गेली त्याची जाण ब्रह्म तोचि झाला । अंतरी निवाला पूर्णपणे ॥१॥
पूर्णपणे झाला राहतो कैशा रीती । त्याची स्थिती सांगतो मी ॥२॥
सांगतो मी तुम्हा ऐका मनोगत । राहतो मूर्खवत जगामाजी ॥३॥
जगात पिशाच्च अंतरी शहाणा । सदाब्रह्मी जाणा निमग्न तो ॥४॥
निमग्न तो सदा जैसा मकरंद । अंतर्बाह्य भेद वेगळाले ॥५॥
वेगळाले भेद कीर्ती त्या असती । हृदयगत त्याची गति न कळे कवणाला ॥६॥
न कळे कवणाला त्याचे हेचि वर्म । योगी जाणे वर्म खूण त्याची ॥७॥
खूण त्याची जाणे जे तैसे असती । तुका म्हणे भ्रांती दुजीयाला ॥८॥
ज्याची संसाराची उपाधी नष्ट झाली, तो स्वतः ब्रह्मरूप बनतो आणि आतून पूर्णपणे शांत होतो. असा परिपूर्ण झालेला पुरुष कसा राहतो, त्याची स्थिती मी तुम्हाला सांगतो. माझे विचार ऐका, असा ज्ञानी पुरुष जगात बाहेरून एखाद्या मूर्खासारखा किंवा वेड्यासारखा वावरतो; पण आतून तो अत्यंत ज्ञानी असून सदैव ब्रह्मानंदात निमग्न असतो. जसा भ्रमर मकरंदात मग्न असतो, तसाच तो अंतर्यामी लीन असतो; त्याचे आतले आणि बाहेरचे रूप वेगवेगळे असते. त्याची कीर्ती सर्वत्र असते, पण त्याच्या हृदयातील अवस्था कोणालाही समजत नाही. ही गूढ खूण इतर कोणाला कळत नाही, ती फक्त योगी आणि ज्ञानी पुरुषच ओळखू शकतात. संत तुकाराम महाराज म्हणतात, ही ज्ञानाची खूण संतच जाणतात, इतरांना मात्र त्याबद्दल भ्रम असतो.