॥ जय जय विठ्ठल रखुमाई ॥ समर्थ रामदास स्वामी अभंग
अभंग

अभंग संग्रह : समर्थ रामदास स्वामी

या पृष्ठावर संतांचे अभंग आणि त्यांचा सोपा मराठी भावार्थ उपलब्ध आहे.

॥ अभंग १ ॥ अभंग रचना
राम गावा राम ध्यावा । राम जीवींचा विसांवा ॥१॥
कल्याणाचें जें कल्याण । रघुरायाचें गुणगान ॥२॥
मंगळाचें जें मंगळ । राम कौसल्येचा बाळ ॥३॥
राम कैवल्याचा दानी । रामदासा अभिमानी ॥४॥
आपण नेहमी श्रीरामाचेच नाम गावे आणि त्याचेच ध्यान करावे; कारण राम हाच आपल्या जीवाचा खरा विसावा (शांती) आहे. रघुरायाचे गुणगान गाणे हे सर्व कल्याणांचेही परम कल्याण आहे. कौसल्येचा बाळ असलेला राम हा सर्व मंगळ (शुभ) गोष्टींचेही मुख्य माहेरघर आहे. तो श्रीराम भक्तांना कैवल्यपदाचे (मोक्षाचे) दान देणारा आहे आणि आपल्या दासांचा नेहमी अभिमान बाळगणारा आहे.
॥ अभंग २ ॥ अभंग रचना
छत्रसुखासनं अयोध्येचा राजा । नांदतसे माझा मायबाप ॥१॥
माझा मायबाप त्रैलोकीं समर्थ । सर्व मनोरथ पूर्ण करी ॥२॥
पूर्ण प्रतापाचा कैवारी देवांचा । नाथ अनाथांचा स्वामी माझा ॥३॥
स्वामी माझा राम योगियां विश्राम । सांपडलें वर्म थोर भाग्यें ॥४॥
थोर भाग्य ज्यांचें राम त्यांचे कुळीं । संकटींसांभाळी भावबळें ॥५॥
भावबळें जेणें धरिला अंतरीं । तया क्षणभरी विसंबेना ॥६॥
विसंबेना कदी आपुल्या दासासीं । रामीं रामदासीं कुळस्वामी ॥७॥
छत्र-सिंहासनावर विराजमान असलेला अयोध्येचा राजा राम हाच माझा खरा मायबाप असून तो सुखाने राज्य करत आहे. माझा हा मायबाप तिन्ही लोकांत समर्थ आहे आणि तो भक्तांचे सर्व मनोरथ पूर्ण करतो. तो अत्यंत पराक्रमी, देवांचा कैवारी आणि अनाथांचा नाथ असलेला माझा स्वामी आहे. योग्यांना विश्रांती देणारा हा रामच माझा स्वामी आहे, हे गुपित (वर्म) मला मोठ्या भाग्याने समजले आहे. ज्यांचे मोठे भाग्य असते, त्यांच्या कुळात राम नेहमी राहतो आणि संकटाच्या वेळी भक्तांच्या भावबळाने त्यांचे रक्षण करतो. ज्याने भक्तीच्या बळावर देवाला अंतःकरणात धरून ठेवले आहे, त्याला देव क्षणभरही विसरत नाही. रामदास स्वामी म्हणतात, हा राम आपल्या दासाला कधीही अंतरत नाही; तोच आमचा कुळस्वामी आहे.
॥ अभंग ३ ॥ अभंग रचना
रत्नजडित सिंहासन । वरी शोभे रघुनंदन ॥१॥
वामांगीं ते सीताबाई । जगज्जननी माझे आई ॥२॥
पश्चाद्भगीं लक्षुमण । पुढें अंजनीनंदन ॥३॥
भरत शत्रुघन भाई । चौरे ढाळिती दोन्ही बाहीं ॥४॥
नळ नीळ जांबूवंत । अंगद सुग्रीव बिभीषण भक्त ॥५॥
देहबुद्धी नेणों कांहीं । दास अंकित रामापायीं ॥६॥
रत्नांनी जडलेल्या सुंदर सिंहासनावर रघुनंदन श्रीराम शोभून दिसत आहेत. त्यांच्या डाव्या बाजूला (वामांगी) जगज्जननी असलेली माझी माता सीताबाई बसली आहे. त्यांच्या पाठीमागे लक्ष्मण उभा आहे आणि समोर अंजनीपुत्र मारुतीराया नम्रपणे बसला आहे. भरत आणि शत्रुघ्न हे बंधू दोन्ही बाजूंनी चवऱ्या ढाळीत आहेत. नळ, नीळ, जांबूवंत, अंगद, सुग्रीव आणि बिभीषण हे सर्व भक्त चरणांशी हजर आहेत. रामदास स्वामी म्हणतात, मी माझी देहबुद्धी पूर्णपणे विसरून गेलो आहे आणि केवळ रामाच्या चरणी पूर्णपणे अंकित (शरण) झालो आहे.
॥ अभंग ४ ॥ अभंग रचना
एक घाय दोन खंड । ऐसें बोलावें रोकड ॥१॥
जेणें उठती संशय । तें बोलणें कामा नये ॥२॥
बहविधा झालें ठावें । सत्य कोणीही जाणावें ॥३॥
रामी रामदास म्हणे । एक निश्चयें बोलणें ॥४॥
माणसाचे बोलणे नेहमी स्पष्ट, रोखठोक आणि 'एक घाव दोन तुकडे' या न्यायाचे असावे. ज्या बोलण्यामुळे मनात संशय निर्माण होतो, असे गोलमाल बोलणे काही उपयोगाचे नसते. जगात अनेक प्रकारचे ज्ञान पसरले आहे, परंतु प्रत्येकाने केवळ अंतिम सत्यालाच जाणून घेतले पाहिजे. रामदास स्वामी म्हणतात, माणसाने नेहमी मनाचा एक निश्चय करूनच सत्य वचन बोलावे.
॥ अभंग ५ ॥ अभंग रचना
तोंवरी तोंवरी डगमगीना कदा । देहाची आपद झाली नाहीं ॥१॥
तोंवरी तोंवरी परमार्थ स्वयंभ । जंव पोटीं लोभ आला नाहीं ॥२॥
तोंवरी तोंवरी अत्यंत सद्भाव । विशेषें वैभव आलें नाहीं ॥३॥
तोंवरी तोंवरी सांगे निरभिमान । देहाशीं अभिमान झाला नाहीं ॥४॥
तोंवरी तोंवरी धीरत्वाची मात । प्रपंची आघात झाला नाहीं ॥५॥
रामदास म्हणे अवघेची गाबाळी । ऐसा विरळा बळी धैर्यवंत ॥६॥
जोपर्यंत शरीरावर एखादे मोठे संकट येत नाही, तोपर्यंतच माणूस स्थिर राहतो (डगमगत नाही). माणसाचा परमार्थही तोपर्यंतच शुद्ध राहतो, जोपर्यंत त्याच्या पोटात लोभ निर्माण होत नाही. मनात अत्यंत सद्भाव आणि भक्ती तोपर्यंतच टिकून राहते, जोपर्यंत जीवनात मोठे ऐश्वर्य किंवा वैभव येत नाही. माणूस तोपर्यंतच निरभिमानी गोष्टी सांगतो, जोपर्यंत त्याला स्वतःच्या देहाचा किंवा मोठेपणाचा गर्व होत नाही. प्रपंचात जोपर्यंत दुःखाचा मोठा आघात होत नाही, तोपर्यंतच धैर्याच्या मोठ्या गोष्टी बोलल्या जातात. रामदास स्वामी म्हणतात, इतर सर्व लोक केवळ वरवरच्या गोष्टी करणारे (गाबाळी) आहेत; संकटातही आपले धैर्य टिकवून ठेवणारा एखादाच विरळा महाबळवान असतो.
॥ अभंग ६ ॥ अभंग रचना
प्रपंच त्यागियेला बुद्धि । जडली परमार्था उपाधी ॥१॥
मन होई सावचित्त । त्याग करणण उचित ॥२॥
संप्रदाय समुदाव । तेणें जडे अहंभाव ॥३॥
रामदास म्हणे नेम । भिक्षा मागणें उत्तम ॥४॥
प्रपंचाचा त्याग तर केला, पण बुद्धीला जर पुन्हा परमार्थातील मोठेपणाची उपाधी जडली, तर तो त्याग व्यर्थ आहे. म्हणून माणसाने आपले मन सावध ठेवावे आणि सर्व प्रकारच्या आसक्तीचा खरा त्याग करणेच योग्य आहे. स्वतःचा वेगळा संप्रदाय किंवा मोठा लोकसमुदाय निर्माण केला, की माणसाच्या मनात नकळत अहंकार निर्माण होतो. म्हणूनच रामदास स्वामी म्हणतात, हा संप्रदायाचा डोलारा वाढवण्यापेक्षा परमार्थ साधण्यासाठी भिक्षा मागून साधेपणाने राहण्याचा नियम अत्यंत उत्तम आहे.
॥ अभंग ७ ॥ अभंग रचना
प्रपंच केला तडातोडी । पडली परमार्थजीवडी ॥१॥
सावधान व्हावें जीवा । त्याग केलाची करावा ॥२॥
काम क्रोध राग द्वेष । अंगीं जडले विशेष ॥३॥
रामदासें बरें केलें । अवघें जाणुनी त्यागिलें ॥४॥
प्रपंचाचा पसारा तडकाफडकी सोडून दिला आणि आता परमार्थाची ओढ (जीवडी) लागली आहे. अशा वेळी हे जीवा, तू आता पूर्ण सावध हो आणि ज्या गोष्टींचा त्याग केला आहे, तो मनापासून दृढ ठेव. मानवी शरीराला काम, क्रोध, राग आणि द्वेष हे विकार विशेष रूपाने जडलेले असतात. रामदास स्वामी म्हणतात, मी या सर्व विकारांचे आणि संसाराचे नश्वर स्वरूप ओळखून त्यांचा कायमचा त्याग केला, हेच सर्वात चांगले केले.
॥ अभंग ८ ॥ अभंग रचना
नको ओळखीचे जन । अंगीं वाजे अभिमान ॥१॥
आतां तेथें जावें मना । जेथें कोणी ओळखेना ॥२॥
लोक म्हणती कोण काय । पुसतांही सांगों नये ॥३॥
रामदास म्हणे पाही । जेथें कांहीं चिंता नाहीं ॥४॥
आपल्या भोवती जास्त ओळखीचे लोक असणे चांगले नाही; कारण त्यामुळे मनात अहंकार आणि अभिमान जागा होतो. म्हणूनच हे मना, आता अशा ठिकाणी निघून जावे जिथे तुला कोणीही ओळखत नाही. अनोळखी ठिकाणी लोकांनी जर विचारले की तू कोण आहेस, तरीही स्वतःचे मोठेपण किंवा ओळख सांगू नये. रामदास स्वामी म्हणतात, अशा एकांतात आणि अलिप्ततेत राहावे, जिथे कोणत्याही प्रकारची कौटुंबिक किंवा सामाजिक चिंता उरत नाही.
॥ अभंग ९ ॥ अभंग रचना
तुम्हां आम्हां मुळीं झाली नाहीं तुटी । तुटीवीण भेटी इच्छीतसां ॥१॥
इच्छीतसां योग नसतां वियोग । तुम्हां आम्हां योग सर्वकाळ ॥२॥
सर्वकाळ तुम्ही आम्ही एक स्थळीं । वायां मृगजळीं बुडों नका ॥३॥
बुडों नका आतां सावध असावें । रूप ओळखावें जवळीमच ॥४॥
जवळीं च आहे नका धरूं दूरीं । बाह्य अभ्यंतरीं असोनियां ॥५॥
असोनि सन्निध वियोगाचा खेद । नसोनियां भेद लावूं नये ॥६॥
लावूं नये भेद मायिक संबंधीं । रामदास बोधीं भेटी झाली ॥७॥
हे मानवा, तुझ्यामध्ये आणि ईश्वरामध्ये मुळात कधीही अंतर (तुटी) पडलेलेच नाही; मग अंतर नसताना तू वेगळी भेट का शोधत आहेस? आपला कधी वियोग झालाच नाही, तर मग नवीन योगाची इच्छा कशाला करतोस? आपला आणि देवाचा संबंध सर्वकाळचा आहे. आपण सर्वजण नेहमी एकाच आत्मतत्त्वात एकत्र आहोत, त्यामुळे संसाराच्या खोट्या मृगजळात बुडून जाऊ नका. आता सावध व्हा आणि देवाचे रूप तुझ्या अगदी जवळच (तुझ्या आतच) आहे हे ओळखा. तो परमात्मा आत आणि बाहेर सर्वत्र भरलेला आहे, त्याला स्वतःपासून दूर मानू नका. तो इतका जवळ असताना विरहाचे दुःख करू नका आणि नसलेला भेद मनात आणू नका. रामदास स्वामी म्हणतात, या मायिक जगात भेद न मानता आत्मबोधाने विचार केला की ईश्वराची खरी भेट सहज होते.
॥ अभंग १० ॥ अभंग रचना
अनंताचा अंत पाहावया गेलें । तेणें विसरलों आपणासी ॥१॥
आपणा आपण पाहतां दिसेना । रूप गवसेना दोहीकडे ॥२॥
दोहीकडी देव आपणचि आहे । संग हा न साहे माझा मज ॥३॥
माझा मज भार जाहला बहुत । देखतां देखत कळों आलें ॥४॥
कळों आलें भार देखतां विचार । पुढें सारासारविचारणा ॥५॥
विचारणा झाली रामीं रामदासीं । सर्वही संगासी मुक्त केलें ॥६॥
मुक्त केलें मोक्षा मुक्तीची उपेक्षा । तुटली अपेक्षा कोणी एक ॥७॥
मी जेव्हा त्या अनंत परमात्म्याचा शोध घ्यायला (अंत पाहायला) गेलो, तेव्हा त्या अथांग स्वरूपात मी स्वतःलाच (माझा अहंकार) विसरून गेलो. आता मी स्वतःला शोधू गेलो तर मी कुठे वेगळा दिसतच नाही; द्वैत आणि अद्वैत या दोन्ही बाजूंनी माझे वेगळे रूप गवसत नाही. सर्वत्र तोच देव व्यापलेला आहे आणि मला आता स्वतःचा वेगळा संगही सहन होत नाही. मला माझ्याच अहंकाराचा मोठा भार जाणवू लागला होता, पण आत्मज्ञानाने पाहता पाहता खरी खूण पटली. सारासार विचारांती जेव्हा सत्य कळून आले, तेव्हा रामदास स्वामी म्हणतात की, मी सर्व प्रकारच्या आसक्ती आणि संगातून मुक्त झालो. या मुक्तीच्या अवस्थेत आता मोक्षाचीही अपेक्षा उरली नाही आणि मनातील सर्व इच्छा कायमच्या संपल्या.
॥ अभंग ११ ॥ अभंग रचना
शाहणे म्हणवितां ब्रह्मज्ञानेंवीण । संसाराचा शीण करोनीयां ॥१॥
करोनि संसार रात्रंदिवस धंदा । कैसे हो गोविंदा चुकलेती ॥२॥
चुकलेती वायां तुम्ही कां बंधुहो । अंतरीं संदेही जन्मवरी ॥३॥
जन्मवरी ओझें वाहिलें वाउगें । व्यर्थ कामरंगें रंगोनिया ॥४॥
रंगोनिया कामीं अंतरावें रामीं । दास म्हणे ऊमीं कामा नये ॥५॥
ब्रह्मज्ञानाशिवाय स्वतःला शहाणे म्हणवून घेणारे लोक केवळ संसाराचे कष्ट (शीण) करून आयुष्य वाया घालवतात. रात्रंदिवस प्रपंचाचा धंदा आणि काळजी करण्यातच हे लोक मग्न राहतात; ते त्या गोविंदाला पूर्णपणे मुकले आहेत. हे माझ्या बांधवांनो, तुम्ही असे का चुकत आहात? तुमच्या अंतःकरणात आयुष्यभर केवळ संशय आणि संभ्रमच राहिला आहे. तुम्ही केवळ काम-वासनांच्या रंगात रंगून जाऊन आयुष्यभर संसाराचे व्यर्थ ओझे वाहण्यात आयुष्य घालवले. कामवासनेत रंगल्यामुळे तुम्ही रामापासून दूर झाला आहात, म्हणून रामदास स्वामी म्हणतात, मनातील अशा वाईट वासनांच्या लाटा (ऊमी) काही कामाच्या नाहीत.
॥ अभंग १२ ॥ अभंग रचना
ज्ञान झालें भक्तजना । सांडूं नये उपासना ॥१॥
ऐका साराचेंहि सार । मुख्य सांगतों विचार ॥२॥
हेंचि सर्वांचे कल्यान । मानूं नये अप्रमाण ॥३॥
दास म्हणे अनुभवलें । भजन भगवंताचें भलें ॥४॥
भक्तांना जरी आत्मज्ञान प्राप्त झाले, तरी त्यांनी आपली सगुण ईश्वराची उपासना कधीही सोडू नये. मी तुम्हाला सर्व विचारांचे सार असलेला हा मुख्य आणि अत्यंत महत्त्वाचा विचार सांगत आहे. यामध्येच सर्वांचे खरे कल्याण आहे, या विचाराला कधीही खोटे (अप्रमाण) मानू नका. रामदास स्वामी म्हणतात, मी स्वतःच्या अनुभवावरून हे सांगत आहे की, भगवंताचे भजन-कीर्तन करणे हेच माणसासाठी सदैव कल्याणकारी ठरते.
॥ अभंग १३ ॥ अभंग रचना
प्रवृत्ति सासुरें निवृत्ति माहेर । तेथें निरंतर मन माझें ॥१॥
माझे मनीं सदा माहेर तुटेंना । सासुरें सुटेना काय करूं ॥२॥
काय करूं मज लागला लौकिक । तेणें हा विवेक दुरी जाय ॥३॥
दुरी जाय हित मजचि देखतां । प्रयत्न करूं जाताम होत नाहीं ॥४॥
होत नाहीं यत्न संतसंगाविण । रामदास खुण सांगतसे ॥५॥
प्रपंच (प्रवृत्ती) हे माझे सासर आहे आणि परमार्थ (निवृत्ती) हे माझे माहेर आहे; माझे मन नेहमी त्या माहेराच्या सुखात (परमार्थात) रमलेले असते. माझ्या मनातील माहेराची ओढ कधी संपत नाही, पण हे सासररूपी व्यावहारिक जगही मला सोडत नाही, आता मी काय करू? या जगात राहताना मला लोकाचार आणि लोकलज्जा (लौकिक) लागली आहे, ज्यामुळे माझा आत्मविवेक दूर निघून जातो. डोळ्यांसमोर माझे हित कशात आहे हे दिसत असतानाही, संसारात अडकल्यामुळे माझ्याकडून परमार्थ साधण्याचा प्रयत्न होत नाही. रामदास स्वामी ही महत्त्वाची खूण सांगतात की, जोपर्यंत संतांची संगती लाभत नाही, तोपर्यंत संसारातून सुटण्याचा कोणताही प्रयत्न यशस्वी होत नाही.
॥ अभंग १४ ॥ अभंग रचना
ओळखतां ज्ञान ओळखी मोडली । भेटी हे जोडली आपणासी ॥१॥
आपणासी भेटी झाली बहुतां दिसां । तुटला वळस मीपणाचा ॥२॥
मीपणाचा भाव भावें केला वाव । दास म्हणे देव प्रगटला ॥३॥
जेव्हा खऱ्या आत्मज्ञानाची ओळख पटली, तेव्हा जगातील सर्व खोट्या ओळखी मोडून गेल्या आणि माझी माझ्याच खऱ्या आत्मस्वरूपाशी भेट झाली. अनेक दिवसांनंतर (अनेक जन्मांनंतर) ही स्वतःची स्वतःशी खरी भेट झाली असून, मनाला पडलेला 'मीपणाचा' (अहंकाराचा) वेढा आता पूर्णपणे तुटला आहे. जेव्हा भक्तीच्या बळावर मनातील मीपणाचा भाव नष्ट (वाव) झाला, तेव्हा रामदास स्वामी म्हणतात, अंतःकरणात प्रत्यक्ष देव प्रगट झाला.
॥ अभंग १५ ॥ अभंग रचना
दिसतें नासेल सर्वत्र जाणती । या बोला वित्पत्ति काय काज ॥१॥
कार्य कारण हा विवेक पाहिजे । तरीच लाहिजे शाश्वतासी ॥२॥
शाश्वतासी येणें जाणेंचि न घडे । साकार हें मोंडे दास म्हणे ॥३॥
डोळ्यांना जे जे दिसते ते सर्व एक दिवस नष्ट होणार आहे, हे सर्वच लोक जाणतात; या साध्या गोष्टीसाठी मोठ्या विद्वत्तेची (वित्पत्तीची) काय गरज आहे? परंतु जे सत्य आहे, ते ओळखण्यासाठी कार्य आणि कारण यांमधील सूक्ष्म विवेक समजून घेतला पाहिजे, तरच त्या शाश्वत (कधीही नष्ट न होणाऱ्या) परब्रह्माची प्राप्ती होते. रामदास स्वामी म्हणतात, त्या शाश्वत तत्त्वाला कधीही जन्म-मृत्यू किंवा येणे-जाणे नसते; जे जे डोळ्यांना साकार दिसते ते सर्व काळाच्या ओघात मोडणारच असते.
॥ अभंग १६ ॥ अभंग रचना
मन हें विवेकें विशाल करावें । मग आठवावें परब्रह्म ॥१॥
परब्रह्म मनीं तरीच नीवळे । जरी बोधें गळे अहंकर ॥२॥
अहंकार गळे संतांचे संगतीं । मग आदि अंतीं समाधान ॥३॥
समाधान घडे स्वस्वरूपीं राहतां । विवेक पाहतां नि:संगाचा ॥४॥
नि:संगाचा संग दृढ तो धरावा । संसार तरावा दास म्हणे ॥५॥
माणसाने सत्‌अन्‌सत् विवेकाद्वारे आपले मन आधी विशाल आणि उदार करावे, आणि मग त्या परब्रह्माचे ध्यान करावे. मनामध्ये परब्रह्माचा प्रकाश (शांतता) तेव्हाच स्थिर होतो, जेव्हा आत्मबोधाने मनातील अहंकार गळून पडतो. हा अहंकार संतांच्या संगतीत राहिल्यानेच नष्ट होतो आणि मग जीवनाच्या सुरुवातीपासून शेवटापर्यंत अखंड समाधान लाभते. जेव्हा माणूस सर्व आसक्ती सोडून 'निःसंग' होतो आणि स्वस्वरूपात (आत्म्यात) स्थिर होतो, तेव्हाच त्याला खरे समाधान मिळते. रामदास स्वामी म्हणतात, म्हणून अशा निःसंग परमात्म्याचा किंवा संतांचा संग दृढ धरावा, जेणेकरून हा संसारसागर सहज तरून जाता येईल.
॥ अभंग १७ ॥ अभंग रचना
आम्हीं सावधान गावें । तुम्हीं सावध ऐकावें ॥१॥
सकळ सृष्टीचा गोसावी । त्याची ओळख पुसावी ॥२॥
स्वयें बोलिला सर्वेशु । ज्ञानेंविण अवघे पशु ॥३॥
दास म्हणे नाहीं ज्ञान । तया नरकीं पतन ॥४॥
आम्ही हे भजन अत्यंत सावध होऊन (जागृतपणे) गात आहोत, तुम्हीही ते तितक्याच सावधतेने ऐकावे. जो या संपूर्ण सृष्टीचा स्वामी (गोसावी) आहे, त्याची ओळख काय आहे हे आपण संतांना विचारून घेतले पाहिजे. स्वतः सर्वेश्वर भगवान असे म्हणतात की, आत्मज्ञानाशिवाय जगणारे सर्व मनुष्य केवळ पशूसमान आहेत. रामदास स्वामी म्हणतात, ज्याच्याजवळ हे ईश्वरी ज्ञान नाही, त्याचे शेवटी नरकात (दुःखात) पतन होते.
॥ अभंग १८ ॥ अभंग रचना
जेणें ज्ञान हें नेणवें । पशु तयासि म्हणावें ॥१॥
जेणें केलें चराचर । कोण विश्वासि आधार ॥२॥
ब्रह्मादिकांचा निर्मिता । कोण आहे त्यापरता ॥३॥
अनंत ब्रह्मांडांच्या माळा । विचित्र भगवंताची कळा ॥४॥
रामदासाचा विवेक । सर्वां घटीं देव एक ॥५॥
ज्याला स्वतःच्या आत्मज्ञानाची अजिबात जाणीव होत नाही, त्याला खरोखरच पशू म्हटले पाहिजे. ज्याने हे संपूर्ण चराचर जग निर्माण केले आहे, तोच या संपूर्ण विश्वाचा खरा आधार आहे. ब्रह्मा, विष्णू, महेश या देवांना निर्माण करणारा तो परमात्मा कोण आहे, याचा शोध घेतला पाहिजे. या अनंत ब्रह्मांडांच्या माळा ज्याने गुंफल्या आहेत, त्या भगवंताची ही लीला अत्यंत विचित्र आणि अद्भूत आहे. रामदास स्वामी आपला विवेक स्पष्ट करताना म्हणतात की, या जगातील सर्व प्राण्यांच्या हृदयात (सर्वां घटीं) केवळ एकच देव वास करत आहे.
॥ अभंग १९ ॥ अभंग रचना
देह आरोग्य चालतें । भाग्य नाहीं न्यापरतें ॥१॥
लाहो घ्यावा हरिभक्तीचा । नाहीं भंवसा देहाचा ॥२॥
देह आहे क्षणभुंगर । तुम्ही जाणतां विचार ॥३॥
रामीं रामदास म्हणे । अकस्मात लागे जाणें ॥४॥
जोपर्यंत आपले शरीर निरोगी (आरोग्य) चालत आहे, तोपर्यंत या जगामध्ये दुसरे मोठे भाग्य नाही. म्हणून हे शरीर नीट चालत असतानाच हरिभक्तीचा जास्तीत जास्त लाभ (लाहो) करून घ्यावा; कारण या मानवी देहाचा काहीही भरवसा नाही. हा देह अत्यंत क्षणभंगुर आहे, हे तुम्ही सर्व सुजाण लोक उत्तम प्रकारे जाणताच. रामदास स्वामी म्हणतात, या देहाचा कधी आणि कसा अंत होईल हे सांगता येत नाही, माणसाला कधीही अकस्मात हे जग सोडून जावे लागते.
॥ अभंग २० ॥ अभंग रचना
ज्याचेनि जितासी त्यासि चुकलासी । व्यर्थचि झालासि भूमिभार ॥१॥
भूमिभार जिणें तुझें गुरुविणें । वचनें प्रमाणें जाण बापा ॥२॥
जाणें तूं हे गति गुरुविण नाहीं । पडसी प्रवाहीं मायाजाळीं ॥३॥
मायाजाळीं वायां गुंतलसि मूढा । जन्मवरी वोढा तडातोडी ॥४॥
कांहीं तडातोडीं कांहीं तडातोडीं । कांहीं देव जोडीं । आयुष्याची घडी ऐसी वेची ॥५॥
ऐशी वेची बापा आपुली वयसा । दास म्हणे ऐशा काळी घाली ॥६॥
ज्या ईश्वराच्या कृपेने तू या जगात जिवंत आहेस, त्यालाच तू विसरला आहेस; यामुळे तुझे जीवन केवळ या पृथ्वीला भार (भूमिभार) ठरले आहे. सद्गुरूच्या मार्गदर्शनाशिवाय जगणे म्हणजे जन्माला येऊन पृथ्वीवर ओझे बनण्यासारखे आहे, हे माझे शब्द तू सत्य मान. हे माणसा, सद्गुरूशिवाय तुला जीवनात कधीही सद्गती मिळणार नाही, तू संसाराच्या या मायाजाळाच्या प्रवाहात वाहून जाशील. हे मूर्ख जीवा, तू या मायेच्या जाळ्यात व्यर्थ गुंतला आहेस आणि जन्मभर केवळ प्रपंचाची ओढाताण (तडातोडी) करत राहिला आहेस. आयुष्याची प्रत्येक घडी केवळ संसाराच्या ओढाताणीत घालवण्यापेक्षा, काही वेळ तरी देवाशी नाते जोडण्यात (देव जोडीं) खर्च कर. रामदास स्वामी म्हणतात, आपले हे मौल्यवान वय आणि आयुष्य केवळ व्यर्थ न घालवता ईश्वराच्या चिंतनात सत्कारणी लाव.
॥ अभंग २१ ॥ अभंग रचना
काय करितें हें मन । साक्ष आपुला आपण ॥१॥
काय वासना म्हणते । आपणास साक्ष येते ॥२॥
मन असे बरगळ । केल्या होतसे विव्हळ ॥३॥
सोडीना हें संसारिक । कांहीं पाहावा विवेक ॥४॥
दास म्हणे सावधान । पदरीं बांधलें मरण ॥५॥
आपले मन नक्की काय करत आहे, याचा साक्षीदार आपण स्वतःच असतो. आपल्या मनात कोणती वासना निर्माण होत आहे, याची साक्ष आपल्या बुद्धीला त्वरित मिळते. हे मन मुळात अत्यंत चंचल (बरगळ) आहे, त्याला आवरण्याचा प्रयत्न केला की ते अधिकच व्याकुळ आणि विव्हळ होते. हे मन सांसारिक ओढ सोडत नाही, म्हणून त्याला आवरण्यासाठी माणसाने नेहमी विवेकाचा आधार घेतला पाहिजे. रामदास स्वामी म्हणतात की, नेहमी अत्यंत सावध राहा; कारण जन्माला आलेल्या प्रत्येक जिवाच्या पदरी मृत्यू हा ठरलेलाच आहे.
॥ अभंग २२ ॥ अभंग रचना
करुनि अकर्ते होऊनियां गेले । तेणे पंथें चाले तोचि धन्य ॥१॥
तोचि धन्य जनीं पूर्ण साधनांनीं । जनीं आणि वनीं सारिखाचि ॥२॥
सारिखाचि जेथें जेथें पालटेना । नये अनुमाना कोणी एक ॥३॥
कोणीएक लोक देहासी पाहाती । अंतरींची गति कोण जाणे ॥४॥
कोण जाणे काय सांगतां मनींचे । जनासि जनासें कळतसे ॥५॥
कळत असे परि अंतर शोधावें । मनासि बोधावें दास म्हणे ॥६॥
जे महात् पुरुष या जगात सर्व कर्मे करूनही 'अकर्ता' (मी काहीही केले नाही या भावनेत) होऊन जगले, त्यांच्याच मार्गाने (पंथें) जो चालतो तोच मनुष्य धन्य होय. समाजात राहून आणि सर्व साधनांनी परिपूर्ण असून जो माणसांमध्ये (जनीं) आणि अरण्यात (वनीं) एकाच सम भावाने राहतो, तोच खरा साधू होय. ज्याची मनाची अवस्था कोणत्याही परिस्थितीत बदलत (पालटत) नाही, त्याला बाह्य लोक सहजासहजी ओळखू शकत नाहीत. सामान्य लोक केवळ माणसाच्या बाह्य शरीराकडे पाहून विचार करतात, परंतु त्याच्या अंतःकरणातील खरी आध्यात्मिक स्थिती (गती) कोणालाही ठाऊक नसते. मनात नक्की काय चालले आहे हे लोकांना केवळ वरवरच्या बोलण्यातून समजते. परंतु रामदास स्वामी म्हणतात, माणसाने लोकांच्या मताकडे न पाहता स्वतःचे अंतःकरण शोधावे आणि आपल्या मनाला योग्य आत्मबोध करावा.
॥ अभंग २३ ॥ अभंग रचना
तुम्ही आम्ही करूं देवाच निश्चय । जया नाहीं लय तोचि देव ॥१॥
देव हा अमर नित्य निरंतर । व्यापूनि अंतर देव आहे ॥२॥
ज्ञान देहीं वसे तया देव दिसे । अंतरीं प्रकाशे ज्ञानदृष्टीं ॥३॥
ज्ञान देहीं होतां पाविजे अनंता । हा शब्द तत्त्वतां दास म्हणे ॥४॥
आपण सर्वांनी मिळून मनामध्ये देवाचा एक दृढ निश्चय केला पाहिजे; ज्याचा कधीही नाश (लय) होत नाही, तोच खरा देव होय. देव हा अमर असून तो नित्य आणि निरंतर आहे; त्याने आपल्या सर्वांचे अंतःकरण व्यापून ठेवले आहे. ज्याच्या शरीरात (मनात) आत्मज्ञान वास करते, त्यालाच हा देव दिसतो; कारण त्याच्या अंतरात ज्ञानाची दृष्टी प्रकाशमान झालेली असते. रामदास स्वामी म्हणतात, जेव्हा शरीरात या खऱ्या ज्ञानाचा उदय होतो, तेव्हाच त्या अनंत परमात्म्याची प्राप्ती होते, हे पूर्णपणे सत्य आहे.
॥ अभंग २४ ॥ अभंग रचना
बोलवेन तें बोलावें । चालवेना तेथें जावें ॥१॥
नवल स्वरूपाच्य योगें । जीवपणाचे वियोगें ॥२॥
वाट नाहीं तेथें जावें । जाणवेना तें जाणांवें ॥३॥
रामदासीं दृढबुद्धि । होतां सहज समाधी ॥४॥
या अभंगात समर्थांनी आत्मस्थितीच्या अद्भूत अनुभूतीचे वर्णन केले आहे. जे शब्दांत बोलता येत नाही (बोलवेना), ते आत्मसुख अनुभवावे आणि जिथे शरीराने चालून जाता येत नाही, तिथे मनाने स्थिर व्हावे. या नवल अशा आत्मस्वरूपाच्या योगाने मानवाचा खोटा जीवभाव (मी असणे) नष्ट होतो. जिथे जाण्यासाठी कोणतीही बाह्य वाट नाही, अशा मूळ स्वरूपाकडे जावे आणि जे बुद्धीला सहजासहजी समजत नाही, ते आत्मज्ञान जाणावे. रामदास स्वामी म्हणतात, बुद्धी जेव्हा या आत्मतत्त्वावर पूर्णपणे दृढ होते, तेव्हा माणसाला सहज समाधीची अवस्था प्राप्त होते.
॥ अभंग २५ ॥ अभंग रचना
गेलों वस्तूशीं भेटाया । तिकडे ब्रह्म इकडे माया ॥१॥
दोहींमध्यें सांपडलों । मीच ब्रह्म ऐसें बोलों ॥२॥
वस्तु निर्मळ निश्चळ । माया चंचळ चपळ ॥३॥
रामीं रामदास म्हणे । अवघें मनाचें करणें ॥४॥
मी जेव्हा त्या मूळ आत्मवस्तूला (परमात्म्याला) भेटायला गेलो, तेव्हा मला एका बाजूला परब्रह्म आणि दुसऱ्या बाजूला संसाराची माया दिसली. मी या दोन्हीच्या मध्ये असा काही सापडलो की शेवटी 'मीच ब्रह्म आहे' (अद्वैत) अशा निष्कर्षावर आलो. ते मूळ आत्मतत्त्व अत्यंत निर्मळ आणि निश्चळ (स्थिर) आहे, तर ही माया अतिशय चंचल आणि चपळ आहे. रामदास स्वामी म्हणतात, हा भेद किंवा अद्वैत भासणे, हे सर्व शेवटी मानवी मनाचेच खेळ (करणे) आहेत.
॥ अभंग २६ ॥ अभंग रचना
॥ प्रश्न ॥ नमो वागेश्वरी शारदा सुंदरी । श्रोता प्रश्र करी वक्तवासी ॥१॥
वक्तयासी पुसे जीव हा कवण । शिवाचें लक्षण सांगा मज ॥२॥
सांगा मज आत्मा कैसा तो परमात्मा । बोलिजे अनात्मा कवण तो ॥३॥
कोणता प्रपंच कोणें केला संच । मागुता विसंच कोण करी ॥४॥
कोण ते अविद्या सांगावी ते विद्या । कैसें आहे आद्या स्वरूप तें ॥५॥
स्वरूपीं ती माया कैशी मूळमाय । इशीं चाळवाया कोण आहे ॥६॥
आहे कैसें शून्य कैसें तें चैतन्य । समाधान्य अन्य कवण तें ॥७॥
कवण जन्मला कवणा मृत्यु आला । बद्ध मुक्त झाला कवण तो ॥८॥
कवण जाणता कवणाची सत्ता । मोक्षही तत्त्वता कोण सांगा ॥९॥
सांगा आम्हां खूण सगुण निर्गुण । पंचवीस प्रश्र दास करी ॥१०॥
हा अभंग एक प्रश्नोपनिषदासारखा आहे. सुरुवातीला वाणीची देवता शारदेला नमन करून, एक जिज्ञासू श्रोता वक्त्याला (गुरूंना) प्रश्न विचारत आहे: "हा 'जीव' म्हणजे कोण? आणि 'शिव' कोणाला म्हणावे, त्याचे लक्षण मला सांगा. आत्मा कसा असतो आणि परमात्मा म्हणजे काय? तसेच 'अनात्मा' कोणाला म्हणतात? हा प्रपंच म्हणजे काय, तो कोणी निर्माण (संच) केला आणि त्याचा पुन्हा नाश (विसंच) कोण करतो? अविद्या म्हणजे काय आणि खरी विद्या कोणती? त्या आद्य (मूळ) परमात्म्याचे स्वरूप कसे आहे? मूळ स्वरूपात ही माया किंवा मूळमाया कशी निर्माण होते आणि तिला चालवणारे चैतन्य कोणते? शून्य म्हणजे काय आणि चैतन्य कशाला म्हणतात? खरे समाधान कशात आहे? या जगात नक्की कोण जन्माला येतो आणि कोणाला मृत्यू येतो? बंधनात पडणारा आणि मुक्त होणारा कोण आहे? खरा जाणता कोण, सृष्टीवर सत्ता कोणाची आहे आणि मोक्ष म्हणजे काय? मला सगुण आणि निर्गुण या सर्वांची खरी खूण सांगा." असे एकूण पंचवीस प्रश्न रामदास स्वामी श्रोत्याच्या वतीने मांडतात.
॥ अभंग २७ ॥ अभंग रचना
॥ उत्तर ॥ नमो देवमाता नमो त्या अनंता । सांगों प्रश्र आतां श्रोतयांचें ॥१॥
श्रोतयांचा प्रश्र जीव तो अज्ञान । जया सर्वज्ञान तोचि शिव ॥२॥
शिवापर आत्मा त्यापर-परमात्मा । बोलिजे अनात्मा । अनिर्वाच्य ॥३॥
वाचा हा प्रपंच मायिक जाणावा । घडी मोडी देवापासोनियां ॥४॥
विषय अविद्या त्याग तो सुविद्या । निर्विकल्प आद्या स्वस्वरूप ॥५॥
कल्पना हे माया सत्त्व मूळमाया । इशीं चाळवाया चैतन्य तें ॥६॥
नकार तें शून्य व्यापक चैतन्य । ईश्वर अनन्य समाधान ॥७॥
जीव हा जन्मला जिवा मृत्यु आला । बद्ध मुक्त झाला तोचि जीव ॥८॥
ईश्वर जाणता ईश्वраची सत्ता । मोक्ष हा तत्त्वतं ईश्वरचि ॥९॥
ईश्वर निर्गुन चेतवी सगुण । हेचि ब्रह्मखूण दास म्हणे ॥१०॥
दास म्हणे सर्व मायेचेंच करणें । रूप सर्व जाणे अनुभवी ॥११॥
मागील अभंगातील पंचवीस प्रश्नांची उत्तरे समर्थ येथे देत आहेत: देवमाता आणि त्या अनंत देवाला नमन करून श्रोत्यांच्या प्रश्नांची उत्तरे अशी आहेत— ज्याच्याजवळ अज्ञान आहे तो 'जीव' आणि ज्याच्याकडे सर्व प्राण्यांचे श्रेष्ठ ज्ञान आहे तो 'शिव' होय. शिवापेक्षा जो श्रेष्ठ आहे तो 'आत्मा' आणि त्याहूनही जो पलीकडे आहे तो 'परमात्मा' होय; तर ज्याचे वर्णन शब्दात करता येत नाही तो 'अनात्मा' होय. हा प्रपंच म्हणजे केवळ वाणीचा आणि मायेचा खेळ असून त्याची घडी देवाच्या सत्तेनेच बसते व मोडते. विषयांमध्ये अडकणे ही 'अविद्या' आणि विषयांचा त्याग करणे हीच खरी 'सुविद्या' (ज्ञान) आहे. मूळचे आद्य स्वरूप हे निर्विकल्प असते. मनातील कल्पना हीच 'माया' असून सृष्टीचे मूळ सत्त्व ही 'मूळमाया' आहे, आणि तिला चालवणारे ते 'चैतन्य' आहे. सर्व नकार म्हणजे 'शून्य' आणि सर्वत्र व्यापक असलेले ते 'चैतन्य' होय; ईश्वराशी एकरूप होणे म्हणजेच खरे 'समाधान' होय. हा अज्ञानी जीवच जन्माला येतो, जिवालाच मृत्यू येतो, बंधनात पडणारा आणि मुक्त होणाराही जीवच असतो. तो ईश्वरच खरा जाणता आहे, त्याचीच सृष्टीवर सत्ता आहे आणि मोक्ष म्हणजे प्रत्यक्ष ईश्वरस्वरूप होणे होय. तो ईश्वर मूळचा निर्गुण आहे पण सगुणाला चेतना देतो, हीच खरी ब्रह्माची खूण आहे. रामदास स्वामी म्हणतात, हे सर्व मायेचेच खेळ आहेत आणि हे रूप केवळ अनुभवी पुरुषच जाणू शकतो.
॥ अभंग २८ ॥ अभंग रचना
॥ प्रश्न ॥ संतसंगें तुज काय प्राप्त झालें । सांग पां वहिलें मजपाशीं ॥१॥
मज पाशीं सांग कोण मंत्र तूज । काय आहे गूज अंतरींचें ॥२॥
अंतरींचें गुज काय समाधान । मंत्र जप ध्यान कैसें आहे ॥३॥
कैसें आवाहन कैसें विसर्जन । कैसें पिंडज्ञान सांगे मज ॥४॥
सांग मज कोण तुझी उपासना मुद्रा ते आसना सांगें मज ॥५॥
सांग पंचीकरण चित्त-चतुष्टय । कैसें तें अद्वय जीव शिव ॥६॥
जीव शिव ऐक्य झाले कोणे रीतीं । सांग मजप्रती अष्टदेह ॥७॥
अष्टदेह पिंडब्रह्मांडरचना । तत्त्वविवंचना सांगें मज ॥८॥
सांग मज भक्ति कैशी ते विरक्ति । सायुज्यता मुक्ति कवण ते ॥९॥
कोण तें साधन कोण तें बंधन । ऐसे केले प्रश्र रामदासें ॥१०॥
या अभंगात साधक गुरूंना पुन्हा काही आध्यात्मिक प्रश्न विचारत आहे: "संतांच्या संगतीने तुला काय प्राप्त झाले, ते मला लवकर (वहिलें) सांग. तुझ्याकडे कोणता गुरुमंत्र आहे आणि तुझ्या अंतःकरणातील सर्वात मोठे गुपित कोणते? तुझे समाधान कशात आहे? तुझा मंत्र, जप आणि ध्यान कसे चालते? देवाचे आवाहन आणि विसर्जन कसे करावे, तसेच शरीराचे ज्ञान (पिंडज्ञान) काय आहे, ते मला सांग. तुझी उपासना कोणती, तुझी मुद्रा आणि आसन कोणते? पंचीकरण आणि चित्त-चतुष्टय (मन, बुद्धी, चित्त, अहंकार) काय आहे? जीव आणि शिव यांचे अद्वैत कसे साधते? मानवी शरीराचे अष्टदेह (आठ देह) कोणते आणि जीव-शिव कोणत्या रीतीने एक होतात? या आठ देहांची आणि संपूर्ण विश्वाची (पिंड-ब्रह्मांडाची) रचना कशी आहे, त्या तत्त्वांचे विश्लेषण (विवंचना) मला सांग. खरी भक्ती आणि विरक्ती कशी असावी? सायुज्यता मुक्ती कशाला म्हणतात? खरे साधन कोणते आणि बंधन कशात आहे?" असे अनेक प्रश्न येथे विचारले आहेत.
॥ अभंग २९ ॥ अभंग रचना
॥ उत्तर ॥ संतसंगें मज काय प्राप्त झालें । सांगतों वहिलें तुजपाशीं ॥१॥
मंत्र हा तारक रामनाम एक । गूज हरादिक चिंतिताती ॥२॥
ज्ञान समाधान सगुणाचें ध्यान । निर्गुणीं अभिन्न आपणचि ॥३॥
दृश्य आवाहन दृश्य विसर्जन । तेथें पिंडज्ञान आढळेना ॥४॥
उपासना हरी मुद्रा अगोचरी । सिद्धासनावरी समाधान ॥५॥
पंचीकरण पिंडब्रह्मांड आव-रण । साक्षी तो आपण एकलाची ॥६॥
जीव शिव ऐक्य झालें येणें रीतीं । प्रकृतीच्य अंती द्वैत कैचें ॥७॥
अष्टदेह स्थूळ सूक्ष्म कारण । चौथा देह जाण महाकारण ॥८॥
विराट हिरण्य आणि अव्याकृति । आठवा प्रकृति मूळमाया ॥९॥
एक तत्त्व जाण त्याचें नांव भक्ति । जाणावी विरक्ति संगत्याग ॥१०॥
सायुज्यता मुक्ति तेंचि तें अचळ । साधनांचें मूळ गुरुदास्य ॥११॥
गुरुदास्यें चुके संसारयातना । जाणतील खुणा अनुभवी ॥१२॥
अनुभवेंवीण होय सर्व शीण । निरसले प्रश्र दास म्हणे ॥१३॥
साधकाच्या प्रश्नांची उत्तरे देताना समर्थ म्हणतात: संतांच्या संगतीने मला जे प्राप्त झाले ते मी तुला सांगतो— संसारात तारून नेणारा एकमेव मंत्र म्हणजे 'रामनाम' हा आहे; हेच ते मोठे गुपित आहे ज्याचे चिंतन भगवान शंकरासारखे देवही करतात. खरे ज्ञान आणि समाधान हे सगुण रूपाचे ध्यान धरण्यात आहे, ज्याने मनुष्य निर्गुणाशी अभिन्न (एकरूप) होतो. डोळ्यांनी दिसणाऱ्या गोष्टींचे आवाहन आणि विसर्जन हे बाह्य असते, तिथे आत्मज्ञान (पिंडज्ञान) सापडत नाही. हरीची भक्ती हीच खरी उपासना, अंतर्मुख होणे हीच 'अगोचरी' मुद्रा आणि सिद्धासनावर बसून चित्त स्थिर करणे हेच समाधान आहे. पंचीकरण आणि पिंड-ब्रह्मांड हे केवळ मायेचे आवरण आहेत, या सर्वांचा साक्षीदार आपण स्वतः (आत्मा) एकटाच आहोत. प्रकृतीचा अंत झाल्यावर (माया संपल्यावर) कोणतेही द्वैत उरत नाही, या रीतीने जीव आणि शिव एक होतात. शरीराचे आठ देह असे आहेत— स्थूळ, सूक्ष्म, कारण आणि महाकारण (हे पिंडाचे चार); विराट, हिरण्यगर्भ, अव्याकृत आणि मूळमाया (हे ब्रह्मांडाचे चार). त्या एकाच आत्मतत्त्वावर प्रेम करणे म्हणजे 'भक्ती' आणि आसक्तीचा त्याग करणे म्हणजे 'विरक्ती' होय. त्या अचळ अशा परमात्म्यात लीन होणे म्हणजेच 'सायुज्यता मुक्ती' होय आणि या सर्व साधनांचे मूळ केवळ 'गुरुसेवा' (गुरुदास्य) हेच आहे. गुरुसेवेमुळे संसाराच्या सर्व यातना चुकतात, ही खूण केवळ अनुभवी साधकच जाणतात. रामदास स्वामी म्हणतात, खऱ्या अनुभवाशिवाय इतर सर्व गोष्टी केवळ मनाचा शीण (कष्ट) वाढवणाऱ्या आहेत, अशा प्रकारे सर्व प्रश्नांचे निरसन झाले आहे.
॥ अभंग ३० ॥ अभंग रचना
अहो सद्रुरूची कृपा । तेणें दाखवी स्वरूपा ॥१॥
तो हा गुरु परब्रह्म । जेणें केलें स्वयें ब्रह्म ॥२॥
धरा सद्नुरुचरण । जेणें चुके जन्ममरण ॥३॥
अहो सद्रुरु तोचि देव । दास म्हणे धरा पाव ॥४॥
जेव्हा माणसावर सद्गुरूंची कृपा होते, तेव्हाच ते त्याला त्याचे खरे आत्मस्वरूप दाखवतात. हा सद्गुरू प्रत्यक्ष परब्रह्मच आहे, जो शिष्यालाही स्वतःसारखे ब्रह्मच बनवून टाकतो. म्हणूनच सर्वांनी सद्गुरूंचे चरण घट्ट धरून ठेवावेत, कारण त्यांच्या कृपेमुळे माणसाचे जन्म-मरणाचे फेरे कायमचे चुकतात. अहो, सद्गुरू हाच आपला खरा देव आहे, म्हणून रामदास स्वामी म्हणतात की, आपण नेहमी त्यांच्या चरणांशी लीन व्हावे.
॥ अभंग ३१ ॥ अभंग रचना
शिरीं आहे रामराज । औषधाचें कोण काज ॥१॥
जो जो प्रयत्न रामावीण । तो तो दु:खासी कारण ॥२॥
शंकराचें हळाहळ । जेणें केलें सुशीतळ ॥३॥
आम्हां तोचि तो रक्षित । रामदासीं नाहीं चिंता ॥४॥
ज्याच्या डोक्यावर (शिरी) प्रभू श्रीरामाचे छत्र आहे, त्याला या संसारातील दुःखांवर कोणत्याही बाह्य औषधाची गरज उरत नाही. श्रीरामाच्या नामाशिवाय माणूस या जगात जे जे प्रयत्न करतो, ते सर्व शेवटी दुःखालाच कारण ठरतात. ज्या श्रीरामाच्या नामाने भगवान शंकराच्या कंठातील विष (हलाहल) देखील अत्यंत सुशीतळ आणि शांत झाले, तोच राम आमचे नेहमी रक्षण करत आहे; म्हणूनच रामदास स्वामी म्हणतात की, आमच्या मनात आता कोणत्याही प्रकारची चिंता उरलेली नाही.
॥ अभंग ३२ ॥ अभंग रचना
अंतरीं गुरुवचन । बाह्य नापिका वपन ॥१॥
अतर्बाह्य शुद्ध झालों । राम-दर्शनें निवालों ॥२॥
मन मुंडिल्या उन्मन झालें । शिर मुंडिल्या काय केलें ॥३॥
दासें तीर्थविधि केला । रामीं पिंड समर्पिला ॥४॥
माझ्या अंतःकरणात सद्गुरूंचे पवित्र वचन आहे आणि बाहेरून मी केवळ विधी म्हणून नाव्ह्याकडून डोक्याचे मुंडण (वपन) केले आहे. अशा प्रकारे मी आतून आणि बाहेरून पूर्णपणे शुद्ध झालो असून श्रीरामाच्या दर्शनाने माझे मन शांत (निवालो) झाले आहे. जोपर्यंत मनाचे मुंडण (मनातील वासनांचा त्याग) होत नाही आणि मन 'उन्मन' (परम शांत) होत नाही, तोपर्यंत केवळ डोक्याचे केस काढल्याने काय होणार? रामदास स्वामी म्हणतात, मी हाच खरा तीर्थविधी केला आहे की, मी माझा हा संपूर्ण देह (पिंड) श्रीरामाच्या चरणी समर्पित करून टाकला आहे.
॥ अभंग ३३ ॥ अभंग रचना
माझे मनीं सर्व सुख व्हावें तुज । म्हणोनियां गूज सांगतसें ॥१॥
सांग-तसें हित त्वां जीवीं धरावें । भजन करावें राघवाचें ॥२॥
राघवाचें प्रेम जें करी विश्राम । येर सर्व श्रम जाण बापा ॥३॥
जाण बा वचन हें माझें प्रमाण । वासहसें आण राघवाची ॥४॥
राघवाची भक्ति ते माझी विश्रांति । असों द्यावी चित्तीं दास म्हणे ॥५॥
"हे मानवा, तुझ्या मनाला सर्व प्रकारचे सुख मिळावे, म्हणूनच मी तुला माझ्या अंतःकरणातील हे मोठे गुपित (गूज) सांगत आहे. मी जे तुझ्या हिताचे सांगत आहे, ते तू तुझ्या जीवात घट्ट धरून ठेव आणि नेहमी राघवाचे (श्रीरामाचे) भजन करत जा." राघवावर प्रेम केल्यानेच मनाला खरी विश्रांती मिळते, त्याशिवाय इतर सर्व सांसारिक गोष्टी केवळ मनाचे कष्ट (श्रम) वाढवणाऱ्या आहेत, हे तू नक्की जाण. माझे हे वचन तू पूर्णपणे सत्य (प्रमाण) मान, तुला मी राघवाची आण (शपथ) घालून सांगतो. रामदास स्वामी म्हणतात, राघवाची भक्ती हीच माझी खरी विश्रांतीची जागा आहे, तीच भक्ती तुमच्याही चित्तात नेहमी असू द्या.
॥ अभंग ३४ ॥ अभंग रचना
ज्याचें नाम घेशी तेंचि तूं आहेसी । पाहे आपणापासीं शोधोनियां ॥१॥
शोधितां शोधितां मीपणाची नाहीं । मीपणाचें पाहीं मूळ बरें ॥२॥
मूळ बरें पाह नसोनियां राहा । आम्हां तैसे आम्हां सर्वगत ॥३॥
सर्वगत आत्मा तोचि तो परमात्मा । दास अहमात्मा सांगतसे ॥४॥
तू ज्या परमात्म्याचे नाव घेतोस, वास्तव पाहता तू स्वतःच तो परमात्मा आहेस; तू स्वतःच्या अंतरात शोध घेऊन तर पाहा. जेव्हा तू स्वतःचा शोध घेऊ लागशील, तेव्हा तुला समजेल की तिथे तुझा वेगळा 'मीपणा' (अहंकार) कुठेच अस्तित्वात नाही; म्हणून तू आधी या मीपणाचे मूळ शोधून पाहा. जेव्हा या अहंकाराचे मूळ नष्ट होईल, तेव्हा तू स्वतःचे वेगळे अस्तित्व विसरून शांत राहशील आणि सर्वत्र व्यापक असलेल्या आत्मतत्त्वाशी एकरूप होशील. रामदास स्वामी म्हणतात, जो सर्व प्राण्यांमध्ये व्यापलेला आत्मा आहे, तोच प्रत्यक्ष परमात्मा आहे, हेच आत्मज्ञान मी तुला सांगत आहे.
॥ अभंग ३५ ॥ अभंग रचना
जो कां भगवंताचा दास । तेणें असावें उदास ॥१॥
काय देतिल तेंचि ध्यावें । कोणा कांही न मागावें ॥२॥
आशा कोणाची न करावी । बुद्धि भगवंतीं लावावी ॥३॥
सदा श्रवणमननें । आणि इंद्रियदमनें ॥४॥
नानापरी बोधूनि जीवां । आपुला परमार्थ साधावा ॥५॥
रामदासीं पूर्णकाम । बुद्धि दिली हे श्रीराम ॥६॥
जो मनुष्य खरोखर भगवंताचा खरा दास आहे, त्याने संसारातील भौतिक गोष्टींविषयी नेहमी विरक्त (उदास) असावे. भगवंत आपल्या परिस्थितीनुसार जे काही देईल, त्यातच त्याने समाधान मानावे आणि जगात कोणाकडेही कधी काही मागू नये. माणसाने कधीही कोणाकडूनही कोणतीही आशा धरू नये आणि आपली बुद्धी नेहमी भगवंताच्या चरणी लावावी. नेहमी हरीकथेचे श्रवण व मनन करावे आणि आपल्या इंद्रियांवर ताबा (दमन) ठेवावा. अनेक प्रकारे आपल्या मनाला आणि जीवाला योग्य बोध करून माणसाने आपला परमार्थ साधून घ्यावा. रामदास स्वामी म्हणतात, ज्याने आपली बुद्धी श्रीरामाच्या चरणी अर्पण केली आहे, त्याचे सर्व मनोरथ पूर्ण होतात (पूर्णकाम) आणि त्याला खरी सद्बुद्धी लाभते.
॥ अभंग ३६ ॥ अभंग रचना
बोलवेन तें बोलावें । चालवेना तेथ जावें ॥१॥
नवल स्वरूपाच्या योंगे । जीवपणाचे वियोगें ॥२॥
वाट नाहीं तेथें जावें । जाणवेना तें जाणावें ॥३॥
नसोनियां भेटी घ्यावी । तुटी असोनि पाडावी ॥४॥
रामदासीं दृढबुद्धि । होतां सहज समाधि ॥५॥
(हा अभंग २४ व्या अभंगाचीच पुनरावृत्ती व विस्तार आहे) जे आत्मसुख शब्दांच्या पलीकडचे आहे, त्याचे वर्णन करावे आणि जिथे या शरीराने जाता येत नाही, त्या मूळ आत्मस्थितीत स्थिर व्हावे. या अद्भूत आत्मस्वरूपाच्या योगाने माणसाचा खोटा जीवभाव (अहंकार) पूर्णपणे नष्ट होतो. जिथे जाण्यासाठी बाह्य जगातील कोणतीही वाट नाही, अशा अंतःकरणात जावे आणि जे बुद्धीला समजत नाही, ते गुप्त आत्मज्ञान समजून घ्यावे. बाह्य जगाशी असणारा संबंध तोडून (तुटी पाडून), आत असणाऱ्या परमात्म्याशी स्वतःची अभेद्य भेट घ्यावी. रामदास स्वामी म्हणतात, बुद्धी जेव्हा या आत्मतत्त्वावर पूर्णपणे दृढ आणि स्थिर होते, तेव्हा माणसाला सहज समाधीची परम शांतता प्राप्त होते.