बोलोनिया दाऊ का तुम्ही नेणा जी देवा । ठेवा वाल ते ठेवा ठायी तैसा राहेन ।। १ ।।
पांगुळले मन कांही नाठवे उपाय । म्हणऊनि पाय जीवी धरुनि राहिलो ।। २ ।।
त्याग भोग दुःख काय सांडावे मांडावे । ऐसी धरियेली जीवे माझ्या थोर आशंका ।। ३ ।।
तुका म्हणे बाळ माता चुकलिया वनी । न पवता जननी दुःख पावे विठ्ठले ।। ४ ।।
हे देवा, मी माझ्या मनातील भावना बोलून दाखवू की तुला ते आधीच ठाऊक आहे? तू मला ज्या स्थितीत किंवा ज्या ठिकाणी ठेवशील, मी तिथे तसाच समाधानाने राहीन. माझे मन आता पूर्णपणे असमर्थ (पांगुळले) झाले आहे, मला संसारातून सुटण्याचा दुसरा कोणताही उपाय सुचत नाही; म्हणूनच मी तुझे पावन चरण माझ्या जीवात घट्ट धरून ठेवले आहेत. मी संसाराचा त्याग करू की भोग भोगू, दुःखाला कसे सामोरे जाऊ, काय सोडावे आणि काय स्वीकारावे, अशी मोठी शंका (आशंका) माझ्या मनात निर्माण झाली आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात, एखादे लहान मूल जंगलात (वनी) आपल्या आईला चुकले, की जोपर्यंत त्याची आई (जननी) त्याला भेटत नाही, तोपर्यंत ते जसे व्याकुळ होते, तशीच अवस्था हे विठ्ठले, माझी तुझ्याविना झाली आहे.