भक्तीरसपूर्ण गवळणी

त्रिभंगी देहुडा ठाण मांडुनिया माये ।
कल्पद्रुमातळी वेणु वाजवीत आहे ॥१॥
गोविंदु वो माये गोपाळु वो ।
सबाह्य अभ्यंतरी अवघा परमानंदु वो ॥धृ॥
सांवळे सगुण सकळा जिवांचे जीवन ।
घनानंदमूर्ति पाहता हारपले मन ॥२॥
शून्य स्थावर जंगम व्यापूनि राहिला अकळ ।
बापरखुमादेविवरु विठ्ठलु सकळ ॥३॥

योगिया मुनिजनां ध्यानी ।
ते सुख आसनी शयनी ॥१॥
हरिसुख फावले रे ॥धृ॥
गोकुळीच्या गौळिया ।
गोपि गोधना सकळा ॥२॥
बापरखुमादेविवरु विठ्ठले ।
ते सुख सवंगडिया दिधले ॥३॥

तुजवीण एकली रे कृष्णा न गमे राती ।
तंव तुवा नवल केले वेणु घेऊनि हाती ।
आलिये तेचि सोय तुझी ओळखिली गती ॥१॥
नवल हे वालभ रे कैसे जोडले जिवा ।
दुसरे दुरी ठेले प्रीति केला रिघावा ॥२॥
पारु रे पारु रे कान्हा झणे करिसी अव्हेरु ।
तू तंव हृदयीचा होसी चैतन्य चोरु ।
बापरखुमादेवीवरु विठो करी का अंगिकारु ॥३॥

लक्ष लावुनि अंतरी । कृष्णा पाहती नरनारी ।
लावण्यसागरु हरि । परमानंदु ॥१॥
छंदे छंदे वेणु वाजे ।त्रिभुवनी घनु गाजे ।
उतावेळ मन माझे । भेटावया ॥धृ॥
ब्रह्मविद्येचा पुतळा । गाई राखितो गोवळा ।
श्रुति नेणवे ते लीळा । वेदां सनकादिका ॥२॥
भूतग्रामीचा परेशु । तापत्रयाचा करी नाशु ।
आड धरुनि गोपवेषु । वत्सें राखे ॥३॥
रासक्रीडा वृंदावनी खेळे । इंदुदन मेळे ।
उद्धरी यदुकुळे । कुळदीपके ॥४॥
निवृत्ति दासाचा दातारु । बापरखुमादेवीवरु ।
भक्तां देतो अभयकरु । क्षणक्षणांमाजि ॥५॥

यातिकुळ माझे गेले हारपोनि ।
श्रीरंगावांचुनी आनु नेंणे ॥१॥
किती वो शिकवाल मज वेळोवेळा ।
मी तया गोवळा रातलिये ॥२॥
अष्टभोग भोगणे माते नाही चाड ।
भक्तिप्रेम गोड लेईले गे माये ॥३॥
बापरखुमादेवीवरु जीवींचा जिव्हाळा ।
कांही केलिया वेगळा नव्हे गे माये ॥४॥

माझ्या कान्हाचे तुम्ही नाव भरी घ्यावो ।
हृदयी धरोनि यासी खेळावया न्यावो ॥१॥
भक्तांकारणे येणे घेतलीसे आळी ।
दहा गर्भवास सोसिले वनमाळी ॥२॥
कल्पनेविरहित भलतया मागे ।
अभिमान सांडुनी दीनापाठी लागे ॥३॥
शोषिली पुतना येणे तनू मोहियेले तरु ।
आळी न संडी बापरखुमादेविवरु ॥४॥

घनु वाजे घुणघुणा । वारा वाहे रुणझुणा ।
भवतारकु हा कान्हा वेगी भेटवा का ॥१॥
चांद वो चांदणे । चांपे वो चंदनु ।
देवकी नंदनुविण नावडे वो ॥२॥
चंदनाची चोळी । माझे सर्व अंग पोळी ।
कान्हो वनमाळी वेगी भेटवा का ॥३॥
सुमनाची सेज । सितळ वो निकी ।
पोळे आगिसारिखी वेगी विझवा का ॥४॥
तुम्ही गातसां सुस्वरे । ऐकोनि द्यावी उत्तरे ।
कोकिळे वर्जावे तुम्ही बाइयांनो ॥५॥
दर्पणी पाहाता । रुप न दिसे वो आपुले ।
बापरखुमादेवीवरे विठ्ठले मज ऐसे केले ॥६॥

पांवया छंदे तल्लीन गोविंदे ।
नाचती आनंदे गोपाळ कैसे ॥१॥
यमुनेच्या तीरी गाई चारी हरी ।
गोपाळ गजरी आनंदले ॥२॥
ठायीं ठायीं मातु पे द्या पै नाचतु ।
वाकुल्या दावितु हरी छंदे ॥३॥
गायी ठाती उभ्या विसरल्या माया ।
हाकितु लवलाह्या कृष्णहरी ॥४॥
ज्ञानदेवा जीवी कृष्ण चिरंजीवी ।
गोपाळ रंजवी प्रेमभक्तां ॥५॥

जीवीचिया जीवा । प्रेमभावाचिया भावा ।
तुज वांचून केशवा । अनु नावडे ॥१॥
जीवे अनुसरलिये । अजुनी का नये ।
वेगी आणावा तो सये । प्राण माझा ॥२॥
सौभाग्यसुंदरु । लावण्यसागरु ।
बापरखुमादेवीवरु । श्रीविठ्ठलु ॥३॥

पंढरपुरीचा निळा लावण्याचा पुतळा ।
विठो देखियेला डोळा बाईये वो ॥१॥
वेधले वो मन तयाचिया गुणी ।
क्षणभर न विसंबे विठ्ठलरुक्मिणी ॥२॥
पौर्णिमेचे चांदणे क्षणक्षणां होय उणे ।
तैसे माझे जिणे एक विठ्ठलेवीण ॥३॥
बापरखुमादेविवरु विठ्ठलुचि पुरे ।
चित्त चैतन्य मुरे बाई ये वो ॥४॥

सावळे परह्म आवडे या जीवा ।
मने मन राणिवा घर केले ॥१॥
काय करु सये सांवळे गोवित ।
आपे आप लपत मन तेथे ॥धृ॥
बापखुमादेविवरु सांवळी प्रतिमा ।
मने मनी क्षमा एक झाले ॥३॥

काय सांगू तूते बाई काय सांगू तूते ॥धृ॥
जात होते यमुने पाणिया वातेत भेतला सांवला ।
दोईवल तोपी मयुल पुछाची खांद्यावली कांबला ॥१॥
तेणे माझी केली तवाली मग मी तिथुन पलाली ।
पलता पलता घसलून पलली । दोईची घागल फुतली ॥२॥
माझे गुलघे फुतले मग मी ललत बथले ।
तिकुन आले शालंगपाणी मला पोताशीं धलिले ॥३॥
मला पोताशीं धलिले माझे समाधान केले ।
निवृत्तीचे कृपे सुख हे ज्ञानदेवा लाधले ॥४॥

गाई चालील्या वनाप्रती ।
सवे पे द्या चाले सांगाती ॥धृ॥
वळी गोवळीया कान्होबा ।
यमुने पाण्या नेई तु बा ॥१॥
पावया छंदे परतल्या गायी ।
विसरल्या चारा तल्लीन ठायी ॥२॥
ज्ञानदेव सवे सवंगडी लाठा ।
गायी हाकितो गोधना तटा ॥३॥

नवल देखिले कृष्णरूप बिंब ।
सांवळी स्वयंभ मूर्तिं हरीची॥१॥
मन निवाले समाधान जाले ।
कृष्णरूपे बोधले मन माझें॥२॥
बापरखुमादेविवरू सांवळा सर्व घटी ।
चित्त चैतन्या मिठी घालीत खेवो॥३॥

परब्रम्ह निष्काम तो हा गौळिया घरी ।
वाक्या वाळे अंदु कृष्ण नवनीत चोरी ॥१॥
म्हणती गौळणी हरीची पाउले धरा ।
रांगत रांगत येतो हरी हा राजमंदिरा ॥२॥
लपत छपत येतो हरी हा राजभुवनी ।
नंदासी टाकूनि आपण बैसे सिंहासनी ॥३॥
सांपडला देव्हारी यासी बांधा दाव्यांनी ।
शंख चक्र गदा पद्म शारंगपाणी ॥४॥
बहुता कष्टें बहुता पुण्यें जोडले देवा ।
अनंत पवाडे तुमचे न कळती मावा ॥५॥
नामा म्हणे केशवा अहो जी तुम्ही दातारा ।
जन्मोजन्मी द्यावी तुमची चरणसेवा ॥६॥

यशोदे घराकडे चाल मला जेवू घाल ॥धृ॥
साध्या गव्हांची पोळी लाटी । मला पुरण पोळी करून दे मोठी ।
नाही अडवीत गुळासाठी । मला जेवू घाल ॥१॥
तूप लावून भाकर करी । वांगे भाजून भरीत करी ।
वर कांद्याची कोशिंबिरी । मला जेवू घाल ॥२॥
आई ग खडे साखरेचे खडे । लवकर मला करून दे वडे ।
बाळ स्फुंदस्फुंदोनी रडे । मला जेवू घाल ॥३॥
आई लहानच घे गे उंडा । लवकर भाजुन दे मांडा ।
लांब गेल्या गाईच्या झुंडा । मला जेवू घाल ॥४॥
आई मी खाईन शिळा घांटा ।दह्याचा करून दे मठ्ठा ।
नाही माझ्या अंगी ताठा । मला जेवू घाल ॥५॥
भाकर बरीच गोड झाली । भक्षुनी भूक हारपली ।
यशोदेने कृपा केली । मला जेवू घाल ॥६॥
आई मी तुझा एकुलता एक । गाई राखितो नऊ लाख ।
गाई राखून झिजलीं नख । मला जेवू घाल ॥७॥
नामा विनवी केशवासी । गाई राखितो वनासी ।
जाऊन सांगा यशोदेशी । मला जेवू घाल ॥८॥

गेलिया वृंदावना तेथे देखिला कान्हा ।
संवगडियामाजी उभा ध्यान लागले मना ॥१॥
हरिनाम गोड झाले काय सांगों गे माय ।
गोपाळ वाहती पावे मन कोठे न राहे ॥२॥
त्याचे मुख साजिरे वो कुंडले चित्त चोरे ।
सांडुनी अमृत धनी लुब्धलीं चकोरे ॥३॥
सांडुनी ध्रुvमंडळ आली नक्षत्रमाळा ।
कौस्तुभा तळवटी वैजयंती शोभे गळा ॥४॥
सांडुनी मेघराजु कटिसूत्रीं तळपे विजू ।
भुलला चतुराननू तया नव्हे उमजू ॥५॥
सांडुनी लक्ष्मी निज गोपाळासी बोले गुज ।
अचोज हा चोजवेना ब्रम्हांदिका सहज ॥६॥
वांजट धीट मोठी ऐसी कवण असे खिळू ।
भेदली हरिचरणी पायी मुरडी वांकी सोज्वळू ॥७॥
त्याचे पायींची नेपुरे वाजती वो गंभीरे ।
लुब्धलीया पक्षयाती धेनु पाचारी स्वरे ॥८॥
आणिक एक नवल कैसे स्वर्गीं देव झाले पिसे ।
ब्रम्हादिक उच्छिष्ठालागी देखा जळी झाले मासे ॥९॥
आणिक एक नवल परी करी घेऊनि शिदोरी ।
सवंगड्या वांटितसे नामया स्वामी मुरारी ॥१०॥

कान्होबा निवडी आपुली गोधने ॥धृ॥
पांच पांच पोळ्या तीन भाकरी । दीड कानवला एक पुरी ।
आम्हा धाडिले वैल्या दुरी । आमची ठकवून खाल्ली शिदोरी ॥१॥
परियेसी शारंगधरा । तुझा बैल चुकला मोरा ।
सांगू गेलो तुझ्या घरा । पाठी लागला तुझा म्हातारा ॥२॥
परियेसी हृषीकेशी ।गाई म्हशीचे दुध पिशी ।
वासरे प्याली म्हणून सांगशी । उद्या ताक नाही आम्हासी ॥३॥
कान्होबा ओढाळ तुझ्या गाई । होत्या नव्हत्या कळंबा ठायीं ।
शिव्या देती तुझी आई ॥४॥
विष्णुदास नामा साहे । देवा तूचि बाप माये ।
अखंड माझे हृदयी राहे ॥५॥

रात्र काळी घागर काळी ।
यमुनाजळे ही काळी वो माय ॥१॥
बुंथ काळी बिलवार काळी ।
गळा मोती एकावळी काळी वो माय ॥२॥
मी काळी कांचोळी काळी ।
कांस कांसिली ते काळी वो माय ॥३॥
एकली पाणीया नवजाय साजणी ।
वे पाठवा मूर्ति सांवळी वो माय ॥४॥
विष्णुदास नाम्याची स्वामिणी काळी ।
कृष्णमूर्ति बहु काळी वो माय ॥५॥

तळवे तळहात टेकीत । डाव्या गुडघ्याने रांगत ।
रंगणी रंगनाथ । तो म्यां देखिला सये ॥१॥
गवळण जसवंती पै सांगे । आले या कृष्णाचेनि मागे ।
येणे येणे वो श्रीरंगे । नवनीत माझे भक्षिले ॥२॥
एक्या हाती लोण्याचा कवळु ।मुख माखिले अळुमाळु ।
चुंबन देता येतो परिमळु । नवनीताचा गे सये ॥३॥
येणे माझे कवाड उघडिले । येणे शिंके हो तोडिले ।
दह्यादुधाते भक्षिले । उलंडिले ताकाते ॥४॥
ऐse जरी मी जाणते । यमुनापाणिया नव जाते ।
धरूनि खांबासी बांधिते । शिक्षा लाविते गोविंदा ॥५॥
ऐसा पुराण प्रसिद्ध चोर । केशव नाम्याचा दातार ।
पंढरपुरी उभा विटेवर । भक्त पुंडलिकासाठी ॥६॥
मला पोताशीं धलिले माझे समाधान केले ।
निवृत्तीचे कृपे सुख हे ज्ञानदेवा लाधले ॥४॥

बाळ सगुण गुणाचे तान्हें गे । बाळ दिसते गोजिरवाणे गे ।
काय सांगता गाऱ्हाणे गे । गोकुळीच्या नारी ॥१॥
श्रीरंग माझा वेडा गे । याला नाही दुसरा जोडा गे ।
तुम्ही याची संगत सोडा गे । गोकुळीच्या नारी ॥२॥
पांच वर्षांचे माझे बाळ गे । अंगणी माझ्या खेळे गे ।
का लटकाच घेता आळ गे । गोकुळीच्या नारी ॥३॥
सांवळा गे चिमणा माझा गे । गवळणींत खेळे राजा गे ।
तुम्ही मोठ्या ढालगजा गे । गोकुळीच्या नारी ॥४॥
तुम्ही खाऊन लोण्याचा गोळा गे । आळ घेता या गोपाळा गे ।
तुम्ही ठाईंच्या वोढाळा गे । गोकुळीच्या नारी ॥५॥
तुम्ही लपवुनी याची गोटी गे । लागता गे याचे पाठी गे ।
ही एवढीच रीत खोटी गे । गोकुळीच्या नारी ॥६॥
तुम्ही लपवूनि याचा भवरा गे । धरूं पाहता शारंगधरा ।
तुम्ही बारा घरच्या बारा गे । गोकुळीच्या नारी ॥७॥
हा ब्रह्मविधीचा जनीता गे । तुम्ही याला धरूं पाहता गे ।
हा कैसा येईल हाता गे । गोकुळीच्या नारी ॥८॥
नामा म्हणे यशोदेसी गे । हा तुझा हृषिकेशी गे ।
किती छळितो आम्हांसी गे ।गोकुळीच्या नारी ॥९॥

प्रातकाळी प्रहरा रात्रीं उठिल्या गौळणी बाळा । घुसळण मांडियेले घरोघरी सकळा ।
नित्यानंदे परमानंदे गाती गोपाळा । सह्स्रापरी कैशा गाती मदन सांवळा ॥१॥
घुम घुम करिती घुम घुम करिती डेरे घुमती । आनंदल्या गौळणी छंदे छंदे डोलती ॥ धृ० ॥
एक म्हणती साजणी तुम्ही लपवा गे लोणी । नकळे नकळे वो बाई कृष्णाची करणी ।
कोणीकडून हा गे येईल सखये चक्रपाणी । खास खांदूनि तुम्ही आता लपवा दुधाणी ॥२॥
बोलता चालता इतुक्यामध्ये हरी आला । कवणेंही नाही देव दृष्टि देखिला ।
सूक्ष्म रूप धरूनि डेर्यामध्ये प्रवेशला । वरच्यावरी देव लोणी खाऊनिया गेला ॥३॥
उन्हवणी शिळवणी घालिती परते लोणी यावेना । काय झाले टोणे सासूबाई कळेना ॥४॥
हा हा गे बायांनो तुमचे जाणते चाळे । यश्वदेच्या मुला नेऊनि देतसां गोळे ।
उगेंचि मग पाहता आता फिरगे निराळे । मारी ठोसरे दोन्ही गाल्होरे घेतले ॥५॥
डेर्यामधुनी मार माझा जगज्जीवन पाहे । नामा म्हणे धन्य धन्य वर्णूं मी काये ॥६॥

गड्यांनो राजा की रे झाला । कृष्ण सिंहासनी बैसला ॥धृ॥
पांवा मोहरी घोंगडी । आम्ही खेळू यमुने थडी ।
नाचा पाऊला देहुडी । कृष्ण आमुचा की रे गडी ॥२॥
खेळू हुतुतू हुंबरी । थडक हाणों टिरीवरी ।
आता चालिला दळभारी । आमुचा यशोदेचा हरी ॥३॥
कुस्ती खेळता कासाविसी । शेंबुड खरकटे नाकाशी ।
कडे घेऊ सावकाशी । आता बहु भितो यासी ॥४॥
आम्ही तुम्ही सवे जाऊ । गाई वळावया जाऊ ।
त्याचे मानेत बुक्या देऊ । जवळी जाvयासी भिऊ ॥५॥
नामा म्हणे चला जाऊ । हात जोडूनी उभे राहूं ।
पाया पडून मागून घेऊ । जनी वनी तोचि कृष्णची ध्याऊ ॥६॥

हाती घेऊनिया काठी । शिकविते श्रीपती ।
यमुनेची माती । खासी का का का का ॥१॥
हरी तू खोडी नको करू माझ्या बा बा बा ॥धृ॥
धांऊनिया धरिला करी । बैसविला मांडिवरी ।
मुख पसरोनि करी । आ आ आ ॥२॥
विष्णुदास नामा म्हणे । मरोनिया जन्मा येणे ।
कृष्ण सनातन पाहूं । या या या या ॥३॥

रूपे श्यामसुंदर निलोत्पल गाभा । सखीये स्वप्नीं शोभा देखियेली ॥१॥
नेत्र विशाळ भाळ दंत हिरया ज्योती । बाइये मदनमूर्ति देखियेला ॥२॥
शंख चक्र गदा शोभती चहूं करी । सखीये गरुडावरी देखियेला ॥३॥
शयन शेषापृष्ठीं नभी परमेष्ठी । गंगा वामांगुष्ठी देखियेला ॥४॥
पीतांबर कटीतटी दिव्य चंदन उटी । सखीये जगजेठी देखियेला ॥५॥
विचारीता मानसी नये जो व्यक्तीसी । नामा केशवेसी लुब्धोनी ठेला ॥६॥

ऐकुनी वेणुचा नाद । लागला नामाचा छंद ॥१॥
निघाली लगबग पाण्याला । रिकामा घेवोनीया डेरा ।
गिरधर गोविंद गोविंद ॥२॥
निघाली धेनु चाराया । वासरे करोनिया गोळा ।
वाजवी पावा गोविंद ॥३॥
नामा म्हणे अहो केशवराज । नाम घ्या श्री कृष्ण गोविंद ।
गवळणी झाल्या मती मंद ॥४॥

कृष्णा तुला मी ताकीद करते , कुणाच्या घरी कधी जाऊ नको ।
गवळ्याघरी बोभाट उठला , माठ दह्याचे घेऊ नको तू फोडू नको ॥१॥
रागीट तुझा पिता नंद मार तयाचा खाऊ नको ॥२॥
आली गौळण कपटी राधा, तिच्या घरात तू जाऊ नको ॥३॥
पाळण्यात घालूनी झोके देते, आता मुला, तू रडू नको ॥४॥
वरद्या वांकड्या पे द्या सुदामा, ह्यांच्या डावामध्ये खेळू नको ॥५॥
नामा म्हणे पतित पावना, ह्यांच्या नामा तू विसरू नको ॥६॥

वृंदानी वेणू कवणाचा माये वाजे ।
वेणुनादे गोवर्धनु गाजे ।
पुच्छ पसरुनि मयूर विराजे ।
मज पाहता भासती यादवराजे ॥१॥
तृण चारा चरूं विसरली ।
गाई व्याघ्र एके ठायीं जालीं ।
पक्षीं कुळे निवांत राहिली ।
वैरभाव समूळ विसरली ॥२॥
यमुना जळ स्थिर स्थिर वाहे ।
रविमंडळ चालता स्तब्ध होye ।
शेषकूर्म वराह चकित राहे ।
बाळा स्तन देऊ विसरली माये ॥३॥
ध्वनी मंजुळ मंजुळ उमटती ।
वांकी रुणझुण रुणझुण वाजती ।
देव विमानी बैसोनि स्तुती गाती ।
भानुदासा फावली प्रेमभक्ति ॥४॥

यशोदे कृष्णाला सांगावे ।
गोकुळी रहावे का जावे ॥धृ॥
अवघ्या मिळोनी गौळणी ।
जात होत्या मथुरा बाजारी ।
उभा हा कृष्ण वाटेवरी ॥१॥
अनया गवळी करी धंदा ।
त्याचीच गवळण मी राधा ।
जावूनी नंदासी सांगावे ॥२॥
पे द्या सुदामाची जोडी ।
बळीभद्र त्याचा गडी ।
याला बाई उखळासी बांधावे ।
देव हा विधीचा जनिता ।
भानुदास चरणी ठेवी माथा ।
प्रभुच्या चरणासी लागावे ॥३॥

गौळणी गाऱ्हाणे सांगती यशोदेसी ।
दही दूध खाऊनिया पळुनी जातो हृषीकेशी ॥१॥
लाडका हा कान्हा बाई तुझा तुला गोड वाटे ।
याच्या खोडी सांगू किती महीपत्र सिंधु आटे ॥२॥
मेळवोनि गोपाळ घरांमध्ये शिरे कान्हा ।
धरुं जाता पळुनि जातो यादवांचा राणा ॥३॥
ऐसे मज याने पिसे लावियेले सांगू काई ।
एका जनार्दनी कायावाचामने पायी ॥४॥

माझा कृष्ण देखिला काय ।
कोणी तरी सांगा गे ॥धृ॥
हाती घेऊनिया फूल ।
अंगणी रांगत आले मूल ।
होते सारवित मी चूल ।
कैसी भूल पडियेली ॥१॥
माथां शोभे पिंपळपान ।
मेघवर्ण ऐसा जाण ।
त्याला म्हणती श्रीभगवान ।
योगी ध्यान विश्रांती ॥२॥
संगे घेऊनि गोपाळ ।
बाळ खेळे आळुमाळ ।
पायी पोल्हारे झळाळ ।
गळा माळ वैजयंती ॥३॥
एका जनार्दनी माय ।
घरोघरांप्रती जाय ।
कृष्णा जाणावे ते काय ।
कोणी सांगा गे ॥४॥

नानापरी समजाविते परी न राहे श्रीहरी ।
दहींभात कालवोनि दिला वेगी झडकरी ।
कडेवरी घेऊनिया फिरले मी दारोदारी ॥१॥
राधे राधे राधे राधे घेई शामसुंदरा ।
नेई आता झडकरी आपुलिया मंदिरा ॥धृ॥
क्षणभरी घरी असता करी खोडी शारंगपाणी ।
खेळावया बाहेरी जाता आळ घेती गौळणी ।
थापटोनि निजविता पळोनि जातो राजद्वारा ॥२॥
राधा घेऊनि हरिला त्वरे जात मंदिरी ।
हृदयमंचकी पहुडविला श्रीहरी ।
एका जनार्दनी हरीला भोगी राधा सुंदरी ॥३॥

तुझे श्रीमुख सुंदर ।
कुसुम शुभकांति नागर ।
कासे पीतांबर मनोहर ।
पाहुनी भुल पडली करुणाघना ॥१॥
मुरली नको वाजवुं मनमोहना ॥धृ॥
सर परता होय माघारा ।
देहभाव बुडाला सारा ।
नाही संसारासी थारा ।
भेदभ्रम गेला कमलनयना ॥२॥
ध्वनि मंजुळ ऐकिली कानी ।
सर्व सुखां झाली धनी ।
एका जनार्दनी ध्यानी मनी ।
एकपणा जगज्जीवना ॥३॥

कशी जाऊ मी वृंदावना ।
मुरली वाजवी कान्हा ॥धृ॥
पैलतीरी हरी वाजवी मुरली ।
नदी भरली यमुना ॥१॥
कांसे पितांबर कस्तुरी टिळक ।
कुंडल शोभे काना ॥२॥
काय करु बाई कोणाला सांगू ।
नामाची सांगड आणा ॥३॥
नंदाच्या हरीने कौतुक केले ।
जाणे अंतरीच्या खुणा ॥४॥
एका जनार्दनी मनी म्हणा ।
देवमहात्म्य कळेना कोणा ॥५॥

भुलविले वेणुनादे ।
वेणु वाजविला गोविंदे ॥१॥
पांगुळले यमुनाजळ ।
पक्षी राहिले निश्चळ ॥२॥
तृणचरे लुब्ध झालीं ।
पुच्छ वाहुनिया ठेलीं ॥३॥
नाद न समाये त्रिभुवनी ।
एका भुलला जनार्दनी ॥४॥

चला बाई वृंदावनी रासक्रीडा पाहु ।
नंदाचा बाळ येणे केला नवलाऊ ॥१॥
कल्पनेची सासु इचा बहुताचि जाचुं ।
देहभाव ठेऊनी पायी ब्रह्मपदी नाचूं ॥२॥
सर्व गर्व सोडूनी बाई चला हरीपाशी ।
द्वैतभाव ठेवुनि पायी हरिरुप होसी ॥३॥
एका जनार्दनी विश्वव्यापक हा देव ।
एक एक पाहता अवघे स्वप्नवत वाव ॥४॥

अधरी धरुनि वेणु ।
वाजविला कुणी नेणुं ॥१॥
प्रातकाळी तो वनमाळी ।
घेऊनि जातो धेनु ॥२॥
उभी मी राहे वाट मी पाहे ।
केव्हां भेटेल मम कान्हु ॥३॥
एका जनार्दनी वाजविला वेणु ।
ऐकता मन झाले तल्लीनु ॥४॥

तुझ्या मुरलीचा ध्वनी ।
अकल्पित पडिला कानी ।
विव्हळ झाले अंतःकरणी ।
मी घरधंदा विसरले ॥१॥
अहा रे सांवळीया कैशी ।
वाजविली मुरली ॥धृ॥
मुरली नोहे केवळ बाण ।
तिने हरीला माझा प्राण ।
संसार केला दाणादीन ।
येуनि हृदयी संचरली ॥२॥
तुझ्या मुरलीचा सूर तान ।
मी विसरले देहभान ।
soडोनि धरिले रान ।
मी वृंदावनी गेले ॥३॥
एका जनार्दनी गोविंदा ।
पतितपावन परमानंद ।
तुझ्या नामाचा मज धंदा ।
वृत्ति तंव पदीं निवर्तली ॥४॥

मुरली मनोहर रे माधव ॥धृ॥
श्रीवत्सलांछन हृदयी विलासन ।
दीन दयाघन रे ॥१॥
सुरनर किन्नर नारद तुंबर ।
गाती निरंतर रे ॥२॥
एका जनार्दनी त्रिभुवनमोहन ।
राखीतो गोधन रे ॥३॥

दुडीवरी दुडी गौळणी साते निघाली ।
गौळणी गोरस म्हणों विसरली ॥१॥
गोविंदु घ्या कोनी दामोदरु घ्या गे ।
तंव तंव हांसती मथुरेच्या गे ॥२॥
दुडीयामाझारी कान्होंबा झाला भारी ।
उचंबळे गोरस सांडे बाहेरी ॥३॥
एका जनार्दनी सबलस गौळणी ।
ब्रह्मानंदु न समाये मनी ॥४॥

खांद्यावरी कांबळी हातामधीं काठी ।
charितसे धेनु सांवळा जगजेठी ॥१॥
राधे राधे राधे राधे मुकुंद मुरारी ।
वाजवितो वेणु कान्हा श्रीहरी ॥२॥
एक एक गौळणी एक एक गोपाळा ।
हाती धरुनि नाचती रासमंडळा ॥३॥
एका जनार्दनी रासमंडळ रचिले ।
जिकडे पाहे तिकडे अवघें ब्रह्म कोंदले ॥४॥

गौळणी म्हणती यशोदेला ।
कोठे गे सावळा ।
का रथ शृंगारिला ।
सांगे वो मजला ।
अक्रुर उभा असे बाई गे साजनी ॥१॥
या नंदाच्या अंगणी ।
मिळाल्या गौळणी ॥धृ॥
बोले नंदाची पट्टराणी ।
सद्गदीत होऊनि ।
मथुरेसी चक्रपाणी ।
जातो गे साजणी ।
विव्हळ झाले मन वचन ऐकोनि ॥२॥
अक्रुरा चांडाळा ।
तुज कोनी धाडिला ।
का घाता करु आलासी ।
वधिशी सकळा ।
अक्रुरा तुझे नाम तैशीच करणी ॥३॥
रथीं चढले वनमाळी ।
आकांत गोकुळी ।
भूमि पडल्या व्रजबाळी ।
कोण त्या सांभाळी ।
नयनींच्या उदकांने भिजली धरणी ॥४॥
देव बोले अक्रुरासी ।
वेगे हांकी रथासी ।
या गोपींच्या शोकासी ।
न पहावे मजसी ।
एका जनार्दनी रथ गेला निघोनि ॥५॥

गौळणी सांगती गाऱ्हाणी ।
रात्री आला चक्रपणी ।
खाऊनी दही दूध तूप लोणी ।
फोडिली अवघी विरजणी ।
हा गे बाई कोणासी आवरेना ॥१॥
यशोदे बाळ तुझा तान्हा ।
कोठवर सोसू धिंगाणा ॥धृ॥
दुसरी आली धांवत ।
याने बाई काय केली मात ।
मुखाशीं मुखचुंबन देत ।
गळ्यामधी हात घालीत ।
धरुं जाता सांपडेना ॥२॥
तिसरी आली धांऊनि ।
म्हणे गे बाई काय केली करणी ।
पतीची दाढ़ी माझी वेणी ।
दोहीसी गांठ देऊनी ।
गांठ बाई कोणासी सुटेना ॥३॥
मिळोनि अवघ्या गौळणी ।
yeती नंदाच्या अंगणी ।
जातो आम्ही गोकुळ सोडोनी ।
आमुच्या सुना घेऊनी ।
हे बाई आम्हांसी पहावेना ॥४॥
ऐशीं ऐकता गाऱ्हाणी ।
यशोदानयनी आले पाणी ।
कृष्णा खोडी दे टाकुनी ।
एका जनार्दनी चरणी ।
प्रेम तया आवरेना ॥५॥

ऐक ऐक सखये बाई नवल मी सांगु काई ।
त्रैलोक्याचा धनी तो हा यशोदेसी म्हणतो आई ॥१॥
देवकीने वाहिला यशोदेने पाळिला ।
पांडवांचा बंदीजन होऊनियं राहिला ॥२॥
ब्रह्मांडाची सांठवण योगीयाचे निजधन ।
चोरी केली म्हणऊनी उखळासी बंधन ॥३॥
सकळ तीर्थें जया चरणी सुलभ हा शूळपाणी ।
राधिकेसी म्हणे तुझी करीन वेणीफणी ॥४॥
शरण एका जनार्दनी कैवल्याचा मोक्षदानी ।
गाई गोप गोपीबाळा मेळविले आपुलेपणी ॥५॥

आवरी आवरी आपुला हरी ।
दुर्बळाची केली चोरी ।
घरा जावयाची उरी ।
कृष्णें ठेविली नाही ॥१॥
गौळणी उतावेळी ।
आली यशोदेजवळी ।
आवरी आपुला वनमाळी ।
प्रळय आम्हां दिधला ॥२॥
कवाड भ्रांतीचे उघडिले कुलुप मायेचे मोडिले ।
शिंके अविद्येचे तोडिले ।
बाई तुझिया कृष्णें ॥३॥
होती क्रोधांची अर्गळा ।
हळूचि काढिलीसे बळा ।
होती अज्ञानाची खिळा ।
तीहि निर्मूळ केली ॥४॥
डेरा फोडिला दंभाचा ।
त्रिगुण तिवईस ठाव कैसा ।
प्रंपंच सडा हा ताकाचा ।
केला तुझिया कृष्णें ॥५॥
अहंकार होता ठोंबा ।
उपडिला धुसळखांबा ।
तोहि टाकिला स्वयंभा ।
बाई तुझिया कृष्णें ॥६॥
संचित हे शिळे लोणी ।
याचि केली धूळीधाणी ।
संकल्प विकल्प दुधाणी ।
तीही फोडिली कृष्णें ॥७॥
प्रारब्ध हे शिळे दही ।
माझे खादले गे बाई ।
क्रियमाण दुध साई ।
तींही मुखीवोतिली ॥८॥
द्वेष रांजण सगळे ।
स्पर्शे होती हात काळे ।
होते कामाचे ते पाळे ।
तेहि फोडिले कृष्णें ॥९॥
सुचित दुश्चित घृत घागरी ।
लोभे भरल्या अहोत्या घरी ।
त्याही टाकिल्या बाहेरी ।
तुझिया कृष्णें ॥ १० ॥
कल्पनेची उतरंडी ।
याची केली फोडाफोडी ।
होती आयुष्याची दुरडी ।
तेही मोडिली कृष्णें ॥ ११ ॥
पोरे ग अचपळ आमुची ।
संगती धरली या कृष्णाची ।
मिळणी मिळाली तयाची ।
संसाराची शुद्धी नाही ॥ १२ ॥
ऐशी वार्ता श्रवनी पडे ।
मग मी धांवोनि आले पुढे ।
होते द्वैताचे लुगडे ।
तेही फिटोनि गेले ॥ १३ ॥
आपआपणा विसरणे ।
कृष्णस्वरुपीं मिळाले ।
एका जनार्दनी केले ।
बाई नवल चोज ॥ १४ ॥

गोकुळी चोरी करितो चक्रपाणी ।
गौळणी yeउनी सांगती गाऱ्हाणी ।
येणे माझे भक्षिले दही दूध लोणी ।
पळोनिया येथे आला शारंगपाणी वो ॥१॥
आवरी आवरी यशोदे आपुला कान्हा ।
याच्या खोडी किती सांगु जाणा ।
याचे लाघव न कळे चतुरानना ।
यासी पाहता मन नुरे मीपणा वो ॥२॥
एके दिवशीं मी आपुले मंदिरी ।
मंथन करिता देखिला पुतनारी ।
जवळी येवोनि रवीदंड धरी ।
म्हणे मी घुसळितो तु राहे क्षणभरी वो ॥३॥
परवा आमुचे घरासी आला ।
संगे घेउनी गोपाळांचा मेळा ।
नाचले ऐकत धरे पाहे अचला ।
धरूं जाता तो पळोनिया गेला वो ॥४॥
aise बहु लाघव केले येणे ।
किती सांगावे तुज गाऱ्हाणे ।
एका जनार्दनी परब्रह्मा तान्हें ।
यासी ध्याता खुंटले येणे जाणे वो ॥५॥

नंदनंदन मुरलीवाला ।
याच्या मुरलीचा वेध लागला ॥१॥
प्रपंच धंदा नाठवे काही ।
मुरलीचा नाद भरला हृदयी ॥२॥
पती सुताचा विसर पडिला ।
याच्यामुरलीचा छंद लागला ॥३॥
स्थावर जंगम विसरुनि गेले ।
भेदभाव हारपले ॥४॥
समाधि उन्मनी तुच्छ वाटती ।
मुरली नाद ऐकता मना विश्रांती ॥५॥
एका जनार्दनी मुरलीचा नाद ।
ऐकता होती त्या सदगद ॥६॥

कृष्णमूर्ती होय गे कळो आली सोयं गे ।
प्राणाचाही प्राण पाहता सुख सांगुं काय गे ॥१॥
तुळशी माळ गळा गे कस्तुरीचा टिळा गे ।
अर्धांगी रुक्मिणी विंझणे वारित गोपी बाळा गे ॥२॥
पीतांबराची कास गे कसिली सावकाश गे ।
नारद तुंबर गायन करिती पुढे निजदास गे ॥३॥
भक्त कृपेची माय गे ओळखिली विठाई गे ।
एका जनार्दनी विटे जोडीयेले पाय गे ॥४॥

कृष्णाला भुलविले गोपीने ॥धृ॥
यशोदे तुझा हा कान्हा राहीना ।
मी मारीन क्रोधाने ॥१॥
नंदजी तुमचा कृष्ण लाडका ।
हाका मरितो मोठ्याने ॥२॥
वेताटी घेउनी नावेंत बैसला ।
वांचविले देवाने ॥३॥
एका जनार्दनी पूर्ण कृपेने ।
नाही ऐकिले मातेने ॥४॥

कसा मला टाकुनी गेला राम ॥धृ॥
रामाविण जीव व्याकुळ होतो ।
सुचत नाही काम ॥१॥
रामाच्या विण मज चैन पडेना ।
नाही जीवासी आराम ॥२॥
एका जनार्दनी पाहुनी डोळा ।
स्वरुप तुझे घनःश्याम ॥३॥

तुझी संगती नाही कामाची ।
मी सुंदरा कोवळ्या मनाची ।
मज दृष्टी होईल साची ।
मग तुझी घेइन चर्या ॥१॥
कसे वेड लाविले कान्हों गोवळिया ॥धु॥
माझा वंश आहे मोठ्याचा ।
तुं तंव यातीहीन गौळ्याचा ।
ऐक्य जालीया नांवरुपाचा ।
ठावचि पुसलिया ॥२॥
तुझ्या अंगेची घुरट घाणी ।
तनु काय दिसती वोंगळवाणी ।
मुरली वाजविसी मंजुळवाणी ।
मनमोहन कान्हया ॥३॥
तुझ्या ठिकाणी अवगुण मोठा ।
चोरी करुनी भरिसी पोटा ।
व्रजनारी सुंदरा चावटा ।
अडविसी अवगुणीया ॥४॥
सर्व सुखाची कृष्णसंगती ।
वेणुनादे गाई गोप वेधती ।
एका जनार्दनी हरिरुपी रमती ।
त्या व्रज सुंदरीया ॥५॥

जोधने चाराया जातो शारंगपाणी ।
मार्गीं भेटली राधिका गौळणी ।
कृष्ण दान मागे निरी आसडोनी ।
तंव ती देखिली यशोदा जननी ॥१॥
यशोदा म्हणे नाटका हृषीकेशी ।
परनारीसी कैसा रे झोंबसी ।
येरु रुदत सांगतो मातेपाशी ।
माझा चेंडु लपविला निरिपाशीं ॥२॥
राधिका म्हणे यशोदे परियेसी ।
चेंडु नाही नाही वो मजपाशी ।
परि हा लटिका लबाड हृषीकेशी ।
निरी आसडिता चेंडु पडे धरणीसी ॥३॥
यशोदा म्हणे चाळका तुम्ही नारी ।
मार्गीं बैसता क्षण एक मुरारी ।
एका जनार्दनी विनवी श्रीहरी ।
नाम घेता पातके जाती दुरी ॥४॥

पाहिला नंदाचा नंदन । तेणे वेधियेले मन ।।१।।
मोर मुकुट पीतांबर । काळ्या घोंगडीचा भार ।।२।।
गोधने चारी आनंदे नाचत । करी काला दहिभात ।।३।।
एका जनार्दनी लडिवाळ बाळ तान्हे ।
गोपाळांशी खेळे कान्हा कुंजवना ।।४।।

रडते माझे बाळ तान्हे ।
समजाविता राहीना ॥धृ॥
नानापरी समजाविते ।
मागील ते खाया देते ।
थापटोनी निजविते ।
तरी हा उगा राहीना ॥१॥
नानापरी करितो छंद ।
रडतो हा स्फुंद स्फुंद ।
नेत्रावाटे वाहे बुंद ।
रडता हा राहीना ॥२॥
पोटी धरुनिया दम ।
सर्वाअंगी सुटला घाम ।
एका जनार्दने प्रेम यशोदेसी माईना॥३॥

कान्हया रे जगजेठी । देई भेटी एकवेळा ॥१।।
काय मोकलिले वनी । सावजांनी वेढिले ॥धृ॥
येथवरी होता संग । अंगे अंग लपविले ॥२॥
तुका म्हणे पाहिले मागे । एवढया वेगे अंतरला ॥३॥

आंत हरि बाहेर हरि । हरिने घरी कोंडिले ॥१॥
हरिने कामा घातला चिरा । वित्तvरा मुकविले ॥धृ॥
हरिने जीवे केली साटी । पाडिली तुटी सकळासी ॥२॥
तुका म्हणे वेगळा नव्हे । हरि भोवे भोंवताला ॥३॥

कोणी एकी भुलली नारी । विकिता गोरस घ्या म्हणे हरी ॥१॥
देखिला डोळा बैसला मनी । तोचि वदनी उच्चारी ॥धृ॥
आपुलियाचा विसर भोळा । गोविंद कळा कौतुके ॥२॥
तुका म्हणे हांसे जन । नाही कान तठायीं ॥३॥

हरिने माझे हरिले चित्त । भार वित्त विसरले ॥१॥
आता कैसी जाऊ घरा । नव्हे बरा लौकिक ॥धृ॥
पारखियांसी सांगता गोष्टी । घरची कुटी खातील ॥२॥
तुका म्हणे निवांत राही । पाहिले पाही परतोनी ॥३॥

हरी तुझी कांति रे सांवळी । मी रे गोरी चांपेकळी ।
तुझ्या दर्शने होईन काळी । मग हे वाळी जन मज ॥१॥
उगला राहे न करी चाळा । तुज किती सांगों रे गोवळा ।
तुझा खडबड कांबळा । अरे नंदबाळा आलगटा ॥धृ॥
तुझिये अंगी घुरट घाणी । बहु खासी दुध तुप लोणी ।
घरिचे बाहेरिल आणोनी । मी रे चांदणी सकुमार ॥२॥
मज ते हांसतील जन । धिःकारिती मज देखोन । अंगी
तुझे देखोनि लक्षण । मग विटंबणा होइल रे ॥३॥
तुज लाज भय शंका नाही । मज तंव सज्जन पिशुन व्याही ।
आणीक मात बोलूं काही । कैसी भीड नाही तुज माझी ॥४॥
वचन मोडी नेदी हात । कळले न साहे ची मात ।
तुकयास्वामी गोपीनाथ । जीवन्मुक्त करूनि भोगी ॥५॥

गाई गोपाळ यमुनेचे तटी । ती पाणिया मिळोनि जगजेठी ।
चेंडू चौगुणा खेळती वाळवंटी । चला चला म्हणती पाहूं दृष्टी वो ॥१॥
ऐशा गोपिका त्या कामातुरा नारी । चित्त विव्हळ देखावया हरी ।
मिस पाणियाचे करितील घरी । बारा सोळा मिळोनि परस्परी वो ॥धृ॥
चिरे चोळिया त्या धुता विसरती । ऊर्ध्व लक्ष लागले कृष्णमूर्ती ।
कोणा नाठवे कोण कुळ याती । जालीं तटस्थ सकळ नेत्रपाती वो ॥२॥
दंतधावनाचा मुखामाजी हात । वाद्यें वाजती नाइके जनमात ।
करी श्रवण कृष्णवेणुगीत । स्वामी तुकयाचा पुरवील मनोरथ वो ॥३॥

बाळपणी हरी । खेळे मथुरेमाझारी ।
पायी घागरिया सरी । कडदोरा वांकी ।
मुख पाहे माता । सुख न माये चित्ता ।
धन्य मानव संचिता । वोडवले आजि ॥१॥
बाळ चांगले वो । बाळ चांगले वो ।
म्हणता चांगले । वेळ लागे तया बोले ।
जीवापरीस ते वाल्हें । मज आवडते ॥धृ॥
मिळोनिया याती । ती नारी कुमारी बहुती ।
नाही आठv त्या चित्ती । देहभाव काही ।
विसरल्या घरे । तान्ही पारठी लेकुरे ।
धाक सांडोनिया येरे । तान भूक नाही ॥२॥
एकी असतील घरी । चित्त तयापासीं परी ।
वेगी करोनि वोसरी । तेथे जाऊ पाहे ।
लाज सांडियेली वोज । नाही फजितीचे काज ।
सुख सांडोनिया सेज । तेथे धाव घाली ॥३॥
वेधेल्या बाळा । नर नारी या सकळा ।
बाळा खेळवी अबला । त्याही विसरल्या ।
कुमर कुमारी । नाही भाव हा शरीरी ।
दृष्टी न फिरे माघारी । तया देखता हे ॥४॥
वैरभाव नाही । आप पर कोणी काही ।
शोक मोह दुःख ठायीं । तया निरसलीं ।
तुका म्हणे सुखी । केलीं आपणासारिखीं ।
स्वामी माझा कवतुकी । बाळवेषें खेळे ॥५॥

स्वये सुखाचे झाले अनुभव । एक एकीपाशीं सांगतील भाव ।
अवघ्यां अवघा हा कैसा नवलाव । सर्वसाक्ष तेथेचि त्याचा जीव वो ॥१॥
आपआपणाशीं करिती नवल । परि वादावाद न संडिती बोल ।
एका मेघःश्यामे जलधर वोल । रसीं उताविळ हृदय सखोल वो ॥धृ॥
एक विषय तो सकळाचा हरि । त्याच्या आवडीने आवडी इतरी ।
अंध बहिर हे प्रेत लोका चारी । उनकी कीर्ति गाइली पुराणांतरी वो ॥२॥
स्तुति पराविया मुखे रुचिकर । प्रीतिपात्राच्या गौरवी आदर ।
परस्परे हे सादरा सादर । योग सज्जनाच्या सुखा नाही पार वो ॥३॥
भक्तिvल्लभ न तुटे चराचरी । आप्त अनाप्त हे ऐशी ठेवी उरी ।
दुरी जवळी संचिता ऐसे धरी । रंगा रंगा ऐसे होणे लागे हरी वो ॥४॥
तुका लाधला हे उच्छिष्ट भोजन । आला बाहेरी प्रेमे वोसंडून ।
पडिले कानी त्या जीवाचे जतन । धरियेले एकाभावे हृदयी चरण वो ॥५॥

आजि नवल मी आले येणे राणे । भेटी अवचिती नंदाचिया कान्हें ।
गोवी सांगती वो सकळ ही जन । होते संचित आणियेले तेणे वो ॥१॥
गेले होउनि न चले आता काही । साद घालिता जवळी दुजे नाही ।
अंगी जडला मग उरले ते काई । आता राखता गुमान भले बाई वो ॥धृ॥
बहुत कामे मज नाही आराणूक । एक सारिता तो पुढे उभे एक ।
आजि मी टाकोनि आले सकळिक । तंव रचिले आणिक कवतुक वो ॥२॥
चिंता करिता हरिली नाराणे । अंगसंगे मिनता दोघेजणे ।
सुखे निर्भर जालिये त्याच्या गुणे । तुका म्हणे खुंटले येणे जाणे वो ॥३॥

होते बहुत हे दिवस मानसी । आजि नवस हे फळले नवसी ।
व्हावी भेटी ते झाली गोविंदासीं । आता सेवा करीन निश्चयेसीं वो ॥१॥
स्थिर स्थिर मजचि साहे करा । बहु कष्ट सोसिल्या येरझारा ।
येथे आड मज न साहावे वारा । देऊनि कपाट आले ते दुसरे वारा वो ॥धृ॥
मूळ सत्ता हे सायासाची जोडी । नेदी वेगळे होऊ एकी घडी ।
नाही लौकिक स्मरला आवडी । आता येणे काळे या लोभे वेडी वो ॥२॥
उदयीं उदय साधिला अवकाश । निश्चिंतीने निश्चिंती सावकाश ।
धरिये गोडी बहुत आला रस । तुका म्हणे हा मागुता न ये दिवस वो ॥३॥

आजि का वो तू दिससी दुश्चिती । म्हणीये काम न लगे तुझ्या चित्ती ।
दिले ठेवू ते विसरसी हाती । नेणों काय बैसला हरि चित्ती वो ॥१॥
सर सर परती जालीस आता भांड । कैसे दाखविसी जगासी या तोंड ।
व्याली माय ते लाजविली रांड । नाही थार दो ठायीं जाला खंड वो ॥धृ॥
होते तैसे ते उमटले वरी । बाह्य संपादणी अंतरींची चोरी ।
नाही मर्यादा निःसंग बावरी । मन हे गोविंदीं देह काम करी वो ॥२॥
नाही करीत उत्तर कोणासवे । पराधीन भोजन दिले खावे ।
नाही अचळ सावरावा ठावे । देखों उदासीन तुझे देहभावं वो ॥३॥
कोठे नेणों हा फावला एकांत । सदा किलकिल भोंवती बहुत ।
दोघे एकवाटा बोलावया मात । नाही लाज धरिली दिला हात वो ॥४॥
करी कवतुक खेळ खेळे कान्हा । दावी लाघव भांडवी सासासुना ।
परा भक्ति हे शुद्ध तुम्ही जाणा । तुका म्हणे ऐसे कळो यावे जना वो ॥५॥

भरिला उलंडूनि रिता करी घट । मीस पाणियाचे गोविंदाची चट ।
चाले झडझडां उसंतूनि वाट । पाहे पाळतूनि उभा तोचि नीट वो ॥१॥
चाळा लावियेले गोप गोपीनाथें । जाणे आवडीचे रूप जेथे तेथे ।
दावी बहुतांच्या बहुवेषपंथें । गुणातीते खेळ मांडियेला येथे वो ॥धृ॥
मनी आवडे ते करावे उत्तर । काही निमित्ताचा पाहोनि आधार ।
उगा राहे का मारिसी कंकर । मात वाढविसी उत्तरा उत्तर वो ॥२॥
धरिली खोडी दे टाकोनिया मागे । न ये विनोद हा कामा मशीं संगे ।
मिठी घालीन या जीवाचिया त्यागे । नाही ठाउकी पडिलीं तुझी सोंगे वो ॥३॥
सुख अंतरींचे बाह्य ठसठसी । म्हणे विनोद हा काय सोंग यासी ।
तुज मज काय सोयरीक ऐसी । नंदानंदन या थोरपणे जासी रे ॥४॥
करी कारण ते कळो नेदी कोणा । सुख अंतरींचे बाह्य रंग जाना ।
मन मिनले रे तुका म्हणे मना । भोग अंतरींचा पावे नारायणा वो ॥५॥

नका काही उपचार माझ्या शरीरा । करू न साहती बहु होतो उबारा ।
मनोजन्य व्यथा वेध झाला अंतरा । लवकरी आणा नंदाचिया कुमरा वो ॥१॥
खिया वेशिया तुम्ही प्राणवल्लभा । निवेदिला भाव आर्तभूत या लोभा ।
उमटली अंगी वो सांवळी प्रभा । साच हे अवस्था कळे मज माझ्या क्षोभा वो ॥धृ॥
नये कळो नेदावी हे दुजियासि मात । घडावा तयासि उत्कंठा एकांत ।
एकाएकी साक्षी येथे आपुले चित्त । कोण्या काळे होइल नेणों भाग्य उदित वो ॥२॥
स्वाद सीण देहभान निद्रा खंडन । पाहिले तटस्थ उन्मळित लोचन ।
अवघें वोसाऊन उरले ते चरण । तुका म्हणे दर्शनापे आले जीवन वो ॥३॥

पडिली भुली धांवते सैराट । छंद गोविंदाचा चोजविते वाट ।
मागे सांडोनि सकळ बोभाट । वंदीं पदांबुजेठेवुनि ललाट वो ॥१॥
कोणी सांगा या गोविंदाची शुद्धी । होते वहिले लपाला आता खांदीं ।
कोठे आड आली हे देहबुद्धी । धांवा आळवी करुणा कृपानिधी वो ॥धृ॥
मागे बहुतांचा अंतरला संग । मुळे जयाचिया तेणे केला त्याग ।
पैल पाहाता ते हरपले अंग । खुंटली वाट नाहींसे झाले जग वो ॥२॥
शोके वियोग घडला सकळाचा । गेल्या शरण हा अन्याय आमुचा ।
केला उच्चार रे घडल्या दोषांचा । झाला प्रगट स्वामी तुकयाचा वो ॥३॥

काय उणे का करिशील चोरी । किती सांगों तुज नाइकसी हरी ।
परपरता तू पळोनि जासी दुरी । अनावर या लौकिका बाहेरी वो ॥१॥
माया करुणा हे करिते बहुत । किती सोसूं या जनांचे आघात ।
न पुरे अवसरु हे चि नित्यानित्य । तूचि सोडवी करूनि स्थिर चित्त वो ॥धृ॥
बहुत कामे मी गुंतलिये घरी । जासी डोळा तू चुकवूनि हरी ।
करिता लाग न येत चपळभरी । नाही सायासाची उरो दिली उरी वो ॥२॥
तुज म्हणीये मी न संगे अनंता । नको जाऊ या डोळिया परता ।
न लगे जोडी हे तुजविण आता । तुकयास्वामी कान्होबा गुणभरिता वो ॥३॥

घाली कवाड टळली वाड राती । कामे व्यापिलीं का पडिली दुश्चित्ती ।
कोणे लागला गे सदैवेचे हाती । आजि शून्य शेजे नाही दिसे पती वो ॥१॥
बोले दूतिकेशीं राधा हे वचन । मशीं लाघव दाखवी नारायण ।
म्हणे कोमळ परी बहु गे निर्गुण । याशीं न बोले कळला मज पूर्ण वो ॥धृ॥
धाडिले गरुडा आणिले हनुमंता । तैं पाचारिले होउनि येई वो सीता ।
लाजिन्नली रूप न यe पालटिता । झाला भीमकी आपण राम सीता वो ॥२॥
सत्यभामा दान करी नारदासी । तैं कळला वो मज हृषीकेशी ।
तुळे घालिता न ये कनक वो रासी । सम तुके एक पान तुळसी वो ॥३॥
मज भुली पडली कैशापरी । आम्हां भोगूनि म्हणे मी ब्रम्हचारी ।
दिली वाट यमुने माये खरी । तुम्हा आम्हां न कळे अद्यापवरी वो ॥४॥
जाणे जीवींचे सकळ नारायण । असे व्यापूनि परी न दिसे लपून ।
राधा संबोखिली प्रीती आलिंगून । तुका म्हणे येथे भावचि कारण वो ॥५॥

धरिला पालव न सोडी माझा येणे । काही करिता या नंदाचिया कान्हें ।
एकली न येते मी ऐसे काय जाणे । कोठे भरले या अवघड राणे रे ॥१॥
सोडी पालव जाऊ दे मज हरी । वेळ लागला रे कोपतील घरी ।
सासू दारुण सासरा आहे भारी । तुज मज सांगता नाही उरी रे ॥धृ॥
Sखिया वेशिया होतिया । तुज फावले रे फांकता तयासी ।
होते अंतर तर सांपडते कैसी । एकाएकी अंगी जडलासी रे ॥२॥
ऐसी भागली हे करिता उत्तर । शक्ति मावळल्या आसुडिता कर ।
स्वामी तुकयाचा भोगिया चतुर । भोग भोगी त्यांचा राखे लोकाचार वो ॥३॥

हरिरता चपळा नारी । लागवरी न रिघती ॥१॥
अवघ्या अंगे सर्वोत्तम । भोगी काम भोगता ॥धृ॥
वाचा वाच्यत्वासि न ये । कोठे काय करावे ॥२॥
तुका म्हणे देवा ऐशा । देवपिशा उदारा ॥३॥

कोणी सुना कोणी लेंकी । कोणी एकी स्वतंता ॥१॥
अवघियांची जगनिंद । झाली धिंद सारखी ॥धृ॥
अवघ्या अवघ्या चोरा । विना वरा मायबापा ॥२॥
तुका म्हणे करा सेवा । आले जीवावरी तरी ॥३॥