येई येई गरुडध्वजा । विटेसहित करीन पूजा ॥१॥
धूप दीप पुष्पमाळा । तुज समर्पू गोपाळा ॥२॥
पुढे ठेवोनियां पान । वाढी कुटुंबी तें अन्न ॥३॥
तुम्हां योग्य नव्हे देवा । गोड करूनियां जेवा ॥४॥
विदुराघरच्या पातळ कण्या । खासी मायबाप धन्या ॥५॥
द्रौपदीच्या भाजी पाना । तृप्ती झाली नारायणा ॥६॥
तैसी झाली येथें परी । म्हणे चोख्याची महारी ॥७॥
धूप दीप पुष्पमाळा । तुज समर्पू गोपाळा ॥२॥
पुढे ठेवोनियां पान । वाढी कुटुंबी तें अन्न ॥३॥
तुम्हां योग्य नव्हे देवा । गोड करूनियां जेवा ॥४॥
विदुराघरच्या पातळ कण्या । खासी मायबाप धन्या ॥५॥
द्रौपदीच्या भाजी पाना । तृप्ती झाली नारायणा ॥६॥
तैसी झाली येथें परी । म्हणे चोख्याची महारी ॥७॥
हे गरुडध्वजा विठ्ठला, तू विटेसहित माझ्या घरी पूजेसाठी ये. मी तुला धूप, दीप, पुष्पमाळा अर्पण करीन आणि आमच्या गरिबाच्या कुटुंबात जे अन्न शिजवले आहे ते पानावर वाढीन. हे देवा, जरी हे अन्न तुझ्या योग्यतेचे नसले, तरी पूर्वी जशा विदुराच्या घरच्या पातळ कण्या आणि द्रौपदीचा भाजीचा पाला खाऊन तू तृप्त झाला होतास, तसेच हेही अन्न गोड मानून जेव, अशी विनवणी चोखामेळा यांची पत्नी सोयराबाई (चोख्याची महारी) करत आहे.