येतसे दशरथ सुमित्रामंदिरी ।
देखतां सामोरी येती झाली ॥१॥
न माये आनंद तियेचें मानसीं ।
ठेवी मस्तकासी चरणावरी ॥२॥
घालोनी आसन प्रक्षाळी चरण ।
सर्वांगी लेपन तीर्थोदकें ॥३॥
गंध धूप दीप पुष्पांचिया माळा ।
अर्पूनी तांबुला उभी राहे ॥४॥
कैकयीचें दु:ख विसरला राव ।
पाहोनियां भाव सुमित्रेचा ॥५॥
होती जे डोहळे तुझिये मानसीं ।
सांग मजपाशी पतिव्रते ॥६॥
प्राणनाथ ऐसें वाटतसें जीवा ।
वडिलांची सेवा अहर्निशीं ॥७॥
आवडे हे एक नावडे आणिक ।
द्यावें मज एक हेंचि आतां ॥८॥
ऐकतांचि ऐसें कांतेचें वचन ।
आनंदे निमग्न मन होय ॥९॥
घेऊनियां हातीं रत्नांचें भूषण ।
टाकी ओवाळून नामा म्हणे ॥१०॥
राजा दशरथ तेथून सुमित्रेच्या महालात आला. राजाला पाहताच सुमित्रा आदराने समोर आली, तिच्या मनात आनंदाला उधाण आले आणि तिने राजाच्या चरणांवर डोके ठेवले. तिने राजाला बसण्यासाठी आसन दिले, पाय धुतले आणि पूजनाचे उपचार केले. सुमित्रेची ही निस्सीम भक्ती पाहून राजा कैकयीने दिलेले दुःख क्षणभर विसरला. राजाने विचारले की हे पतिव्रते, तुझ्या मनात कोणते डोहाळे आहेत ते मला सांग. सुमित्रा म्हणाली की हे प्राणनाथ, मला रात्रंदिवस केवळ ज्येष्ठांची आणि सासऱ्यांची सेवा करावीशी वाटते, याशिवाय दुसरी कोणतीही इच्छा नाही. सुमित्रेचे हे सात्त्विक बोल ऐकून राजाचे मन आनंदाने भरून आले आणि त्याने तिच्यावरून रत्नांचे अलंकार ओवाळून टाकले, असे संत नामदेव महाराज सांगतात.