंद्रार्क ।। ६ ।।
व्यास आणि वसिष्ठ वाल्मिकादिक । आणिक पुंडलीक शिरोमणी ।। ७ ।।
शुकादिक योगी रंगले श्रीरंगी । परिक्षितीच्या अंगी ठसावले ।। ८ ।।
उद्धव यादव आणि ते गोपाळ । गोपिकांचे मेळ ब्रम्हरूप ।। ९ ।।
अनंत भक्तराशी तरले ते वानर । ज्ञानदेवा घर चिदानंदी ।। १० ।।

॥ अभंग २२ ॥ अभंग रचना

पवित्र ते कुळ पावन तो देश । जेथे हरीचे दास जन्म घेती ।। १ ।।
कर्मधर्म त्यांचा झाला नारायण । त्यांचेनि पावन तिन्ही लोक ।। ध्रु ।।
वर्णअभिमाने कोण झाले पावन । ऐसे द्या सांगून मजपाशी ।। ३ ।।
अंत्यजादि योनी तरल्या हरिभजने । तयाची पुराणे भाट झाली ।। ४ ।।
वैश्य तुळाधार गोरा तो कुंभार । धागा हा चांभार रोहीदास ।। ५ ।।
कबीर मोमीन लतिफ मुसलमान । सेना न्हावी जाण विष्णूदास ।। ६ ।।
कान्होपात्रा खोदु पिंजारी तो दादु । भजनी अभेदु हरीचे पायी ।। ७ ।।
चोखामेळा बंका जातीचे महार । त्यासी सर्वेश्वर ऐक्य करी ।। ८ ।।
नामयाची जनी कोण तिचा भाव । जेवी पंढरीराव तियेसवे ।। ९ ।।
मैराळ जनक कोण कुळ त्यांचे । महिमान तयाचे काय सांगो ।। १० ।।
यातायाती धर्म नाही विष्णुदासा । निर्णय हा ऐसा वेदशास्त्री ।। ११ ।।
तुका म्हणे तुम्ही विचारावे ग्रंथ । तारिले पतित नेणो किती ।। १२ ।।

॥ अभंग २३ ॥ अभंग रचना

बहु उतावीळ भक्तीचिंया काजा । होसी केशीराजा मायबापा ।। १ ।।
तुझ्या पायी मज झालासे विश्वास । म्हणोनिया आस मोकलिली ।। ध्रु ।।
ॠषि मुनि सिद्ध साधक अपार । कळला विचार त्यांसी तुषा ।। २ ।।
नाही नास ते सुख दिले तयास । झाले जे उदास सर्वभावे ।। ३ ।।
तुका म्हणे सुख न माये मानसी । धरिले जीवेसी पाय तुझे ।। ४ ।।

॥ अभंग २४ ॥ अभंग रचना

पुण्यवंत व्हावे । घेता सज्जनांची नावे ।। १ ।।
नेघे माझी वाचा तुटी । महालाभ फुकासाठी ।। ध्रु ।।
विश्रांतीचा ठाव । पायी संताचिया भाव ।। ३ ।।
तुका म्हणे पापे । जाती संताचिया जपे ।। ४ ।।

॥ अभंग २५ ॥ अभंग रचना

उठा उठा हो साधक । साधा आपुलालें हित ।।
गेला गेला हा नरदेह । मग कैंचा भगवंत ।। १ ।।
उठा उठा हो वेगेंसीं । चला जाऊं राऊळासी ।।
हरतिल पातकांच्या राशी । कांकड आरती पाहोनी ।। ध्रु ।।
उठोनियां हो पाहाटें । पाहा विठ्ठल उभा विटे ।।
चरण तयाचे गोमटे । अमृतदृष्टीं अवलोका ।। २ ।।
जागें करा रुक्मिणीवरा । देव आहे निजसुरा ।।
वेगे निंबलोण करा । दृष्ट होईल तयासी ।। ३ ।।
पुढें वाजंत्री । ढोल दमामे गर्जती ।।
होत कांकड आरती । माझ्या पंढरीरायाची ।। ४ ।।
सिंहनाद शंख भेरी । गजर होतो महाद्वारीं ।।
केशवराज विटेवरी । नामा चरण वंदितो ।। ५ ।।

॥ अभंग २६ ॥ अभंग रचना

उठा उठा प्रभात जाहली । चिंता श्रीविठ्ठल माऊली ।
दीन जनांची साउलीं । येई धांउनी स्मरतांचि ।। १ ।।
पंढरपुरी जे भीमातटी । सुंदर मनोहर गोमटी ।
दोन्ही कर ठेवोनिया कटी । भेटीसाठी तिष्ठतसे ।। २ ।।
किरीट कुंडले मंडित । श्रीमुख अतिसुंदर शोभत ।
गळा वैजयंती डुल्लत । हार मिरवत तुळशीचा ।। ३ ।।
सुरेख मूर्ति सगुण सावळी । कंठी कौस्तुभ एकावळी ।
केशर उटी परिमळ आगळी । बुक्का भाळी विलसतसे ।। ४ ।।
पीत पीतांबर कसला कटी । अक्षयी वीट चरण तळवटी ।
कळ सौंदर्य सुखाची पेटी । हृदय संपुष्टी आठवा ते ।। ५ ।।
अतिप्रिय आवडे तुळसी बुक्का । तैसीच प्रीति करी भोळ्या भाविका ।
नामा पदपंकज पादुका । शिरी मस्तकी वंदीतसे ।। ६ ।।

॥ अभंग २७ ॥ अभंग रचना

उठा पांडुरंगा प्रभात समयो पातला ।
वैष्णवांचा मेळा गरुडपारी दाटला ।। १ ।।
वाळवंटापासूनि महाद्वारापर्यंत ।
सुरवरांची दाटी उभे जोडूनि हात ।। २ ।।
शुकसनकादिक नारद तुंबर भक्तांच्या कोटी ।
कवाडा आडूनि पाहताती जगजेठी ।। ३ ।।
सुरवरांची विमाने गगनी दाटली सकळ ।
रखुमाबाई माते वेगी उठवा घननीळ ।। ४ ।।
रंभादिक नाचती उभ्या जोडूनि हात ।
त्रिशूळ डमरू घेऊनि आला गिरजेचा कांत ।। ५ ।।
पंचप्राण आरत्या घेऊनिया देवस्त्रिया येती ।
भावे ओवाळिती राही रखुमाईचा पती ।। ६ ।।
अनंत अवतार घेसी भक्तांकारणे ।
कनवाळु कृपाळु दीनालागी उद्धरणे ।। ७ ।।
चौयुगांचा भक्त नामा उभा कीर्तनी ।
पाठीमागे डोळे झांकुनि उभी ती जनी ।। ८ ।।

॥ अभंग २८ ॥ अभंग रचना

कांहो तुम्ही निश्र्चिंतीने । निजलाती हरी ।
मानियेले सुख आम्ही । वाचुं कैशापरी ।।
ऊठा सावध व्हावे । क्षेम सकला द्यावे ।।
जयाजी वासना । तया तैसे पुरवावे ।।
जन्मोजन्मी सांभाळीले । क्षमा करा अन्याय ।।
कृपा करी देवा आम्हां । तुची मायबाप ।।
तुका म्हणे करा । वडीलपण दानासी ।।
तेणे सुख होय । सकलही जनांसी ।।

॥ अभंग २९ ॥ अभंग रचना

उठा पांडुरंगा आता दर्शन द्या सकळा ।
झाला अरुणोदय सरली निद्रेची वेळा ।। १ ।।
संतसाधुमुनी अवघे झालेती गोळा ।
सोडा सेजसुख आता पाहुं द्या मुखकमळा ।। २ ।।
रंगमंडपीं महाद्वारी झालीसे दाटी ।
मन उतावीळ रूप पाहावया दृष्टी ।। ३ ।।
राही रखुमाबाई तुम्हा येऊ द्या दया ।
सेजेहालउनि जागे करा देवराया ।। ४ ।।
गरुड हनुमंत पुढे पाहती वाट ।
स्वर्गीचे सुरवर घेऊनि आले बोभाट ।। ५ ।।
झाले मुक्तद्वार लाभ झाला रोकडा ।
विष्णुदास नामा उभा घेऊनि काकडा ।। ६ ।।

॥ अभंग ३० ॥ अभंग रचना

उठा अरुणोदय प्रकाश झाला । घंटा गजर गर्जिन्नला ।
हरि चौघडा सुरु झाला । काकड आरती समयाचा ।। १ ।।
महाद्वारी वैष्णवजन । पूजा सामुग्री घेऊन ।
आले द्यावे तयासी दर्शन । बंदिजन गर्जती ।। २ ।।
सभामंडपी कीर्तन घोष । मृदंग टाळ विणे सुरस ।
आनंदे गाती हरिंचे दास । परम उल्हास करूनिया ।। ३ ।।
चंद्रभागे वाळवंटी । प्रातःस्नानाची जनदाटी ।
आता येतील आपुले भेटी । उठी उठी गोविंदा ।। ४ ।।
ऐसे विनवी रुक्मिणी । जागृत झाले चक्रपाणी ।
नामा बद्धांजुळी जोडुनि । चरणी माथा ठेवितसे ।। ५ ।।

॥ अभंग ३१ ॥ अभंग रचना

भक्तीचिया पोटी बोध काकडा ज्योती ।
पंचप्राण जीवे भावे ओवाळू आरती ।। १ ।।
ओवांळू आरती माझ्या पंढरीनाथा ।
दोन्ही कर जोडोनि चरणी ठेवीन माथा ।। २ ।।
काय महिमा वर्णू आता सांगणे किती ।
कोटी ब्रह्महत्या मुख पाहता जाती ।। ३ ।।
राही रखुमाई दोही दो बाहीं ।
मयूर पिच्छ चामरे ढाळिती ठायीं ठायीं ।। ४ ।।
तुका म्हणे दीप घेऊनी उन्मन ती शोभा ।
विटेवरी उभा दिसे लावण्यगाभा ।। ५ ।।

॥ अभंग ३२ ॥ अभंग रचना

अवघे हरिजन मिळोनि आले राउळा ।
दोन्ही कर जोडोनि विनविती गोपाळा ।। १ ।।
उठा पांडुरंगा हरिजना सांभाळी ।
पाहुं द्या वदन वंदूं पायाची धूळी ।। २ ।।
उगवला दिनकर झाल्या निवळस दिशा ।
कोठवरी निद्रा आता उठा परेशा ।। ३ ।।
तुका म्हणे आम्ही उभे तिष्ठत द्वारासी ।
दोन्ही कर जोडोनि गाई गोपाळ सेवेसी ।। ४ ।।

॥ अभंग ३३ ॥ अभंग रचना

सहस्त्र दीपे दीप कैसी प्रकाशली प्रभा ।
उजळल्या दशदिशा गगना आलीसे शोभा ।। १ ।।
काकड आरती माझ्या कृष्ण सभागिया ।
चराचर मोहरले तुझी मूर्ति पाहावया ।। २ ।।
कोंदलेसे तेज प्रभा झालीसे एक ।
नित्य नवा आनंद ओवाळिता श्रीमुख ।। ३ ।।
आरती करिता तेज प्रकाशले नयनी ।
तेणे तेजेमिनला एकाएकी जनार्दनी ।। ४ ।।

॥ अभंग ३४ ॥ अभंग रचना

कनकाच्या परियेळी उजळुनि आरती ।
रत्न दीप प्रभा कैशा पाजळल्या ज्योती ।। १ ।।
ओवाळू गे माये सबाह्य साजिरा ।
राही रखुमाई सत्यभामेच्या वरा ।। २ ।।
मंडित चतुर्भुज दिव्य कानी कुंडले ।
श्रीमुखाची शोभा पाहता तेज फांकले ।। ३ ।।
वैजयंतीमाळ गळा शोभे श्रीमंत ।
शंख चक्रगदा पद्म आयुधे शोभत ।। ४ ।।
सावळा सकुमार जैसा कर्दळीचा गाभा ।
चरणीची नुपूरे वांकी गर्जती नभा ।। ५ ।।
ओवाळीता मन हे उभे ठाकले ठायीं ।
समदृष्टी समान तुकया लागला पायी ।। ६ ।।

॥ अभंग ३५ ॥ अभंग रचना

लाजले गे माय आता कोणा ओवाळू ।
जिकडे पाहावे तिकडे चतुर्भूज गोपाळू ।। १ ।।
ओवाळू मी गेले माय गेले द्वारके ।
जिकडे पहावे तिकडे चतर्भुज सारिखे ।। २ ।।
ओवाळू मी गेले माय सखिया माझारी ।
जिकडे पहावे तिकडे चतुर्भूज नरनारी ।। ३ ।।
ओवाळू मी गेले माय सारंगधरा ।
जिकडे पहावे तिकडे चतुर्भूज परिवारा ।। ४ ।।
वैजयंतीमाळ गळा श्रीवत्सलांछन ।
विष्णुदास नामा येणे दाविली खूण ।। ५ ।।

॥ अभंग ३६ ॥ अभंग रचना

तुझिये निढळी कोटी चंद्र प्रकाशे ।
कमल नयन हास्य वदन हांसे ।। १ ।।
हाल का रे कृष्ण डोल का रे ।
घडिये घडिये घडिये गुज बोल का रे ।। २ ।।
उभा राहोनिया कैसा हालवितो बाहो ।
बाप रखुमादेविवरू विठ्ठलु नाहो ।। ३ ।।

॥ अभंग ३७ ॥ अभंग रचना

उठा सकळ जन उठिले नारायण ।
आनंदले मुनिजन तिन्ही लोक ।। १ ।।
करा जयजयकार वाद्यांचा गजर ।
मृदंग विणे अपार टाळ घोळ ।। २ ।।
जोडोनिया कर मुख पाहा सादर ।
पायावरी शिर ठेवाूनिया ।। ३ ।।
तुका म्हणे काय पढियंते मागा ।
आपुलाले सांगा सुखदुख ।। ४ ।।

संपूर्ण वारकरी काकडा आरती